บทที่ 76 ใครบอกว่าไม่มีหลักฐาน

เซี่ยหวยอันและอวี๋หว่านเอ๋อร์สบตากัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบเก็บห่อผ้าเข้าไปในมิติ ส่วนเซี่ยหวยอันเคลื่อนกายไปที่ข้างประตูอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะมองลอดช่องประตูออกไป

ข้างนอกทางเดินว่างเปล่าไร้ผู้คน

ทว่าเสียงโต้เถียงจากห้องโถงด้านหน้ากลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันเตือนแกไว้นะตาแก่ ถ้ากล้าซ่อนอะไรไว้ ร้านนี้ก็ไม่ต้องเปิดมันอีก!”

“โธ่… สหายครับ ผมไม่ได้ซ่อนอะไรจริงๆ นะ”

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตรงมาทางหลังร้าน

เซี่ยหวยอันรีบถอยกลับเข้ามาในห้องมืดแล้วล็อกประตูทันที

เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว

ทางออกเดียวคือประตูบานที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา แต่ด้านนอกนั้นเป็นทางตัน หากอีกฝ่ายบุกเข้ามา พวกเขาจะถูกต้อนจนมุมอยู่ที่นี่

และที่สำคัญที่สุดคือ ฟิล์มในถังน้ำยาที่กำลังล้างอยู่ยังไม่เสร็จ!

หากหยุดตอนนี้ ฟิล์มทั้งม้วนจะเสียหายทั้งหมด

“อีกนานไหมคะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์ถามเสียงเครียด

“อย่างน้อยสิบห้านาที” เซี่ยหวยอันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ สายตาคมกริบ “ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาไม่ได้”

เขาเดินไปที่ผนัง รีบปลดรูปถ่ายที่แขวนไว้ออกมากองไว้หลังประตู จากนั้นก็ย้ายถังเหล็กใบใหญ่ที่ใส่น้ำยามาวางกั้นประตูไว้ แม้จะเป็นสิ่งกีดขวางที่ไม่แข็งแรงนัก แต่อย่างน้อยก็พอจะถ่วงเวลาได้บ้าง

เสียงฝีเท้าข้างนอกใกล้เข้ามาจนได้ยินเสียงเหยียบพื้นปูนดัง ตึก ตึก

เซี่ยหวยอันชักปืนออกมาขึ้นลำกล้อง

เขาหันไปสั่งอวี๋หว่านเอ๋อร์เสียงต่ำ “ถ้าเกิดการปะทะกัน เธอไปหลบใต้โต๊ะทำงานซะ ฟิล์มนี่สำคัญที่สุด ไม่ว่าจะยังไงต้องรักษาไว้ให้ได้”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าแล้วหันไปมองถังน้ำยา ตัวถังยังอุ่นอยู่ น้ำยาข้างในกำลังค่อยๆ กัดภาพถ่ายอันตรายเหล่านั้นให้ปรากฏออกมา

“ปัง!”

มีคนเตะประตูทางเดินจากด้านนอก

“ข้างในนี้คือห้องล้างรูปใช่ไหม? กุญแจอยู่ที่ไหน? เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันจะเข้าไปดูเอง”

“ตอนนี้ไม่สะดวกครับ… แถมกุญแจก็ไม่ได้อยู่ที่ผมด้วย” เสียงเจ้าของร้านสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

“มีอะไรไม่สะดวก? พังประตูเข้าไป!”

เสียงกระแทกประตูหนักๆ ดังโครมคราม ทุกเสียงที่ดังสะท้อนราวกับทุบลงบนหัวใจของทั้งสองคน

เซี่ยหวยอันแนบตัวกับประตู ปืนจ่อไปที่ช่องว่าง ลมหายใจของเขานิ่งสนิท สายตาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

อวี๋หว่านเอ๋อร์ย่อตัวลงกอดถังน้ำยาไว้แน่น

ในจังหวะที่สถานการณ์บีบคั้นถึงขีดสุด เสียงเตะประตูพลันหยุดลง

ดูเหมือนจะมีคนวิ่งเข้ามาสมทบจากด้านนอก “พี่แผลเป็นเรียก! ให้ทุกคนถอยกลับเดี๋ยวนี้!”

การกระทำที่หน้าประตูก็หยุดชะงักลงทันที

“ถอย? ตอนนี้เนี่ยนะ?”

“ใช่! รีบไป! ทางนั้นมีเรื่องด่วน!”

“เออ!”

ก่อนไป คนผู้นั้นยังไม่ลืมขู่เจ้าของร้านไว้ว่า หากมีใครเอาภาพถ่ายแบบนั้นมาล้าง ต้องแจ้งให้พวกเขาทราบทันที

เสียงฝีเท้าถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ไกลขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหายไปที่ปลายสุดของถนน

ในห้องมืด เซี่ยหวยอันและอวี๋หว่านเอ๋อร์ยังคงอยู่ในท่าเตรียมพร้อม ผ่านไปครู่ใหญ่ เซี่ยหวยอันจึงค่อยๆ ลดปืนลง

เขาตรวจดูผ่านช่องประตูจนแน่ใจว่าข้างนอกไม่มีคนแล้ว ถึงได้ถอนหายใจออกมา

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยังคงกอดถังน้ำยาไว้แน่นด้วยความโล่งอก

“เกิดเรื่องที่สถานีตำรวจงั้นหรือ?” เธอพึมพำ

“น่าจะใช่ ได้ภาพมาแล้ว รีบกลับกันเถอะ”

เซี่ยหวยอันดูนาฬิกาข้อมือ “ถึงเวลาแล้ว”

…

บรรยากาศภายในสถานีตำรวจชิงสุ่ยตึงเครียดราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็ง

ฉินปั๋วเหวินยืนอยู่หน้าโต๊ะ นิ้วชี้ไปที่รายงานปิดคดีบนโต๊ะ “คดีนี้ปิดไม่ได้! ยังระบุไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผู้ตายเป็นใคร สาเหตุการตายก็ยังไม่ชัดเจน จะปล่อยให้เรื่องผ่านไปแบบนี้ได้อย่างไร!”

เสิ่นเว่ยลุกพรวด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “ฉินปั๋วเหวิน! นายจะอาละวาดไปถึงไหน? คดีนี้สืบมาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นจะมีเบาะแสอะไรสักอย่าง! จะรอให้ศพเน่าเปื่อยไปก่อนหรือไง?”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องสืบต่อ!” ฉินปั๋วเหวินไม่ยอมถอย “พวกเราเป็นตำรวจประชาชน การไขคดีคือหน้าที่ของเรา!”

“หน้าที่หรือ? ฉันว่านายน่ะอยากเด่นอยากดังมากกว่า!” เสิ่นเว่ยแค่นหัวเราะ “อาศัยว่าเป็นคนที่ถูกย้ายมาจากในเมือง ก็เลยมาชี้นิ้วสั่งคนอื่นที่นี่!”

“พอได้แล้ว”

เสียงของตู้ผิงไม่ดังนัก แต่กลับทำให้ทั้งห้องประชุมเงียบกริบลงทันที

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง หันหลังให้ทุกคน

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนแผ่นหลังที่เริ่มอวบอ้วนขึ้นเล็กน้อย อินทรธนูบนชุดเครื่องแบบตำรวจที่ผ่านการซักจนซีดจางนั้นสะท้อนแสงหม่น

“หัวหน้าสถานีหลี่” ตู้ผิงหันกลับมา ใบหน้าไร้อารมณ์ “คุณมีความเห็นว่าอย่างไร”

ทุกสายตาจับจ้องไปที่หลี่หมิงฮุย

หลี่หมิงฮุยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้าๆ “คดีนี้มีจุดน่าสงสัยจริง จะให้รีบเคลื่อนย้ายศพไปตอนนี้คงไม่เหมาะสม”

“โอ้? น่าสงสัยตรงไหนล่ะ?”

ตู้ผิงนั่งลงอีกครั้ง หยิบแก้วน้ำเคลือบอีนาเมลบนโต๊ะขึ้นมาจิบชาอย่างใจเย็น

“ใบหน้าของผู้ตายถูกทำลาย เห็นได้ชัดว่าเป็นการจงใจทำลายหลักฐาน” หลี่หมิงฮุยกล่าว “ถ้าเป็นอุบัติเหตุหรือฆ่าตัวตาย ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำลายใบหน้าเลย”

ตู้ผิงพยักหน้า “ก็มีเหตุผล แล้วอย่างไรต่อ? คุณสงสัยว่าเป็นฆาตกรรมหรือ? แล้วใครคือฆาตกรล่ะ?”

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบ

ฉินปั๋วเหวินกัดฟัน “พวกเรากำลังสืบอยู่!”

“สืบมาตั้งนานแล้ว” ตู้ผิงวางแก้วลง เกิดเสียงดังปึกเบาๆ “คุณตำรวจฉิน ลองบอกมาสิ สืบเจออะไรบ้าง?”

“ผม…” ฉินปั๋วเหวินพูดไม่ออก

“ไม่ได้สืบอะไรออกมาเลย” ตู้ผิงตอบแทนเขา “ในเมื่อสืบไม่ได้ และไม่มีญาติมาแสดงตัว ก็ต้องดำเนินการตามขั้นตอน เผาศพ ปิดคดี เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสถานีตำรวจเรา แต่มันเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของเมืองชิงสุ่ยทั้งเมือง”

เขามองไปที่หลี่หมิงฮุย น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “หัวหน้าสถานีหลี่ คุณเพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน อาจจะไม่รู้ เมืองชิงสุ่ยเพิ่งจะสงบสุขได้ในช่วงสองปีที่ผ่านมานี้ จะให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกไม่ได้”

คำพูดนี้ช่างไร้ช่องโหว่

ทั้งชี้ให้เห็นว่าหลี่หมิงฮุยรากฐานไม่มั่นคง และยังเอาเรื่องการรักษาความสงบมาเป็นข้ออ้างกดทับ

สีหน้าของหลี่หมิงฮุยดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็หาคำโต้แย้งไม่ได้ในทันที

ทว่าในตอนนั้นเอง!

เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออก

เซี่ยหวยอันก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ในชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบกริบ แม้จะมีกลิ่นอายของความเหนื่อยล้าจากการเดินทางติดตัวมาด้วยก็ตาม

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินตามหลังเขาเข้ามา

“หัวหน้าสถานีหลี่” เซี่ยหวยอันเข้าเรื่องทันที “เราได้หลักฐานมาแล้วครับ”

คำห้าคำนั้นดังขึ้นราวกับก้อนหินที่ถูกทุ่มลงในผิวน้ำอันนิ่งสนิท

รูม่านตาของตู้ผิงหดวูบ ทว่าเขากลับมาควบคุมสีหน้าได้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนแล้วแย้มยิ้ม “สหายท่านนี้คือ…?”

“นี่คือสหายร่วมศึกของผม เซี่ยหวยอัน” หลี่หมิงฮุยแนะนำ “ผมขอให้เขามาช่วยสืบคดีนี้เองครับ”

“โอ้? สหายเซี่ยมาจากกองทัพหรือครับ?” ตู้ผิงยังคงยิ้ม “สหายจากกองทัพยื่นมือเข้ามาแทรกแซงคดีในท้องถิ่นเช่นนี้… มันดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่กระมัง?”

“การช่วยเหลือท้องถิ่นรักษาความปลอดภัย ถือเป็นส่วนหนึ่งของความร่วมมือระหว่างกองทัพกับประชาชนครับ”

เซี่ยหวยอันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อีกอย่าง หัวหน้าสถานีหลี่เป็นคนขอให้มาช่วยด้วยตัวเอง ขั้นตอนการปฏิบัติงานจึงไม่มีปัญหาครับ”

เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะ

“นี่คือหลักฐานที่เราได้มาระหว่างการสืบสวนครับ”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซองจดหมายนั้นเป็นตาเดียว

รอยยิ้มบนหน้าตู้ผิงจางลงเล็กน้อย “หลักฐานอะไร?”

“รูปถ่ายครับ”

เซี่ยหวยอันเปิดซอง หยิบรูปถ่ายสีสามใบออกมาวางเรียงบนโต๊ะ

รูปถ่ายชุดนี้ยังใหม่เอี่ยม มีความมันวาวอันเป็นเอกลักษณ์ของรูปที่เพิ่งผ่านการล้างมา

ใบแรก: ห้องมืดสลัวห้องหนึ่ง ชายหญิงคู่หนึ่งนอนอยู่บนเตียงในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย

ใบที่สอง: ฉากเดิม แต่ผู้หญิงตะแคงตัว เผยให้เห็นไฝแดงที่เอวชัดเจน

ใบที่สาม: ภาพซูมขยายจุดที่มีไฝแดง

ในห้องประชุมเริ่มมีเสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“นี่… นี่มัน…”

“ผู้หญิงคนนั้นตรงเอว… ดูเหมือนจะมีไฝนะ?”

“ศพหญิงในห้องเก็บศพ ในรายงานชันสูตรบอกว่ามีไฝที่เอวไม่ใช่หรือไง?”

เนื่องจากศพเสียหายหนักจนจำเค้าเดิมไม่ได้ พวกเขาจึงต้องอาศัยลักษณะเด่นบนร่างกายในการระบุตัวตน

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ สีหน้าของตู้ผิงก็เริ่มดิ่งลงเรื่อยๆ

ทว่าเขาก็เป็นตำรวจเก่าที่มีประสบการณ์โชกโชน แม้จะตื่นตระหนกไปชั่วขณะ แต่ก็รวบรวมสติได้ในเวลาอันรวดเร็ว

“สหายเซี่ย” เขาเอ่ย เสียงยังคงราบเรียบ “รูปถ่ายพวกนี้พิสูจน์อะไรได้หรือครับ?”

“พิสูจน์ได้ว่าผู้หญิงในรูป คือศพหญิงคนนั้นที่อยู่ในห้องเก็บศพครับ”

เซี่ยหวยอันจ้องหน้าเขาตรงๆ “รองหัวหน้าตู้… ผู้ชายในรูป… คือคุณใช่ไหมครับ?”

ตู้ผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา

“ใช่ผมเอง” เขาเอ่ยยอมรับออกมาดื้อๆ

ความวุ่นวายในห้องประชุมทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

“แต่ว่า” ตู้ผิงเปลี่ยนน้ำเสียง “นี่พิสูจน์อะไรได้? พิสูจน์ว่าผมมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนี้? แล้วผมจะเป็นเหยื่อที่ถูกใส่ร้ายไม่ได้เชียวหรือ?”

เขามองหลี่หมิงฮุยด้วยแววตาดูจริงใจ “หัวหน้าสถานีหลี่ เรื่องนี้ผมถูกกลั่นแกล้ง และมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคดีฆาตกรรมเลยสักนิด!”

“ผู้หญิงคนนี้เมื่อคืนวันก่อนยังอยู่กับคุณ พอมาอีกวันก็ตาย”

ฉินปั๋วเหวินอดไม่ได้ที่จะโพล่งขึ้น “แบบนี้ยังไม่น่าสงสัยอีกหรือครับ?”

“น่าสงสัยเหรอ?” ตู้ผิงมองเขา “คุณตำรวจฉิน การทำคดีต้องใช้หลักฐาน คุณบอกว่าเธอตาย ใครเห็นบ้าง? ใครจะยืนยันได้ว่าผมเป็นคนลงมือ?”

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเซี่ยหวยอัน “สหายเซี่ย ผมขอถามคุณหน่อย ตอนที่คุณถ่ายรูปพวกนี้ คุณเคยขอความเห็นจากผมไหม? คุณได้รับอนุญาตจากผมหรือยัง?”

เซี่ยหวยอันขมวดคิ้ว “นี่คือความจำเป็นในการสืบสวนครับ”

การถ่ายรูปพวกนี้อาจส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของหญิงสาว เซี่ยหวยอันและอวี๋หว่านเอ๋อร์จึงตกลงกันไว้แล้วว่าเขาจะเป็นคนออกหน้าเองทั้งหมด

“สืบสวนงั้นเหรอ?” ตู้ผิงขึ้นเสียง “ใครอนุญาตให้คุณมาสืบสวนผม? คุณเป็นตำรวจหรือไง? คุณมีอำนาจบังคับใช้กฎหมายด้วยเหรอ?”

คำถามรัวชุดใหญ่ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดขึ้นมาทันที

ตู้ผิงกำลังจงใจจี้จุดเรื่องสถานะของเซี่ยหวยอัน

“อีกอย่างนะ” ตู้ผิงหันหน้าไปมองทุกคน “รูปถ่ายพวกนี้ จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าผมทำด้วยความเต็มใจ? เผื่อว่า… มีคนตั้งใจใส่ร้ายผมล่ะ?”

เขานั่งลงอีกครั้ง น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดรวดร้าว “สหายทั้งหลาย ผมตู้ผิงทำงานในเมืองชิงสุ่ยมาสิบกว่าปี เคยล่วงเกินคนมาไม่น้อย คนที่จ้องจะใช้โอกาสนี้เล่นงานผมก็ใช่ว่าจะไม่มี”

“รูปถ่ายพวกนี้ อาจจะเป็นกับดักที่ใครบางคนวางไว้ ฉวยโอกาสตอนผมหลับแอบถ่ายรูป แล้วค่อยไปฆ่าตัวจริงทิ้งเพื่อโยนความผิดมาให้ผมก็เป็นได้”

คำพูดพวกนี้กลับฟังดูมีน้ำหนักขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เหล่าตำรวจต่างมองหน้ากันไปมา แววตามีความลังเลฉายชัด

หลี่หมิงฮุยเห็นดังนั้นก็รู้ดีว่าหากปล่อยให้ตู้ผิงชี้นำสถานการณ์ต่อไปคงไม่ดีแน่

“รองหัวหน้าตู้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “รูปถ่ายนี่เป็นของจริงหรือไม่ พิสูจน์ทางเทคนิคเดี๋ยวก็รู้ ส่วนที่คุณอ้างว่ามีคนใส่ร้าย… แล้วทำไมต้องเป็นคุณ? ทำไมไม่ใช่คนอื่น? อีกอย่าง ฉากหลังในรูปนั่น ถ้าผมจำไม่ผิด มันคือบ้านคุณไม่ใช่เหรอ? ใครจะมีฝีมือขนาดนั้น ถึงขั้นบุกไปก่อเรื่องถึงในบ้านคุณเพื่อใส่ร้ายคุณได้?”

สีหน้าของตู้ผิงมืดครึ้มลง “หัวหน้าสถานีหลี่ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

“ผมก็หมายความตามที่พูด” หลี่หมิงฮุยลุกขึ้นยืนเช่นกัน “รูปพวกนี้คือจุดน่าสงสัยของคดี เมื่อมีข้อสงสัยก็ต้องสืบให้ถึงที่สุด ไม่ว่าใครจะเกี่ยวข้อง ความจริงต้องปรากฏ”

ทั้งสองจ้องตากัน สายตาปะทะกันกลางอากาศ

บรรยากาศในห้องประชุมราวกับหยุดนิ่ง

ทันใดนั้นเอง

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากข้างนอก

ตำรวจหนุ่มนายหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “หัวหน้าครับ! แย่แล้ว! โกดัง… โกดังเก็บศพไฟไหม้ครับ!”

“อะไรนะ?!” สีหน้าของหลี่หมิงฮุยเปลี่ยนไปทันที

ในดวงตาของตู้ผิงมีรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบสังเกตไม่ได้วาบผ่านไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง