บทที่ 77 คุณคาดไว้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ

"เร็วเข้า! ระดมกำลังไปดับไฟ!" หลี่หมิงฮุยตะโกนสั่งฉินปั๋วเหวินพลางวิ่งออกไป "ปั๋วเหวิน นายรีบพาลูกน้องไปกันพื้นที่ไว้! ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด!"

"รับทราบ!"

สิ้นคำสั่งนั้น ความวุ่นวายก็บังเกิดขึ้นในห้องประชุมทันที

เซี่ยหวยอันปรายตามองอวี๋หว่านเอ๋อร์แวบหนึ่ง ทั้งสองรีบก้าวตามออกไป

ที่ลานกว้าง ควันดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นจากทางทิศของโกดัง

ตำรวจหลายนายกำลังเร่งคว้าถังน้ำวิ่งกรูไปยังจุดนั้น

ตู้ผิงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องประชุม เขาเฝ้ามองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นจางๆ

เขาหันมามองเซี่ยหวยอันกะทันหัน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคนว่า:

"สหายเซี่ย… ไฟแรงขนาดนี้ หลักฐานพวกนั้นคงไม่เหลือแล้วกระมัง"

เซี่ยหวยอันหันขวับไปจ้องเขาเขม็ง

ทว่าตู้ผิงหันหลังกลับไปตะโกนสั่งกลุ่มคนที่กำลังดับไฟว่า "เร็วเข้า! รีบดับไฟ! ต้องรักษาศพเอาไว้ให้ได้!"

ท่าทางของเขาดูร้อนรนอย่างยิ่ง

มือของเซี่ยหวยอันค่อยๆ กำหมัดแน่น

เขาตระหนักดีว่าไฟไหม้ครั้งนี้เกิดขึ้นประจวบเหมาะเกินไป

ประจวบเหมาะราวกับว่า…มีคนคำนวณเวลาไว้แล้ว

พวกคนจากร้านถ่ายรูปที่จู่ๆ ก็ถอนตัวไปก่อนหน้านี้ ที่แท้ก็เพื่อการนี้เอง!

เปลวไฟโหมแลบออกจากหน้าต่างโกดัง ผสมกับกลุ่มควันหนาทึบจนบดบังลานกว้างเสียจนมืดมิด

ตัวอาคารเก่าของสถานีตำรวจชิงสุ่ยเป็นโครงสร้างอิฐผสมไม้ ส่วนโกดังเก็บศพก็เป็นห้องแยกออกมาต่างหาก พอไฟเริ่มลุกลามจึงควบคุมได้ยาก

"น้ำ! รีบไปตักน้ำที่บ่อมา!"

"กะละมัง! รีบเอากะละมังมารองน้ำเร็วเข้า!"

สนามด้านหน้าวุ่นวายโกลาหลไปหมด เจ้าหน้าที่ตำรวจต่างกุลีกุจอหยิบถังน้ำสังกะสีและกะละมังเคลือบมาราดน้ำใส่กองไฟกันคนละไม้คนละมือ

น้ำที่ราดลงบนคานไม้ส่งเสียง "ฉ่า" พร้อมกับไอน้ำที่พุ่งกระฉูดขึ้นมา ทว่าเปลวไฟกลับไม่มีทีท่าว่าจะมอดลงเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยหวยอันพุ่งตัวเข้าไปใกล้ ควันไฟหนาทึบทำให้เขาสำลักไอจนตัวโยน

เขาหรี่ตามองฝ่าควันเข้าไป ประตูห้องเก็บศพถูกเปลวไฟปิดตายไปเรียบร้อยแล้ว กระจกหน้าต่างแตกออกดัง "เพล้ง" เปลวไฟโหมซัดม้วนตัวพุ่งออกมาจากช่องหน้าต่าง

"ศพอยู่ในนั้น!"

ฉินปั๋วเหวินร้อนรนจนตาแดงก่ำ เขาคว้าเสื้อนวมที่ชุบน้ำจนเปียกโชกหมายจะคลุมร่างพุ่งเข้าไปข้างใน

เซี่ยหวยอันรีบคว้าตัวเขาไว้แน่น "อย่าบุ่มบ่าม! ไฟนี้มันผิดปกติ!"

เขาก้มตัวลงคว้าดินบนพื้นขึ้นมากำหนึ่งแล้วสาดเข้าไปในกองไฟทันที

ประกายไฟที่กระเซ็นขึ้นมาตอนเศษดินร่วงหล่นมีกลิ่นน้ำมันก๊าดฉุนกึกเจือปนอยู่!

"มีคนราดสารเร่งไฟไว้!" หลี่หมิงฮุยเองก็ได้กลิ่นนั้นเช่นกัน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ "ฉินปั๋วเหวิน พาลูกน้องไปปิดล้อมประตูหน้าหลังไว้! ห้ามใครเข้าออกเด็ดขาด!"

"รับทราบ!"

ตู้ผิงยืนอยู่รอบนอกกลุ่มคน ในมือถือกะละมังใบหนึ่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควัน เขาตักน้ำสาดใส่กองไฟพลางตะโกน "เร็ว! ออกแรงอีกหน่อย! ต้องรักษาศพนั้นไว้ให้ได้!"

ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองไปทางกำแพงด้านหลังของสถานีตำรวจเป็นระยะ

อวี๋หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นจุดพิรุธนี้

เธอถอยไปที่มุมลานอย่างเงียบเชียบ กวาดสายตามองฝูงชนที่กำลังโกลาหล

ในตอนนั้นเอง เธอก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดหมีสีน้ำเงินกำลังเลียบกำแพงแอบย่องไปทางสวนหลังบ้าน

"ผู้การเซี่ย!" อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบเรียก

เซี่ยหวยอันหันขวับ สายตามองตามทางที่เธอมองไป สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "พวกมันไปทางสวนหลังบ้าน!"

ที่สวนหลังบ้านยังมีโกดังอยู่อีกแห่งหนึ่ง

มันเป็นห้องเก็บของจิปาถะของสถานีตำรวจ ปกติไม่ค่อยมีใครย่างกรายไปแถวนั้น

หรือว่า…

เซี่ยหวยอันหมุนตัวพุ่งไปยังสวนหลังบ้านทันที หลี่หมิงฮุยและฉินปั๋วเหวินก็รีบกวดตามไปไม่ห่าง

เมื่อทั้งสามคนวิ่งมาถึงสวนหลังบ้าน ก็พบว่าประตูโกดังถูกงัดออกไปแล้ว!

เสียงการต่อสู้และคำด่าทอดังเล็ดลอดออกมาจากข้างใน

"เจี้ยนกั๋ว! ประคองตัวไว้!" เซี่ยหวยอันพุ่งตัวเข้าไป

ภายในโกดัง เฟิงเจี้ยนกั๋วกำลังตะลุมบอนกับชายฉกรรจ์สามคน!

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ทว่าเขายังคงยืนขวางหน้าลังไม้ลังหนึ่งไว้อย่างไม่ยอมถอย

บนลังนั้นมีเสื่อกกคลุมอยู่ เผยให้เห็นเค้าโครงรูปร่างคนใต้ผืนเสื่อนั้นอย่างลางๆ

"แกอีกแล้ว!"

เซี่ยหวยอันจำชายที่มีแผลเป็นบนใบหน้าคนนั้นได้ในทันที

มันคือหัวหน้ากลุ่มที่ดักซุ่มโจมตีพวกเขาที่เตาเผาอิฐ และเป็นคนเดียวกับที่ไปดักรออยู่หน้าประตูร้านถ่ายรูปในวันนั้น!

ชายคนนั้นพอเห็นหน้าเซี่ยหวยอัน แววตาก็เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันที "บัดซบ! เป็นแกอีกแล้วที่มาทำให้แผนของพวกข้าพัง!"

มันเงื้อง้างแท่งเหล็กในมือแล้วฟาดลงมา!

เซี่ยหวยอันเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะสวนกลับด้วยการเตะเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายเต็มแรง

ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าส่งเสียงอู้อี้ในลำคอแล้วถอยกรูดไปสองสามก้าว อีกสองคนที่เหลือทำท่าจะพุ่งเข้ามาสมทบ แต่ถูกหลี่หมิงฮุยกับฉินปั๋วเหวินขวางเอาไว้ได้ทัน

"เจี้ยนกั๋ว เกิดอะไรขึ้น?" เซี่ยหวยอันถามขณะล็อกตัวชายที่มีรอยแผลเป็นเอาไว้

"พวกมัน…พวกมันจะเผาโกดังครับ!" เฟิงเจี้ยนกั๋วหอบหายใจถี่ "ผมได้ยินเสียงผิดปกติเลยออกมาดู เห็นพวกมันกำลังสาดน้ำมันก๊าดกันอยู่ครับ!"

บนพื้นโกดังมีคราบน้ำมันเป็นวงกว้างจริงๆ กลิ่นน้ำมันก๊าดฉุนกึกจนแสบจมูก

"พวกแกคิดจะเผาอะไรกันแน่?" เซี่ยหวยอันจ้องมองพี่แผลเป็นนิ่ง

พี่แผลเป็นถ่มเลือดปนน้ำลายลงพื้น ไม่ยอมปริปากพูดสักคำ

เซี่ยหวยอันไม่เซ้าซี้ต่อ เขาเดินไปที่ลังไม้แล้วเปิดเสื่อกกที่คลุมไว้ออก

สิ่งที่อยู่ข้างใต้คือศพหญิงสาวคนนั้นจริงๆ!

ผ้าปูสีขาวที่คลุมร่างไว้นั้นยังอยู่ในสภาพเรียบร้อย ไม่แม้แต่จะยับย่นตรงมุม

"ศพ…อยู่ที่นี่เองงั้นรึ?" หลี่หมิงฮุยอึ้งไป

"ผมให้เจี้ยนกั่วย้ายออกมาครับ" เซี่ยหวยอันกล่าว "ตอนที่พวกคนจากร้านถ่ายรูปถอนตัวไปกะทันหัน ผมก็สังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมใน พวกมันต้องมีแผนสำรองแน่ ไม่ชิงศพไป ก็ต้องทำลายหลักฐาน ผมเลยใช้เพจเจอร์ส่งรหัสที่ตกลงกันไว้ให้เจี้ยนกั๋ว"

"แก…" พี่แผลเป็นเบิกตากว้าง "แกคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วงั้นรึ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง