บทที่ 75 คุณชอบฉันไหม

“เริ่มมองเห็นแล้วค่ะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์คลำทางเดินไปข้างหน้า พื้นซีเมนต์ใต้เท้าลื่นเล็กน้อย เมื่อสายตาเริ่มปรับตัวกับความมืดได้ เธอก็เห็นแสงสีแดงสลัวอยู่ที่ปลายทาง นั่นคือไฟนิรภัยของห้องล้างรูป

ทั้งคู่เดินตามกันไป ทางเดินแคบมาก ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยหวยอันขวางทางเดินจนเกือบเต็ม ขณะที่กำลังจะถึงหน้าห้องล้างรูป อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ก้าวพลาด

“ระวัง!”

มือของเซี่ยหวยอันคว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัว อวี๋หว่านเอ๋อร์ถลาเข้าไปในอ้อมอกเขา หน้าผากกระแทกเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของเขาเต็มแรง

เวลาเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ห้องมืดมิดตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่คลอเบาๆ ของคนสองคน อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้กลิ่นสบู่ก้อนจางๆ จากตัวเซี่ยหวยอัน ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว แม้จะมีแขนเสื้อกั้นไว้ แต่เธอยังรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายเขา

ความทรงจำในวันนั้นหวนกลับมา ไออุ่นที่โอบกอดกัน เสียงหอบหายใจรุนแรง…

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบสะบัดมือออกแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว “ขอบคุณค่ะ”

น้ำเสียงของเธอฟังดูเกร็งเล็กน้อยท่ามกลางความมืด

มือของเซี่ยหวยอันค้างอยู่กลางอากาศครู่หนึ่งก่อนจะดึงกลับ “…ข้างหน้ามีขั้นบันได ผมนำหน้าเอง”

เขาเบี่ยงตัวผ่านหน้าเธอไปแล้วผลักประตูห้องล้างรูปเข้าไป

แสงสีแดงสาดส่องออกมา กระทบกับใบหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งขรึมของเขา

ภายในห้องล้างรูปมืดกว่าทางเดินข้างนอก แหล่งกำเนิดแสงเดียวคือตะเกียงดวงเล็กบนโต๊ะทำงานที่คลุมด้วยผ้าสีแดง ดูคล้ายกับดวงตาที่กำลังจ้องมอง

บนผนังแขวนรูปถ่ายไว้มากมาย มันไหวเบาๆ ท่ามกลางความสลัว

เซี่ยหวยอันเดินไปที่โต๊ะทำงาน “เอากล้องมาให้ผม”

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยิบกล้องออกจากกระเป๋าผ้าแล้วส่งให้เขา

ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว

เซี่ยหวยอันรับกล้องมา ตรวจสอบ ถอดชิ้นส่วน และดึงฟิล์มออกมาด้วยความชำนาญ นิ้วมือของเขาเรียวยาวและทรงพลัง ภายใต้แสงสีแดงสลัว ทุกการเคลื่อนไหวแม่นยำราวกับกำลังถอดประกอบอาวุธปืน

“คุณเคยเรียนมาก่อนเหรอคะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์อดถามไม่ได้

“เป็นทักษะพื้นฐานของหน่วยลาดตระเวนครับ” เซี่ยหวยอันใส่ฟิล์มลงในถังล้างฟิล์ม “ข่าวกรองในสนามรบบางครั้งก็ซ่อนอยู่ในรูปถ่าย”

เขาหมุนฝาปิดให้แน่น แล้วเริ่มเขย่าถังอย่างเป็นจังหวะ

น้ำยาในถังส่งเสียงคลอนเบาๆ คล้ายกับการนับถอยหลัง เวลาแห่งการรอคอยช่างยาวนานเหลือเกิน

ในห้องมืดที่เงียบงันเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน

รูปถ่ายบนผนังปรากฏให้เห็นรางๆ ในแสงสีแดง ล้วนเป็นใบหน้าของคนแปลกหน้า มีทั้งรูปแต่งงาน รูปครอบครัว รูปเด็กทารกครบหนึ่งร้อยวัน…

ในตอนนั้นเอง เซี่ยหวยอันก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน เสียงของเขาทุ้มต่ำ “เรื่องของคุณกับลูกพี่ลูกน้องผม ผมรู้แล้ว”

ร่างกายของอวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไป

“เรื่องนี้เขาทำไม่ถูกต้อง” เซี่ยหวยอันยังคงเขย่าถังต่อไปโดยไม่หันมามองเธอ “คุณจะจัดการยังไง ผมก็จะไม่เข้าไปยุ่ง”

“ฉันจัดการเองได้ค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และจัดการเรียบร้อยแล้วด้วย”

มือของเซี่ยหวยอันชะงักไปครู่หนึ่ง

เขานึกถึงสภาพตอนที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอถูกแจ้งความจนหน้าถอดสี มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบไม่ทันสังเกต

นั่นสินะ ด้วยนิสัยของเธอ มีหรือจะยอมเสียเปรียบ

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

เสียงเขย่าถังล้างฟิล์มหยุดลง

เซี่ยหวยอันเทน้ำยาออกแล้วเปลี่ยนเป็นน้ำยาคงสภาพ

รอบใหม่ของการรอคอยเริ่มต้นขึ้น

“ส่วนเรื่องของเรา…”

ในที่สุดเซี่ยหวยอันก็หันกลับมามองเธอ

แสงสีแดงสะท้อนในดวงตาคมลึก ภายในนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “ผมจะรับผิดชอบ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์สบตาเขา “จะรับผิดชอบยังไงคะ”

“ยื่นเรื่องแต่งงาน”

ห้าคำนี้ หนักแน่นและเด็ดขาด

อวี๋หว่านเอ๋อร์อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

ไม่ใช่ยิ้มเพราะดีใจ แต่เป็นยิ้มที่ผสมผสานความจนใจและระยะห่าง “ผู้การเซี่ย คุณชอบฉันงั้นหรือคะ”

เซี่ยหวยอันชะงักไปกับคำถามของเธอ

ชอบ?

คำนี้มันแปลกหน้าเหลือเกิน

เขารู้เพียงแค่ว่า นับตั้งแต่คืนนั้น ร่างของหญิงสาวคนนี้ก็แวะเวียนเข้ามาในหัวของเขาไม่หยุด

ยามเธอเจออันตรายเขาก็ร้อนใจ ยามเธอเอาแต่ใจเขาก็หนักใจ ยามเธอฉลาดและเด็ดเดี่ยวเขาก็ชื่นชม…

“ผมไม่รู้” เขาพูดอย่างซื่อตรง “แต่คุณพิเศษ ผมคิดว่านี่คงเป็นความรู้สึกดีๆ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าเบาๆ “แต่ฉันไม่มีความรู้สึกเชิงชู้สาวกับคุณ การแต่งงานควรเป็นเรื่องของคนที่รักกัน ไม่ใช่เพราะความรับผิดชอบแล้วต้องมาทนอยู่ด้วยกัน ถ้าต้องทนอยู่กันไปงั้นๆ ฉันอยู่คนเดียวก็ใช้ชีวิตได้ดีมากแล้วค่ะ”

เซี่ยหวยอันเงียบไป

แสงสีแดงสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าของเขาจนมองสีหน้าไม่ออก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเอ่ยขึ้น “ผมเข้าใจแล้ว เป็นผมที่คิดไม่รอบคอบเอง”

เขาหันกลับไปจัดการกับถังล้างฟิล์มต่อ “เรื่องความรู้สึกบังคับกันไม่ได้ ผมจะทบทวนความคิดตัวเองให้ดีก่อน… ถ้าวันหนึ่งผมชอบคุณจริงๆ ผมจะเข้าหาคุณอย่างจริงจังและเปิดเผย ไม่ใช่เพราะความรับผิดชอบ”

ความตรงไปตรงมาของเขาทำให้อวี๋หว่านเอ๋อร์ประหลาดใจเล็กน้อย

“ส่วนตอนนี้” เสียงของเซี่ยหวยอันกลับมานิ่งเรียบตามปกติ “เราเป็นสหายร่วมรบกัน เป้าหมายร่วมกันคือโค่นตู้ผิง คืนความบริสุทธิ์ให้เมืองชิงสุ่ย ส่วนเรื่องอื่น ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ”

“ตกลงค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า “ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ”

ความเข้าใจอันเงียบเชียบไหลเวียนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

ไม่ใช่คู่รัก แต่เป็นสหายที่ร่วมเผชิญวิกฤตด้วยกัน

ทันใดนั้น

“แกรกๆ…”

รูปถ่ายบนผนังจู่ๆ ก็ขยับเองทั้งที่ไม่มีลม เกิดเสียงเสียดสีเบาๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นด้วยความระแวดระวัง

เซี่ยหวยอันหยุดการเคลื่อนไหว มือแตะไปที่เอวตรงที่มีปืนพกประจำตัวอยู่

“ข้างนอกมีคนหรือคะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์ลดเสียงลง

เซี่ยหวยอันเงี่ยหูฟัง

ลางๆ ได้ยินเสียงบทสนทนาเลือนรางมาจากหน้าร้านถ่ายรูป ดูเหมือนเจ้าของร้านกำลังคุยกับใครบางคนอยู่

“…ไม่มี ไม่มีจริงๆ ครับ! วันนี้ทั้งวันผมรับแค่สองงานเอง ทั้งหมดเป็นแค่รูปถ่ายทั่วไปทั้งนั้น!”

“เลิกพล่าม! ฉันถามแค่คำเดียว เคยล้างรูปผู้ชายกับผู้หญิงนอนด้วยกัน หรือพวกผู้ชายสองคนผู้หญิงคนหนึ่งบ้างไหม!”

“โธ่คุณ… ผมทำธุรกิจสุจริตนะ ไม่รับล้างรูปพวกนั้นหรอกครับ”

“หยุดพล่าม! ตอบมาว่าเคยล้างไหม”

“ไม่เคย! ไม่เคยล้างจริงๆ!”

เสียงที่ลอดผ่านประตูหลายชั้นเข้ามาทำให้ฟังจับใจความได้ไม่ชัดเจนนัก ทว่าท่าทางคุกคามดุดันเช่นนั้น ย่อมไม่ใช่ลูกค้าทั่วไปอย่างแน่นอน

คนของตู้ผิงงั้นหรือ?

มาถึงเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง