บทที่ 74 คนที่ฆ่าเธอก็ไม่ใช่ฉันสักหน่อย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ฟังแล้วกรอกตาใส่ น้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที “อย่างแรก คนที่ฆ่าเธอไม่ใช่ฉัน นายอย่ามากล่าวหาฉันให้มันดี! อีกอย่าง ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เพิ่งทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก เมื่อวานฉันดูสภาพเธอก็ไม่เห็นเหมือนคนโดนบังคับตรงไหนเลยสักนิด”

“การคบคนพาลมันก็อันตรายอยู่แล้ว จุดจบตอนนี้แม้จะน่าสงสารแต่ก็น่าสมเพช! แค่เห็นว่าเมื่อวานเธอมาตามนัดได้คนเดียว ก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้ถูกกักขังหรือบังคับ เธอมีทางเลือกตั้งเยอะแยะ แต่ดันเลือกจะร่วมมือกับคนชั่วเอง”

“ตำรวจเป็นตัวแทนความยุติธรรม แต่เพราะพฤติกรรมของเธอ คนจำนวนมากถึงถูกข่มขู่จนไม่กล้าทำอะไร และทำให้คนบริสุทธิ์เดือดร้อนไปมากมาย! เธอไม่รู้หรือไงว่าสิ่งที่ตัวเองทำ มันกำลังทำลายความหวังและความยุติธรรมในใจคนอื่น?”

“ไม่ เธอรู้ดี แต่เพราะเห็นแก่เงิน เธอถึงเลือกที่จะทำ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ถ้าไม่ใช่เพราะมีรูปถ่ายของเธอกับเพื่อนร่วมงานนายเป็นเครื่องต่อรอง รองหัวหน้าสถานีตำรวจจะ 'ใช้อำนาจมืดปิดฟ้า' ได้เหรอ? ถ้าไม่มีรองหัวหน้าคอยหนุนหลัง โรงงานอาหารจะกดขี่คนงานได้ขนาดนั้นเชียวหรือ? นายรู้ไหมว่ามีคนงานกี่คนที่ถูกผู้จัดการหยวนกดขี่ด้วยสัญญาที่ไม่เป็นธรรม? บางคนถึงขั้นบ้านแตกสาแหรกขาดเลยนะ!”

หลี่หมิงฮุยรีบไกล่เกลี่ย “เอาน่า ถึงวิธีของสหายอวี๋จะรุนแรงไปนิด แต่ก็แก้ปัญหาให้เราได้ไม่ใช่หรือ? พอได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว ต่อไปเราค่อยตามสืบจากเบาะแสนี้เพื่อหาหลักฐานต่อก็แล้วกัน!”

“เจี้ยนกั๋ว หลายเรื่องมองแค่ผิวเผินไม่ได้ สถานการณ์พิเศษต้องใช้วิธีการพิเศษ ผู้ตายถือเป็นใหญ่ก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความตายจะลบล้างความผิดที่ทำไว้ได้”

เซี่ยหวยอันอดถอนหายใจไม่ได้

ผู้ช่วยคนนี้ของเขาความสามารถถือว่าดีทุกอย่าง ขาดก็แต่ความเด็ดขาดทางจิตใจอย่างที่อวี๋หว่านเอ๋อร์มี หากไม่รีบปรับปรุงแก้ไข สักวันคงได้พลาดท่าเข้าสักวันแน่

เฟิงเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าเคร่งขรึมครุ่นคิดถึงคำพูดของอวี๋หว่านเอ๋อร์และเซี่ยหวยอัน

แต่ละคำเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจ ทำให้เขารู้สึกละอายแก่ใจ

เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปตรงหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์

เฟิงเจี้ยนกั๋วยืดตัวตรง ทำความเคารพแบบทหารด้วยสีหน้าจริงจัง “ขอโทษครับสหายอวี๋! เมื่อครู่เป็นความผิดของผมเอง ผมไม่ควรต่อว่าคุณก่อนจะรู้ความจริง อีกอย่าง ขอบคุณที่ช่วยเราสืบสวนนะครับ”

พูดจบ เฟิงเจี้ยนกั๋วก็ยืนรอคำตอบของอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างเงียบๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขี้เกียจจะสนใจเขา หันไปมองอีกสองคนที่เหลือ “ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุด คือต้องล้างรูปถ่ายออกมาให้เร็วที่สุด!”

“แต่ก่อนหน้านั้น เราต้องแน่ใจก่อนว่าศพนี้จะไม่มีปัญหาอะไร ถ้าศพหายไป ต่อให้ล้างรูปออกมาได้ ก็เปล่าประโยชน์”

“ให้ผมจัดการเถอะครับ ผมจะเฝ้าอยู่ที่นี่เอง”

เฟิงเจี้ยนกั๋วอาสา

หลี่หมิงฮุยที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็รีบพูด “ได้ งั้นที่นี่ฝากนายด้วยนะ ฉันจะกลับไปที่สถานีเพื่อจับตาดูพวกตู้ผิงเอง”

เซี่ยหวยอันเดินไปข้างๆ อวี๋หว่านเอ๋อร์ “ผมจะขับรถพาคุณไปล้างรูปเอง”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้ารับเบาๆ

ก่อนจะไป เธอแวะย่อตัวลงลูบขนเจ้าโร่วจ้งกำชับให้มันรออยู่ที่นี่ โร่วจ้งสะบัดหางแล้วร้อง “เมี๊ยว” รับคำอย่างว่าง่าย

…

ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงร้านถ่ายรูป

เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เซี่ยหวยอันก้าวเข้าไปถาม “ที่นี่รับล้างรูปสีไหมครับ?”

“รับครับ ฟิล์มขาวดำม้วนละ 2 หยวน ฟิล์มสีม้วนละ 6 หยวน ส่วนค่าอัดเพิ่ม รูปขาวดำใบละสามเหมา รูปสีใบละหกเหมา” เจ้าของร้านเสนอราคาอย่างชำนาญ

“ผมต้องการล้างรูปสี ขอใช้ห้องล้างรูปของคุณได้ไหม?”

เนื่องจากรูปถ่ายไม่สะดวกให้คนอื่นเห็น เซี่ยหวยอันจึงตั้งใจจะล้างด้วยตัวเอง

เจ้าของร้านได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วมองสำรวจเซี่ยหวยอันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเคลือบแคลง “คุณล้างรูปเป็นจริงๆ เหรอ? อย่ามาทำอุปกรณ์ของผมพังเชียวล่ะ!”

เมื่อถูกตั้งคำถาม เซี่ยหวยอันไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาสอดมือหยิบเงินหนึ่งร้อยหยวนจากกระเป๋าสตางค์วางลงบนโต๊ะข้างหน้า “นี่เป็นค่ามัดจำหนึ่งร้อยหยวน หากอุปกรณ์เสียหายเพราะผมใช้งานไม่เป็น ผมยินดีชดใช้ตามราคาทุนครับ”

ทันทีที่เห็นเงินบนโต๊ะ ดวงตาของเจ้าของร้านก็เป็นประกายวาวโรจน์

เขารีบยิ้มแก้มปริแล้วคว้าเงินบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว ความกังวลใจเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น

“ได้เลย ไม่มีปัญหา! ในเมื่อคุณว่าอย่างนั้น ผมจะพาไปดูเดี๋ยวนี้เลย”

เจ้าของร้านตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะผายมือพาเซี่ยหวยอันกับอวี๋หว่านเอ๋อร์ไปยังห้องล้างรูป

ห้องล้างรูปตั้งอยู่ด้านหลังร้าน เป็นห้องแยกต่างหากที่สร้างขึ้นสำหรับล้างรูปโดยเฉพาะ

“ถึงแล้วครับ”

เจ้าของร้านหยุดยืนตรงนั้น “เข้าไปแล้วเดินตรงไปตามทางนี้ก็จะเจอห้องล้างรูป อุปกรณ์ที่ต้องใช้ทั้งหมดเตรียมไว้ข้างในแล้ว”

“ขอบคุณครับ” เซี่ยหวยอันกล่าว

เจ้าของร้านหันมามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ส่งสายตาแบบ ‘ผมเข้าใจคุณนะ’ ให้กับเซี่ยหวยอัน

เขาโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ ตามสบายเลย”

พูดจบก็หมุนตัวเดินกลับไป ไม่นานก็หายลับเข้าไปในร้าน

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า ก่อนจะเป็นฝ่ายผลักประตูเข้าไปเป็นคนแรก

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ความเย็นก็ปะทะเข้ากับใบหน้า

ภายในห้องมืดสนิท

หน้าต่างทุกบานถูกปิดตายด้วยผ้าม่านหนาทึบ ทำให้ไม่มีแสงเล็ดลอดเข้ามาได้เลย

ในตอนนั้นเอง เสียงของเซี่ยหวยอันก็ดังขึ้นข้างๆ “มองเห็นไหม?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง