บทที่ 169 ท่านฉินดึงสืออี้เข้าฉินซื่อ

เมื่อคืนเวินไป๋ถ่ายทำจนถึงค่อนคืน ตอนเข้านอนฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว หลังจากฉินเฮ่อตื่นนอนก็ไม่ได้ปลุก ปล่อยให้เขาหลับยาวไปเรื่อยๆ จนตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายสามโมงกว่า พอลืมตาขึ้นมา เห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง นั่นคือฉินเฮ่อ ในใจของเขารู้สึกเปี่ยมสุขจนล้นปรี่

ฉินเฮ่อเอนหลังพิงหัวเตียง บนตักวางโน้ตบุ๊กไว้เครื่องหนึ่ง แต่สายตาไม่ได้มองหน้าจอเลย กลับจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ามองอยู่อย่างนั้นมานานเท่าไรแล้ว

แสงแดดอบอุ่นยามบ่ายนอกหน้าต่างส่องทะลุผ้าม่านโปร่งเข้ามา ทำให้ใบหน้าอันประณีตของฉินเฮ่อดูผุดผ่อง สงบนิ่งและอ่อนโยน เวินไป๋มองเขา ความรู้สึกในอกพองโตจนคล้ายจะล้นทะลัก เขาขยับตัวเข้าไปพิงฉินเฮ่อ ฉินเฮ่อจึงยกคอมพิวเตอร์ออก แล้วประคองศีรษะของเวินไป๋มาหนุนบนตักตนเอง นิ้วมือลูบไล้ไปตามโครงหน้าของเขา "นอนเต็มอิ่มหรือยัง"