ตอนที่ 540 ดาราสาวตกกระป๋อง

กลางดึกสงัด เวทีงิ้วถูกตั้งขึ้นกลางป่าเขารกร้าง แสงไฟสีเหลืองสลัว ที่นั่งผู้ชมด้านล่างเวที กลับมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด ทว่าที่น่าแปลกประหลาดก็คือ คนเหล่านั้นล้วนนิ่งงันไม่ไหวติงและเงียบกริบ หากมองดูให้ดี จะพบว่าพวกมันล้วนเป็นหุ่นกระดาษ บนใบหน้ามีสีหน้าแบบเดียวกันหมด เอาแต่จ้องมองเวทีอย่างเหม่อลอย ส่วนบนเวที มีนางเอกงิ้วในชุดสีขาวกำลังส่งเสียงอี้อี้ยาหยาร้องแสดงอยู่ น้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม หากตั้งใจมองอีกนิด ก็จะพบว่านางเอกงิ้วผู้นี้ก็เป็นหุ่นกระดาษเช่นเดียวกัน หุ่นกระดาษดูงิ้ว หุ่นกระดาษร้องงิ้ว มีเพียงนักดนตรีที่ตีฆ้องตีกลองอยู่ข้างเวทีเท่านั้นที่เป็นคนเป็น นักดนตรีแต่ละคนหน้าซีดเผือด สีหน้าตึงเครียด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เอาแต่บรรเลงดนตรีอย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากร้องจบ นางเอกงิ้วในชุดสีขาวก็มองลงไปยังผู้ชมด้านล่างอย่างเหม่อลอย ผ่านไปพักใหญ่ ถึงได้ประสานมือโค้งคำนับให้ผู้ชมด้านล่างเล็กน้อย ปิดฉากการแสดง งิ้วผีรอบหนึ่งจบลงในที่สุด เหล่านักดนตรีต่างถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

"ทุกคนเหนื่อยหน่อยนะ!" ลู่เฟยและหัวหน้าคณะเหยียนเดินมาจากที่ไม่ไกลนัก การปล่อยให้ชุดงิ้วผีได้ร้องงิ้วจนจบเรื่องอย่างแท้จริง เมื่อความยึดติดสลายไป ของอาถรรพ์ชิ้นนี้ก็จะไม่ทำร้ายใครอีก เขาเก็บชุดงิ้ว แล้วไหว้วานให้ทุกคนช่วยกันเผาหุ่นกระดาษทั้งหมดทิ้ง พร้อมทำความสะอาดให้เรียบร้อย หวังเสี่ยวเฉียงก็รวมอยู่ในนั้นด้วย เขาขยันขันแข็งเป็นพิเศษ

"หัวหน้าคณะเหยียน ขอบคุณมากที่มาช่วย" ลู่เฟยหยิบซองจดหมายหนาปึกซองหนึ่ง ยื่นให้หัวหน้าคณะเหยียน งิ้วผีรอบนี้หากขาดหัวหน้าคณะเหยียนไปก็คงจัดแสดงไม่ได้

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณเถ้าแก่ลู่ จะรับเงินของเถ้าแก่ลู่ได้ยังไง? จากนี้ไป คณะชุนเจียปานของพวกเราก็หลุดพ้นจากของทำร้ายคนชิ้นนี้ได้เสียที ถึงแม้ว่าคณะชุนเจียปานจะไม่มีอยู่อีกแล้วก็ตาม..." หัวหน้าคณะเหยียนยิ้มเยาะตัวเอง

"หัวหน้าคณะเหยียน เรื่องไหนก็ส่วนเรื่องนั้น คุณอุตส่าห์เรียกทุกคนมาช่วย จะให้ทุกคนกลับไปมือเปล่าได้ยังไง" ลู่เฟยดึงดันยัดซองเงินใส่มือหัวหน้าคณะเหยียน