บทที่ 71 ตามหาคน

สถานการณ์ทางด้านฉินปั๋วเหวินนั้นอันตรายยิ่งกว่าเดิม

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงงานอิฐอันกว้างขวาง กระสุนไล่หลังเขาไปกระทบผนังอิฐจนเศษหินกระเด็นว่อน

คนทั้งสามคนนั้นทำงานประสานกันอย่างรู้ใจ พวกเขาใช้การระดมยิงสกัดกั้นจนฉินปั๋วเหวินถูกกดให้อยู่แต่หลังกองอิฐที่พังถล่มไปครึ่งหนึ่ง

ฉินปั๋วเหวินพิงหลังกับก้อนอิฐที่หยาบและเย็นเฉียบพลางหอบหายใจถี่

ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังยิงรุนแรงเกินไป ทั้งสภาพพื้นที่ยังเสียเปรียบ เขาแทบจะเงยหน้าขึ้นไม่ได้เลย

เหงื่อที่ผสมกับฝุ่นไหลเข้าตาจนแสบร้อนไปหมด เขารู้ดีว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ฝ่ายนั้นกำลังบีบวงล้อมเข้ามา

ในตอนนั้นเอง!

“ปัง! ปัง! ปัง!”

เสียงปืนรัวดังชัดเจนและดุดันดุจสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นจากระยะไกล!

ทิศทางนั้นคือถนนสายที่มุ่งหน้ามายังโรงงานอิฐแห่งนี้!

เสียงปะทะกันอย่างดุเดือดที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้มือปืนทั้งสามคนในโรงงานอิฐชะงักไปทันที

พวกเขาหันมาสบตากันด้วยความสงสัย

“ท่าไม่ดีแล้ว!” อีกคนเปลี่ยนสีหน้า “ฝั่งหัวหน้าอาจจะพลาดท่า! ฟังจากเสียงปืนนี่ มาแบบเอาจริงเลยนะ!”

“บ้าเอ๊ย!” คนที่สามก็ตื่นตระหนก “ภารกิจล้มเหลว! ถอย! ถอยเร็ว!”

พวกเขารู้ดีว่าหากกลุ่มของหัวหน้าที่ซุ่มอยู่ถูกจัดการหรือถ่วงเวลาไว้ กองกำลังใหญ่ของอีกฝ่ายจะต้องมาถึงที่โรงงานอิฐแห่งนี้แน่!

ขืนอยู่ที่นี่ต่อ มีแต่ตาย!

หัวหน้าตัดสินใจทันที “ไป!”

เขาไม่สนใจฉินปั๋วเหวินที่ถูกกดดันอยู่หลังกองอิฐอีกต่อไป แล้วโบกมือให้ลูกน้องสองคน

ทั้งสามคนวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง

แม้แต่คราบเลือดและเศษผ้าของจางหงที่ตกอยู่บนพื้นก็ไม่ได้สนใจจะจัดการ

เสียงปืนเงียบลง โรงงานอิฐกลับสู่ความเงียบงันในชั่วพริบตา เหลือเพียงควันปืนและฝุ่นละอองที่ยังคงฟุ้งกระจาย

ฉินปั๋วเหวินพิงหลังกับกองอิฐ หัวใจเต้นรัว กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง เขานอนฟังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างระแวดระวัง

เขาได้ยินบทสนทนาเร่งรีบและเสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีไป

“หนีไปแล้วงั้นเหรอ?”

เสียงปืนรัวจากระยะไกลนั่นช่วยเขาไว้!

ใครเป็นคนยิงกันนะ?

เขาไม่กล้าประมาท ยังคงกำปืนแน่นแล้วชะโงกหน้าออกไปดูอย่างระมัดระวัง

ในตอนนั้นเอง รถจี๊ปคันหนึ่งที่เต็มไปด้วยคราบโคลนก็พุ่งเข้ามาในโรงงานอิฐ!

ประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับเปิดออกดัง “ปัง!”

“ปั๋วเหวิน!” เสียงของเซี่ยหวยอันเต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ประตูรถด้านหลังเปิดออกพร้อมกัน อวี๋หว่านเอ๋อร์อุ้มโร่วจ้งกระโดดลงจากรถ “คุณตำรวจฉิน!”

ฉินปั๋วเหวินมองคนทั้งสามที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยความประหลาดใจและดีใจอย่างเหลือเชื่อ

“หวยอัน! สหายอวี๋! ตาเฒ่าเฟิง!” เขาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น เสียงแหบพร่า “พวกคุณ… พวกคุณมาได้ยังไง?! เสียงปืนเมื่อกี้พวกคุณใช่ไหม?”

“อย่าเพิ่งพูด!”

เซี่ยหวยอันก้าวเข้ามาประคองเขาไว้แน่น แล้วกวาดสายตามองสำรวจอย่างรวดเร็วและละเอียดเพื่อยืนยันว่าเขาไม่มีแผลถูกยิงที่ชัดเจน “ขยับไหวไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

"ไม่เป็นไร! แค่ถลอกนิดหน่อย!" ฉินปั๋วเหวินขยับแขนขาไปมาเพื่อให้ดูว่าตนยังปกติ ก่อนจะรีบชี้ไปที่คราบเลือด "แต่จางหง… ผมมาสายไป ไม่เจอใครเลย! เมื่อกี้มีคนสามคนซุ่มโจมตีผม พอได้ยินเสียงปืนจากฝั่งพวกคุณ พวกมันก็เผ่นหนีไปหมดแล้ว!"

เฟิงเจี้ยนกั๋วลงจากรถตามมาด้วย เขาถือปืนคอยระวังภัยอยู่รอบด้าน

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมกับโร่วจ้ง "คุณตำรวจฉิน ดีแล้วค่ะที่คุณไม่เป็นอะไร! พอหยวนชิงส่งข่าวมาบอกว่าตู้ผิงจะเล่นงานคุณ ผู้การเซี่ยก็รีบพาฉันตามมาทันที!"

"หยวนชิงงั้นเหรอ?" ฉินปั๋วเหวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ "เป็นเธอสินะ! โชคดีจริงๆ ที่ได้เธอช่วยไว้!"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุย!" เซี่ยหวยอันขัดจังหวะ "พวกมันเพิ่งหนีไป อยู่ที่นี่นานไม่ได้หรอก ตู้ผิงรู้แล้วว่าแผนแตก มันต้องหมาจนตรอกแน่! ปั๋วเหวิน ไปกับพวกเราเดี๋ยวนี้!"

"เจี้ยนกั๋ว ตรวจเช็ครถแล้วออกไปเดี๋ยวนี้! สหายหว่านเอ๋อร์ ปกป้องกล้องถ่ายรูปและหลักฐานให้ดี! ปั๋วเหวิน ขึ้นรถ! เราต้องรีบกลับเข้าเมืองเพื่อรายงานให้เขตทหารทราบ พร้อมกับคุ้มครองบุคคลสำคัญทุกคนที่อาจถูกตู้ผิงปิดปาก!"

"รับทราบครับ!" เฟิงเจี้ยนกั๋วและฉินปั๋วเหวินขานรับพร้อมกัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์ที่อุ้มโร่วจ้งอยู่พยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วค่ะ!"

เครื่องยนต์คำรามขึ้นอีกครั้ง รถจี๊ปเลี้ยวกลับลำ

รถวิ่งกระแทกไปตามถนนลูกรังอย่างรวดเร็ว

ฉินปั๋วเหวินพิงเบาะด้วยใบหน้าซีดเผือด

โร่วจ้งนอนขดตัวเงียบเชียบอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋หว่านเอ๋อร์

ร่างกายโยกคลอนไปตามแรงรถ

ประสาทที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาประหนึ่งคลื่นซัด

เมื่อรถพุ่งเข้าถึงโรงพยาบาลก็เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว

เซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋วลงจากรถอย่างรวดเร็ว พอแน่ใจว่าปลอดภัยก็รีบประคองฉินปั๋วเหวินที่หมดแรงเข้าห้องฉุกเฉิน

หวังซิ่วเฟินเห็นลูกสาวที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน จึงรีบก้าวเข้าไปประคอง

"แม่คะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ ไม่มีแผลถลอกเลยสักนิด" อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่งยิ้มปลอบโยนให้แม่

เธอหันไปหาเซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋ว "ในเมื่อพวกมันต้องการกล้อง งั้นพรุ่งนี้เราก็เอาฟิล์มพวกนี้ไปล้างกันเถอะค่ะ…"

เซี่ยหวยอันพยักหน้า "ได้ พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณเอง"

เฟิงเจี้ยนกั๋วเสริมขึ้นทันที "เดี๋ยวพยุงตาเฒ่าฉินเข้าไปเสร็จ ผมจะเอารถไปซ่อมหน่อย"

"ตกลงค่ะ พวกพี่ก็ระวังตัวด้วยนะคะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่พูดอะไรต่อ เธอเข้าใจดีว่าเวลาบีบคั้นแค่ไหน

เธอส่งพวกเขาสองคนประคองฉินปั๋วเหวินเดินเร็วๆ เข้าไปในอาคารฉุกเฉิน ก่อนจะหันมาพูดกับแม่ว่า "แม่คะ เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ"

หลังจากทำแผลถลอกให้ฉินปั๋วเหวินที่ห้องฉุกเฉินและยืนยันว่าเขาไม่เป็นอะไรมาก อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็กลับมานอนพักที่ห้องผู้ป่วยชั่วคราวโดยมีแม่คอยดูแล

โร่วจ้งก็นอนขดตัวเงียบๆ อยู่ที่ปลายเท้า คอยเฝ้าเจ้าของที่อ่อนล้าเต็มที

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

อวี๋หว่านเอ๋อร์รับชามโจ๊กมาถือไว้ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลเข้ามาในใจ

อวี๋หว่านเอ๋อร์กวาดสายตามองไปทั่วห้องพักผู้ป่วย แต่กลับไม่พบร่องรอยของโร่วจ้ง

“แม่คะ แมวของฉันล่ะคะ? มันไปไหนแล้ว?”

เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

หวังซิ่วเฟินยิ้มพลางอธิบายว่า “เจ้าตัวนั้นน่ะเหรอ ตอนเช้าเห็นมันวิ่งออกไปน่ะ… แม่กับพ่อก็เลยไม่ได้ตามไปดู”

ในจังหวะที่พูดนั่นเอง โร่วจ้งก็กระโดดปราดเข้ามาจากหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว

ในปากมันคาบหนูตัวอ้วนพีเอาไว้ตัวหนึ่ง!

โร่วจ้งเดินตรงไปหาอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างองอาจ มันวางหนูลงบนพื้นด้วยความภูมิใจ ใช้เท้าหน้าเขี่ยๆ ดันเข้ามาหาเธอ แล้วเงยหน้ายืดอกร้อง “เมี๊ยว” ออกมาหนึ่งคำ

【มนุษย์ ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว นี่คือของกินที่ท่านเหมียวเอามาให้ กินซะจะได้ไม่หิวจนสลบไปอีก】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

เธอรู้ดีว่านี่เป็นวิธีที่โร่วจ้งใช้แสดงความห่วงใยเธอ

ทว่าในตอนนั้นเอง ผู้ป่วยเตียงอื่นในห้องเมื่อเห็นหนูตายก็พากันกรีดร้องด้วยความตื่นกลัว “ว้าย! ทำไมแมวตัวนี้ถึงคาบหนูตายเข้ามาแบบนี้ล่ะ! รีบไล่มันออกไปเร็ว!”

เสียงของนางแหลมเล็กบาดหู ทำลายบรรยากาศเงียบสงบในห้องผู้ป่วยไปทันที

คนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นก็พากันขยับตัว บางคนคว้าไม้กวาดเตรียมจะไล่โร่วจ้ง บ้างก็รีบปกป้องลูกหลานและผู้ป่วยของตัวเองด้วยความหวาดกลัวว่าจะได้รับอันตราย

ภายในห้องผู้ป่วยเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปบังตัวโร่วจ้งไว้ พร้อมกับช่วยปลอบประโลมทุกคนให้ใจเย็นลง “ทุกคนอย่าได้ตกใจไปเลยค่ะ มันเป็นแมวของฉันเอง ไม่ทำร้ายใครหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจะพามันออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พูดจบเธอก็หันไปบอกโร่วจ้ง “โร่วจ้ง คาบหนูแล้วตามฉันมา”

ดวงตากลมโตของโร่วจ้งฉายแววสับสน แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

มันคาบหนูตัวนั้นเดินตามหลังอวี๋หว่านเอ๋อร์ พยายามหลบเลี่ยงสายตาผู้คนแล้วตรงไปยังด้านนอกอาคาร

เมื่อเดินพ้นอาคารผู้ป่วยออกมา อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็หยุดเดินในมุมลับตาคน

โร่วจ้งเอียงคอจ้องมองเธอ มันวางหนูที่ตายแล้วไว้บนพื้นพลางส่งเสียง “เมี๊ยว” อย่างสงสัย

【มนุษย์ รีบกินสิ! ถ้าทิ้งไว้นานมันจะแข็งแล้วไม่อร่อยนะ อย่าหิวจนเป็นลมไปอีกเชียว】

มันยังใช้เท้าหน้าดันเหยื่อเข้ามาหาอีกครั้ง อวี๋หว่านเอ๋อร์ย่อตัวลงลูบหัวมันพลางกระซิบ “ขอบใจนะสำหรับอาหาร แต่มนุษย์กับแมวกินของเหมือนกันไม่ได้หรอก ของแบบนี้เราไม่กินกัน มนุษย์ก็ต้องกินอาหารของมนุษย์ ส่วนที่เมื่อวานฉันหลับลึกน่ะ เป็นเพราะเหนื่อยสะสมจากหลายวันมานี้ ไม่ใช่เพราะหิวจนเป็นลมไปหรอกนะ”

โร่วจ้งเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตากลมโตครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียง “เมี๊ยว” ตอบรับ

【งั้นเหรอ เข้าใจแล้ว งั้นก็ได้】

พูดจบโร่วจ้งก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างมีความสุข เมื่อเห็นมันกินเสร็จ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เริ่มหวนคิดถึงธุระ นึกถึงรูปถ่ายที่ถ่ายไว้เมื่อวาน เธออดไม่ได้ที่จะตั้งตารอผลลัพธ์ที่จะได้เห็นจากการล้างรูปชุดนั้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง