บทที่ 437 ไต่ถาม

ลูกหมาป่าชำเลืองมองเจี้ยนผิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอวี๋หว่านเอ๋อร์ เมื่อเห็นสายตาให้กำลังใจจากเธอ

มันจึงวิ่งเหยาะๆ ไปข้างขาของเจี้ยนผิง ใช้หัวถูไถขากางเกงเขาอย่างสนิทสนม พลางส่งเสียงครางฮือๆ ในลำคออย่างมีความสุข

มันยังระมัดระวังเป็นพิเศษที่จะไม่เฉียดเข้าไปใกล้ยวี๋โหมวจิ้นและหยางไฉ่เสียที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะกลัวจะทำให้คนแก่ทั้งสองตกใจ