บทที่ 72 พบหน้า

เซี่ยหวยอันยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลตำบลชิงสุ่ย

"ผู้การเซี่ย! คุณตรงเวลาเป๊ะเลย!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ตบกระเป๋าใบเล็กข้างตัวเบาๆ "มารับฉันไปล้างรูปใช่ไหมคะ? ฉันเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว!"

เซี่ยหวยอันส่ายหน้า น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิด "ขอโทษที วันนี้… คงไปไม่ได้แล้ว"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไป "เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะ? ไม่ต้องใช้รูปแล้วเหรอ?"

เธอเอียงคออย่างสงสัยพลางจ้องมองสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดอย่างชัดเจนของเซี่ยหวยอัน "หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ?"

เซี่ยหวยอันสบสายตาใสซื่อของเธอแล้วถอนหายใจ "มีเหตุฉุกเฉิน… ด่วนมาก"

"เรื่องอะไรคะที่ด่วนกว่าการเอาหลักฐานไปล้างรูป?"

เซี่ยหวยอันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังชั่งใจ

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจพูดความจริง "มีคน… พบศพที่ริมฝั่งแม่น้ำ"

"ศพงั้นเหรอ?! เรื่องแบบนี้ปล่อยให้ตำรวจจัดการก็พอแล้วนี่"

อวี๋หว่านเอ๋อร์โพล่งออกมาเกือบจะทันที

"ศพนี้ไม่เหมือนศพอื่น มันถูกทำลายโฉมจนจำไม่ได้…"

"ศพถูกทำลายโฉม? ฉัน… ฉันขอตามไปดูด้วยได้ไหมคะ?"

คราวนี้เป็นฝ่ายเซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋วที่ชะงักไป

"สหายอวี๋ เรื่องนี้…" เฟิงเจี้ยนกั๋วอดไม่ได้ที่จะพูดขัดขึ้นมา ทำหน้าเหมือนกำลังจะบอกว่า 'คุณพูดเล่นอะไรเนี่ย' "ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่จะไปเล่นกันนะ มันอัปมงคลมาก!"

เซี่ยหวยอันขมวดคิ้วแน่นขึ้น น้ำเสียงจริงจัง "สหายอวี๋ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ สถานที่เกิดเหตุสถานการณ์มันซับซ้อน…"

"ฉันรู้ว่ามันอันตรายค่ะ!" น้ำเสียงของอวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่หวั่นเกรง "แต่คนที่ตายอาจจะเป็นจางหง!"

"ถ้าใช่เธอจริงๆ… รูปถ่ายในกล้องนี่แหละคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะยืนยันตัวตนเธอได้! แล้วก็เป็นหลักฐานที่ใช้มัดตัวตู้ผิงได้โดยตรงที่สุดด้วย!"

เธอโอบกระเป๋าผ้าที่ใส่กล้องถ่ายรูปเอาไว้แน่น "อีกอย่าง ฉันรู้จักจางหง! เธอมีตำหนิเอกลักษณ์บนตัว! ต่อให้หน้าถูกทำลายไป ฉันก็อาจจะจำได้!"

คำพูดของเธอเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบลงบนใจของเซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋ว

"พี่อัน!"

เฟิงเจี้ยนกั๋วมองเซี่ยหวยอัน แววตาสับสน

เวลาบีบคั้นเกินกว่าจะลังเลได้นาน

เซี่ยหวยอันจ้องมองอวี๋หว่านเอ๋อร์ด้วยสายตาคมกริบ

อวี๋หว่านเอ๋อร์สบตากลับโดยไม่หวาดหวั่น ในดวงตามีความมุ่งมั่นที่พร้อมจะแตกหัก

"ขึ้นรถ!" เซี่ยหวยอันเค้นสองคำออกมาจากไรฟันก่อนจะกระชากเปิดประตูรถเบาะหลัง "จำไว้ ให้ตามหลังผมหรือเจี้ยนกั๋วไว้ตลอด ถ้าทนไม่ไหวให้บอกทันที ผมจะให้เจี้ยนกั๋วมาส่งคุณกลับ เข้าใจไหม?"

"เข้าใจค่ะ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า กอดโร่วจ้งแน่นแล้วรีบมุดเข้าไปในเบาะหลัง

โร่วจ้งดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด มันขยับตัวไปมาในอ้อมกอดเธออย่างไม่สบายใจ

เฟิงเจี้ยนกั๋วสตาร์ทเครื่องยนต์ทันทีแล้วขับมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจชิงสุ่ย

พอถึงสถานีตำรวจ เฟิงเจี้ยนกั๋วรับหน้าที่ลงไปเรียกคน

หลี่หมิงฮุ่ยรีบร้อนมาหา ใต้ตาเขียวคล้ำ

เมื่อเห็นเซี่ยหวยอัน เขาก็ฝืนยิ้มที่ดูอ่อนล้าออกมา "หวยอัน? เร็วขนาดนี้…"

พูดไม่ทันขาดคำ สายตาก็ปะทะเข้ากับอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่มีสีหน้าตึงเครียดอยู่ภายในรถ เขาชะงักไปอย่างสงสัย

"ศพผู้หญิงที่ริมแม่น้ำนั่น เป็นยังไงบ้าง?" เซี่ยหวยอันถามตรงประเด็น

หลี่หมิงฮุยนวดขมับแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "อย่าให้พูดเลย เพิ่งได้รับแจ้งเหตุมา คนตกปลาเกี่ยวเอาถุงกระสอบขึ้นมาได้ พอเปิดดู… ข้างในเป็นผู้หญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้า… ถูกทำลายจนจำเค้าเดิมไม่ได้เลย วิธีการโหดเหี้ยมมาก เบื้องต้นคาดว่าเป็นคดีฆาตกรรมอำพรางศพ ส่วนเวลาเสียชีวิตต้องรอผลชันสูตร ตอนนี้คดีอยู่ในมือของหัวหน้าทีมหวังที่เป็นลูกน้องตู้ผิง ผมเข้าไปยุ่งไม่ได้"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็พึมพำกับตัวเอง "ทำลายโฉม… เพราะกลัวคนจำได้งั้นเหรอ?"

พูดจบเธอก็เงยหน้ามองหลี่หมิงฮุย "หัวหน้าสถานีหลี่คะ… ขอให้ฉันเข้าไปดูได้ไหมคะ? แค่แวบเดียวเท่านั้น! ฉันสงสัยว่าเธอคือ…"

หลี่หมิงฮุยหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองเซี่ยหวยอัน สายตาเป็นเชิงถามว่า: แม่สาวนี่เป็นใครกัน?

"เธออาจจะรู้จักผู้ตาย และมีจุดสังเกตสำคัญที่ใช้ยืนยันตัวตนได้ ผู้ตายอาจเป็นพยานปากสำคัญที่จะใช้มัดตัวตู้ผิง"

เซี่ยหวยอันพูดกระชับ สายตาคมกริบ "ตอนนี้ คนของตู้ผิงกำลัง 'รับผิดชอบ' คดีนี้อยู่"

หลี่หมิงฮุยเข้าใจกลไกภายในทันที ในดวงตาที่เหนื่อยล้ามีแววสิ้นหวังวูบหนึ่ง

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันพูด "เอาล่ะ… ตามผมมา! รีบหน่อย ก่อนที่รายงานชันสูตรของพวกเขาจะออกมา ศพยังอยู่ที่ห้องเก็บชั่วคราวด้านหลัง"

เขาหันหลังนำทาง ฝีเท้าหนักอึ้งแต่ก็เร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง