ตอนที่ 538 ลูกหลานอกตัญญู

อ๊ากกกก—— ใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้งหมดสลายไปในพริบตา เถ้าธูปปลิวว่อน เศษซากเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ลู่เฟยรู้สึกผ่อนคลายลง ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ถือร่มสีดำเดินไปที่หีบใส่ชุดงิ้วใบใหญ่ "ถ้าแกมีลูกไม้แค่นี้ล่ะก็ เกมก็ควรจะจบลงได้แล้ว!" หัวสวมสั่นเทาเล็กน้อย ผิวสีชมพูระเรื่อเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีด

แม้รอยยิ้มจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่ดวงตาที่โค้งดั่งจันทร์เสี้ยวนั้นคล้ายจะฉายแววหวาดกลัวออกมา ลู่เฟยมีสีหน้าเรียบเฉย เดินพลังเวทไปที่ไม้พุทราในมือ กระแสไฟฟ้าที่สว่างวาบทำให้ใบหน้าของเขาสว่างสลับมืด หีบใส่ชุดงิ้วใบใหญ่ทั้งหมดรวมอยู่ที่นี่แล้ว หัวสวมไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไป กระแสไฟฟ้าขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งระเบิดออกอย่างรุนแรง

ตู้ม! ราวกับว่าชั้นห้ากำลังสั่นสะเทือน เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วทั้งตึกตระกูลหลิว กำแพงรอบด้านเกิดรอยร้าวมากมาย เศษปูนร่วงกราว ควันสีดำค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากหีบ หัวสวมเปื้อนยิ้มไหม้เกรียมไปทั้งแถบ ด้านบนมีรูโหว่ขนาดใหญ่ เหลือเพียงซากปรักหักพัง "แค่นี้ก็จัดการได้แล้วเหรอ?" ลู่เฟยเอาไม้กระบองเขี่ยหัวสวมดู ของสิ่งนี้แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที ดูเหมือนจะง่ายเกินไปหน่อยนะ

ลู่เฟยชะงักไป ตรวจสอบชั้นห้าอย่างละเอียดอีกครั้ง เปิดหีบทุกใบออก เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น "ดูเหมือนจะมีแค่อันเดียวนะ" พูดกันตามตรง ถ้าลู่เฟยไม่มีร่มหวงเฉวียนซึ่งเป็นของอาถรรพ์ชิ้นใหญ่ล่ะก็ เกรงว่าคงยากที่จะจัดการสิ่งชั่วร้ายตนนี้ได้ ของสิ่งนี้สำหรับคนธรรมดาแล้ว ถือว่าน่าสะพรึงกลัวมากพอแล้ว "เหนื่อยหน่อยนะ ร่มน้อย!" ลู่เฟยเก็บร่มสีดำ ปัดเถ้าธูปบนตัวออก ผลักประตูแล้วเดินออกจากชั้นห้า

ชั้นหนึ่ง หลิวฉงหมิงและหู่จื่ออยู่ที่ห้องนั่งเล่น หลิวฉงหมิงนั่งไม่ติดที่เลยสักนิด พอได้ยินเสียงดังกึกก้องจากชั้นบนสุด ก็ตกใจจนหน้าถอดสี "น้องชาย เถ้าแก่ลู่อยู่คนเดียวจะไม่เป็นไรแน่เหรอ?”