บทที่ 436 เจอลูกหมาป่า

“ลำบากพวกเธอแย่เลย”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รู้สึกอบอุ่นในใจ เธอยื่นนิ้วไปลูบหัวเล็กๆ ของเจ้าสองตัวเบาๆ

เสี่ยวจีเอาหัวถูไถปลายนิ้วของเธออย่างประจบประแจงทันที พร้อมกับยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ