ตอนที่ 537 ใบหน้าเปื้อนยิ้มหัวโต

เดินผ่านหีบใส่อุปกรณ์ประกอบฉากต่างๆ มา ลู่เฟยก็ตรงดิ่งไปที่โต๊ะหมู่บูชา แสงธูปเทียนส่ายไหวไปมา หีบใส่ชุดงิ้วใบใหญ่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ ฝาหีบปิดสนิท ลู่เฟยมองดูอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะประสานมือคารวะเล็กน้อย "ต้าซือเกอใช่ไหมครับ? ตระกูลหลิววานให้ผมมาบอกคุณว่า พวกเขาเลี้ยงดูคุณไม่ไหวแล้ว ขอเชิญคุณออกไปจากที่นี่! จากกันด้วยดีเถอะนะ หวังว่าคุณจะเข้าใจและยอมร่วมมือ!"

พูดจากันดีๆ ก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง หลังจากพูดจบ ลู่เฟยก็รออยู่ครู่หนึ่ง หีบใส่ชุดงิ้วใบใหญ่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ "ในเมื่อไม่พูดอะไร ก็ถือว่าตกลงแล้วกันนะ" ลู่เฟยพยักหน้า ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือไปจับที่จับของหีบใส่ชุดงิ้วใบใหญ่ จากนั้น ก็ออกแรงดึง

ฝาหีบไม้จริงที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดออก ปราณหยินอันเย็นเยียบพวยพุ่งออกมา ลู่เฟยระวังตัวเต็มที่ ออกแรงเปิดฝาหีบจนสุด ทว่า ภายในหีบกลับว่างเปล่า "ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ?" ลู่เฟยชะงักไป

"หรือว่ามันไม่มีอะไรอยู่แต่แรกแล้ว หรือว่ามันหนีออกไปแล้ว..." ในตอนนั้นเอง แอ๊ด! ประตูของชั้นห้าก็ปิดลงกะทันหัน "ฮ่าฮ่า!" ท่ามกลางหีบอุปกรณ์ประกอบฉากที่วางระเกะระกะ เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของเด็กก็ดังขึ้น

"ต้าซือเกองั้นเหรอ?" ลู่เฟยหรี่ตาลง กวาดสายตามองหีบที่อยู่รอบๆ อย่างละเอียด เล่าลือกันว่าต้าซือเกอมีรูปลักษณ์เป็นเด็ก เสียงหัวเราะนี้ย่อมต้องเป็นของมันแน่ แสดงว่ามันยังอยู่ที่ชั้นห้า หีบอุปกรณ์ที่อยู่บนชั้นห้า ทั้งเล็กและใหญ่รวมกันแล้วมีหลายสิบใบ มันอาจจะซ่อนอยู่ในใบไหนก็ได้ "ดูเหมือนเด็กๆ จะชอบเล่นซ่อนแอบกันสินะ" ลู่เฟยยิ้ม ถือไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าเดินไปยังหีบอุปกรณ์เหล่านั้น