บทที่ 73 ยืนยันตัวตน

หลี่หมิงฮุ่ยนำทุกคนเดินลัดเลาะไปตามทาง จนมาหยุดอยู่ข้างกำแพงที่ค่อนข้างลับตาคน

“ชู่ว… เบาหน่อย! พวกเราปีนข้ามจากตรงนี้แหละ”

หลี่หมิงฮุ่ยลดเสียงลงพลางชี้ไปยังกำแพงสูงตรงหน้า

โกดังเก็บศพหญิงสาวไร้ญาตินี้มีกฎห้ามคนนอกเข้าโดยเด็ดขาด หลี่หมิงฮุ่ยไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องคิดหาวิธีนี้เพื่อพาพวกเขาทุกคนเข้าไป

เซี่ยหวยอันพยักหน้า เขากวาดสายตามองรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จากนั้นจึงยันมือกับกำแพงแล้วกระโดดขึ้นไปบนยอดกำแพงอย่างแผ่วเบา

เมื่อเขาหันกลับมาเพื่อจะช่วยดึงอวี๋หว่านเอ๋อร์ เธอกลับกระโดดขึ้นมาบนกำแพงด้วยท่าทางที่คล่องแคล่วไม่แพ้กัน ทุกกระบวนการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องจนคนอื่นแทบตั้งตัวไม่ทัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์นั่งลงบนกำแพงอย่างมั่นคง ก่อนจะไม่ลืมหันไปเร่งเฟิงเจี้ยนกั๋วและหลี่หมิงฮุ่ยที่อยู่ด้านหลังให้รีบตามมา

เหตุการณ์กะทันหันนี้ทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มือที่เซี่ยหวยอันยื่นออกไปค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ เก็บกลับอย่างกระอักกระอ่วน

เมื่อเห็นเฟิงเจี้ยนกั๋วและหลี่หมิงฮุ่ยยังไม่ขยับ อวี๋หว่านเอ๋อร์จึงกระซิบเร่ง “เร็วเข้าค่ะ”

เฟิงเจี้ยนกั๋วและหลี่หมิงฮุ่ยได้สติ รีบปีนขึ้นไปบนกำแพง เมื่อทั้งสองขึ้นไปยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว หลี่หมิงฮุ่ยก็จ้องมองอวี๋หว่านเอ๋อร์ด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง “ฝีมือเธอไม่ธรรมดาเลยนะ เคยฝึกมาโดยเฉพาะหรือเปล่า?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้ม “ก็พอจะฝึกบ้างค่ะ ฉันโตที่ชนบท ในหมู่บ้านนอกจากต้นไม้ก็ไม่มีอะไรให้เล่นเท่าไหร่ ตอนเด็กๆ ไม่มีอะไรทำก็ชอบปีนต้นไม้พวกนั้นเล่น นานเข้าก็เลยคล่องค่ะ”

“อย่างนี้นี่เอง” หลี่หมิงฮุ่ยพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“โกดังที่อยู่ข้างหน้าคือที่นั่น ตามผมมา”

หลี่หมิงฮุ่ยกระโดดลงจากกำแพงเป็นคนแรก อวี๋หว่านเอ๋อร์และคนอื่นๆ ก็กระโดดตามลงไปอย่างแผ่วเบา พวกเขาเดินเข้าใกล้ประตูโกดังอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเป็นไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้คนในพื้นที่ด้านหน้าตื่นตัว

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูโกดัง หลี่หมิงฮุ่ยค่อยๆ ผลักประตูออก กลิ่นอับชื้นและเน่าเสียก็โชยปะทะใบหน้า เมื่อก้าวเข้าไปในโกดัง สภาพโดยรอบดูมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างเบาบางที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามา

กลางโกดังมีเตียงไม้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว บนนั้นมีผ้าสีขาวคลุมอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งที่อยู่ภายใต้ผ้าผืนนั้นคือศพหญิงสาวที่ใบหน้าถูกทำลาย

ปกติแล้วในเมืองเล็กๆ แห่งนี้แทบจะไม่เกิดคดีฆาตกรรม ยิ่งเป็นศพไร้ญาติแบบนี้ยิ่งน้อยลงไปอีก ดังนั้น โกดังเก่าซอมซ่อแห่งนี้จึงมักถูกใช้เป็นสถานที่เก็บศพชั่วคราว

“นี่คือศพหญิงสาวคนนั้น เธอถูกแช่อยู่ในน้ำมานาน รูปลักษณ์น่าสยดสยองมาก คุณแน่ใจนะว่าจะดูจริงๆ?” หลี่หมิงฮุ่ยถามย้ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวล

“ต้องดูค่ะ”

พูดจบ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เดินตรงไปแล้วค่อยๆ เปิดผ้าสีขาวออก วินาทีนั้นราวกับว่าทั้งโกดังหยุดนิ่งไป เมื่อเปิดผ้าคลุมออก ศพที่อยู่เบื้องล่างก็เผยให้เห็นใบหน้าที่บวมอืดจากการแช่น้ำจนจำเค้าเดิมไม่ได้ เครื่องหน้าเลือนรางจนแทบไม่เหลือร่องรอยเดิม

เฟิงเจี้ยนกั๋วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ลงมือโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”

“ใบหน้าถูกจงใจทำลาย เป็นไปได้ว่าฆาตกรต้องการปกปิดตัวตนของเหยื่อ หรือไม่ก็เพราะใบหน้าของเหยื่อเป็นภัยต่อฆาตกร” เซี่ยหวยอันวิเคราะห์เสียงเครียด

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นเสื้อผ้าของเหยื่อไม่ใช่แบบที่เธอคุ้นเคยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามต้องการปิดบังข้อมูลเหยื่อ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เธอสวมเสื้อผ้าชุดเดิมแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนั้น อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เดินเข้าไปและยกมือขึ้นเตรียมจะพลิกศพ

“เดี๋ยว คุณจะทำอะไร?”

หลี่หมิงฮุ่ยตกใจมาก รีบกดเสียงต่ำ “อย่าขยับ! ศพอาจทิ้งเบาะแสสำคัญเอาไว้ ถ้าคุณพลิกศพมั่วซั่วแบบนี้อาจทำลายหลักฐานได้นะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถูกดุ มือที่กำลังจะพลิกศพจึงค้างอยู่กลางอากาศ “ขอโทษค่ะ ฉันแค่ต้องการตรวจสอบที่แผ่นหลังของเธอ”

“เธอรู้จักคนคนนี้หรือ?” เซี่ยหวยอันถามอย่างเฉียบคม

“ไม่แน่ใจค่ะ เลยต้องดูแผ่นหลังของเธอก่อนถึงจะรู้”

เซี่ยหวยอันมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกหลี่หมิงฮุ่ย “ทำตามที่เธอว่า พลิกดูหน่อย บางทีอาจมีเบาะแส”

หลี่หมิงฮุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ก่อนจะร่วมมือกับเฟิงเจี้ยนกั๋วพลิกศพอย่างระมัดระวัง อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ แล้วถลกชายเสื้อของศพขึ้นไปถึงเอว เมื่อเห็นปานแดงเล็กๆ ตรงช่วงเอว คิ้วที่ขมวดแน่นของเธอก็คลายออกทันที “เป็นเธอจริงๆ ด้วย!”

หลี่หมิงฮุ่ยเห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบถามไล่หลัง “คุณรู้จักงั้นหรือ?”

“รู้จักค่ะ! ไม่ใช่แค่รู้จัก ฉันยังมีรูปถ่ายของเธอด้วย!” พูดจบ เธอก็เอื้อมมือไปที่กระเป๋าเป้ที่สะพายติดตัวมา แล้วหยิบกล้องถ่ายรูปออกมา

หลี่หมิงฮุ่ยดูดีใจ “จริงหรือครับ? เยี่ยมเลย”

“สหายอวี๋เก่งมากเลยครับ พบเบาะแสเข้าจนได้” เฟิงเจี้ยนกั๋วกล่าวชื่นชม

เซี่ยหวยอันพยักหน้าอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ สิ่งที่เขาคิดไว้ไม่ผิดเลย คนคนนี้มีแววเหมาะแก่การเป็นทหารจริงๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเซี่ยหวยอันกำลังคิดอะไรอยู่ เธอพูดต่อ “ฉันก็แค่บังเอิญน่ะค่ะ แต่อย่างแรกเราต้องเอารูปออกมาล้างก่อน ฉันสงสัยว่าฆาตกรคือรองหัวหน้าสถานีตำรวจกับเสิ่นเว่ย”

สิ้นคำพูดของเธอ ความดีใจบนใบหน้าของหลี่หมิงฮุ่ยก็หายไปทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึง “คุณมีหลักฐานอะไรหรือเปล่า?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ลังเลอยู่ชั่วขณะ ตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ออกมาจนหมดเปลือก “ฉันก็แค่คาดเดาค่ะ เพราะฉันเพิ่งเจอเธอเมื่อวานนี้เอง”

“เจอที่ไหนครับ?” หลี่หมิงฮุ่ยถามย้ำ

“ที่บ้านของรองหัวหน้าสถานีตำรวจค่ะ”

“คุณไปทำอะไรที่บ้านเขา?” เฟิงเจี้ยนกั๋วถามด้วยความสงสัย

เดิมทีอวี๋หว่านเอ๋อร์กำลังคิดว่าจะหาเหตุผลอะไรมาอ้างดี แต่เมื่อนึกได้ว่ามีฉินปั๋วเหวินอยู่ที่นี่ด้วย ก็เลยตัดสินใจละทิ้งการโกหกไป หลังจากไตร่ตรองในใจครู่หนึ่ง ก็เลือกที่จะเปลี่ยนประเด็นความสนใจไปที่ตัวรองหัวหน้าสถานีตำรวจและพวกพ้อง พยายามลดทอนรายละเอียดการกระทำของตัวเองในตอนนั้นให้ได้มากที่สุด

“ฉันสืบทราบมาว่ารองหัวหน้าสถานีตำรวจน่าจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงของผู้จัดการหยวน เลยตั้งใจจะรีบนำข่าวนี้ไปแจ้งให้ฉินปั๋วเหวินทราบ ใครจะไปนึกว่าฉินปั๋วเหวินจะไหวตัวทันเรื่องความไม่ชอบมาพากลของรองหัวหน้าสถานีตำรวจได้เร็วกว่าฉันเสียอีก”

“ตอนที่ฉันไปหาฉินปั๋วเหวิน บังเอิญไปเห็นผู้หญิงคนนี้เข้า ก็เลยตามไปดู ผลปรากฏว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนของรองหัวหน้าสถานีตำรวจ รองหัวหน้าสถานีตำรวจต้องการจะถ่ายภาพที่ล่อแหลมของฉินปั๋วเหวินกับผู้หญิงคนนี้ เพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรอง…”

หลี่หมิงฮุ่ยฟังจบก็รู้สึกไม่ค่อยสู้ดีนัก “คุณหมายความว่าตู้ผิงนอกจากเรื่องนี้แล้ว ยังพัวพันกับเรื่องอื่นอีกหรือ?”

“ใช่ค่ะ แต่เรื่องของผู้จัดการหยวน ไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถอะ เรามาจัดการเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่า” อวี๋หว่านเอ๋อร์กล่าวอย่างใจเย็น

เฟิงเจี้ยนกั๋วถามด้วยความสงสัย “ปานของเหยื่ออยู่ในจุดที่เสื้อผ้าบังมิดชิดขนาดนั้น คุณคิดจะถ่ายรูปช่วงเอวของเธอไว้ได้อย่างไร?”

“ไม่ได้ถ่ายแค่ช่วงเอวค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

บรรยากาศเงียบกริบลงทันที เฟิงเจี้ยนกั๋วเข้าใจในทันที ใบหน้าเข้มดุของเขาดูคล้ำลงไปอีก เขากล่าวตะกุกตะกัก “คุณ… คุณเป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ ทำไมถึง…”

“ฉันก็แค่จะเอาคืนในแบบที่เขาทำกับคนอื่นไงคะ พวกเขาก็ถ่ายรูปเพื่อนร่วมงานของคุณไว้เพื่อใช้ข่มขู่ไม่ใช่หรือ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ทำไมถึงไม่ให้เขาได้ลิ้มรสชาติของการถูกคนอื่นกุมจุดอ่อนไว้บ้างล่ะคะ”

เซี่ยหวยอันได้ยินดังนั้นก็มองอวี๋หว่านเอ๋อร์ด้วยความประหลาดใจ เด็ดขาดมาก แถมยังใจถึงและมีลูกเล่นเหลือร้าย สภาพจิตใจระดับนี้ ทหารหลายคนยังทำไม่ได้เลย เป็นคนที่มีแววดีจริงๆ!

เฟิงเจี้ยนกั๋วมองศพหญิงสาวแล้วกล่าวเบาๆ “แต่นี่มันเป็นชีวิตคนเชียวนะ! ถ้า… ถ้าคุณไม่ได้ถ่ายรูปไว้ เธออาจจะไม่…”

“เจี้ยนกั๋ว!” เซี่ยหวยอันขมวดคิ้วปราม

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง