ตอนที่ 539 ขอเชิญแกไปตายซะ

หู่จื่อคอยดูแลหลิวฉงหมิง ร่มสีดำเฝ้าประตูใหญ่อย่างแน่นหนา เส้นผมที่ยาวสลวยราวกับมือผี กวัดแกว่งไปมาอย่างน่าเกรงขาม แผ่ซ่านจิตสังหารอันรุนแรง ต้าซือเกอเพิ่งจะเสียท่าให้ร่มสีดำที่ชั้นห้า ชั่วขณะหนึ่งจึงยังไม่กล้าเข้าใกล้ มันหันขวับกลับมา ใช้ใบหน้าเปื้อนยิ้มอันเย็นชาพุ่งเป้าไปที่หู่จื่อแทน

"เชี่ยเอ๊ย! เอาอีกแล้วเหรอ!" หู่จื่อรีบยกดาบใหญ่ขึ้นมาบังหน้าตัวเอง แต่หลิวฉงหมิงที่อยู่ข้างๆ กลับคุกเข่าลงดังตุบ วินาทีต่อมา กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหลิวฉงหมิงก็กระตุกขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หางตาชี้ลง มุมปากยกขึ้น ฉีกยิ้มกว้างที่ดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าร้องไห้ สองมือทำท่ากรงเล็บ พุ่งเข้าตะปบหู่จื่ออย่างแรง "เชี่ยเอ๊ย!" หู่จื่อยกดาบใหญ่ขึ้นมากันไว้ได้ทันท่วงที

"แม่งเอ๊ย มีแพร่เชื้อด้วยเหรอเนี่ย โชคดีนะที่พี่หู่อย่างฉันว่องไว!" หู่จื่อใช้ดาบป้องกันตัวเอง สู้กับหลิวฉงหมิงอยู่สองสามกระบวนท่า ก่อนจะอ้อมไปด้านหลัง แล้วใช้สันมือสับเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแรง หลิวฉงหมิงตาเหลือก สลบเหมือดไปในทันที "ประธานหลิว ขอโทษทีนะ คุณอย่าเพิ่งฟื้นขึ้นมาเลยดีกว่า" หู่จื่อเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ลากหลิวฉงหมิงไปไว้ข้างๆ

รอยยิ้มของต้าซือเกอแข็งค้าง หัวสวมหมุนกลับไป มองมาที่ลู่เฟย "ท่านพี่ ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงไม่พาน้องหญิงไปด้วย?" ชุดงิ้วสีขาวลอยไปมาอยู่ข้างกายลู่เฟย เสียงร้องงิ้วอันน่าขนลุกราวกับงูพิษที่พยายามมุดเข้าไปในหูของเขา ลู่เฟยรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว รีบเดินพลังเวทขึ้นมาต่อต้านทันที เสียงร้องงิ้วนี้ราวกับเสียงมารมารังควาน คนธรรมดาไม่มีทางรับมือได้เลย

ไม่สิ! เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่ชุดงิ้วสิงสู่ในร่างของหวังเสี่ยวเฉียง ยังไม่ได้ร้ายกาจขนาดนี้นี่นา หลังจากลู่เฟยตั้งสติได้ ก็สังเกตดูอย่างละเอียด ที่แท้ ภายในชุดงิ้วก็มีร่างของหญิงชราที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้ง ซูบผอมจนไร้ชีวิตชีวาซ่อนอยู่นี่เอง หญิงชราคนนี้ตัวเล็กและผอมมากจนเกินไป แทนที่จะบอกว่าเธอสวมชุดงิ้ว สู้บอกว่าชุดงิ้วห่อหุ้มเธอไว้จะดูเข้าท่ากว่า คุณย่าหลิว