บทที่ 62 การผสานวิชาอาคม สัมผัสวิญญาณกล้าแกร่ง! คู่ต่อสู้รอบแรกในสายใน!

บทที่ 62 การผสานวิชาอาคม สัมผัสวิญญาณกล้าแกร่ง! คู่ต่อสู้รอบแรกในสายใน!

การเสริมพลังยันต์อสรพิษเพลิงยิ่งน่าประหลาดใจกว่า

อักขระรูปร่างอสรพิษสีแดงเข้มในตอนแรกบิดเบี้ยวท่ามกลางแสงสีเขียว สุดท้ายก็กลายสภาพเป็นงูหลามเพลิงที่กำลังแยกเขี้ยวกางเล็บ

"อานุภาพระดับนี้ เทียบชั้นได้กับยันต์ระดับสูงสุดอย่างยันต์มังกรเพลิงแน่นอน..."

ยันต์อสรพิษเพลิงที่ได้รับการเสริมพลัง สวี่ฉางเซิงเคยใช้มันในการประลองศิษย์สายนอก อานุภาพของมันนั้นน่าทึ่งอย่างยิ่ง สามารถเก็บไว้เป็นไพ่ตายได้

แต่สิ่งที่ใช้งานได้จริงที่สุด ต้องยกให้ยันต์เหินเวหา

บนแผ่นยันต์ที่ได้รับการเสริมพลังแล้ว ลวดลายสายลมสีเขียวมีประกายสีเงินเจือปนอยู่จางๆ

สวี่ฉางเซิงทดลองนำมาแปะที่ขา ร่างของเขาเคลื่อนที่เร็วจนแทบจะกลายเป็นเงาเลือนลาง เพียงกระโดดวูบเดียวก็ข้ามจากลานเรือนฝั่งนี้ไปถึงอีกฝั่ง

"ความเร็วเพิ่มขึ้นจากพื้นฐานวิชาอาคมระดับสูงอย่างเคล็ดก้าวเหินเมฆาเกินกว่าห้าส่วน!" สวี่ฉางเซิงตื่นเต้นสุดขีด "ทีนี้ต่อให้สู้ไม่ได้ เรื่องหนีเอาชีวิตรอดก็ไม่มีปัญหาแล้ว"

การติดห้าสิบอันดับแรกของศิษย์สายใน เขาเพียงทำสุดความสามารถก็พอ

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการรักษาชีวิตน้อยๆ นี้เอาไว้

วันเวลาหลังจากนั้น สวี่ฉางเซิงก็เริ่มการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง

ตอนกลางวันเขาฝึกฝนการผสานระหว่างเกราะวิญญาณเสวียนจินกับกระบี่จินหง ตอนกลางคืนเขากินโอสถรวมจิตและบำเพ็ญ 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง'

เขาจงใจจัดวางหุ่นไม้หลายตัวไว้ในลานเรือน เพื่อฝึกฝนการกระตุ้นยันต์ให้เร็วที่สุดในสถานการณ์ต่างๆ

ความแม่นยำของยันต์ลูกไฟ การควบคุมยันต์อสรพิษเพลิง การกะจังหวะใช้ยันต์เหินเวหา ทุกรายละเอียดล้วนถูกขัดเกลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ยันต์งูหลามเพลิงกินพลังปราณมากเกินไป ต้องเก็บไว้ใช้ในจังหวะชี้เป็นชี้ตาย..."

"เกราะวิญญาณเสวียนจินสามารถใช้ออกล่วงหน้าได้ แต่มันคงอยู่ได้นานสุดแค่สองก้านธูป..."

สวี่ฉางเซิงจดบันทึกข้อควรระวังเหล่านี้ลงในสมุด พัฒนากลยุทธ์การต่อสู้อยู่ตลอดเวลา

ใต้แสงอัสดง กระบี่จินหงแหวกว่ายผ่านท้องฟ้า ทิ้งร่องรอยสีทองอันงดงามตระการตาเอาไว้

ร่างของสวี่ฉางเซิงพริ้วไหววูบวาบไปมาในลานเรือน บางครั้งเร้นกายหายไปราวกับภูตผี บางคราพุ่งทะยานทิ้งตัวลงมาราวกับอุกกาบาต

ยี่สิบวันต่อมา เมื่อสวี่ฉางเซิงสามารถพลิกแพลงจากการตั้งรับไปจนถึงการสวนกลับได้เสร็จสิ้นภายในชั่วอึดใจเดียว ในที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา

"ตอนนี้การผสานและการใช้วิชาอาคมต่างๆ เริ่มสมบูรณ์แบบแล้ว เชื่อว่าหากระดับต่ำกว่ากลั่นลมปราณขั้นสิบ คงหาคนมาเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้ยาก!"

"ทว่าแค่นี้ยังไม่พอ เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงของข้าใกล้จะทะลวงขั้นแล้ว ต่อจากนี้ข้าจะทุ่มเทฝึกฝนมันอย่างเต็มที่"

"หากสามารถทะลวงขั้นได้ก่อนการประลอง พละกำลังของข้าคงจะยกระดับขึ้นไปได้อีกขั้น!"

...

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

วันประลองใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พริบตาเดียวก็ถึงเวลาที่ใกล้จะประกาศรายชื่อคู่ประลองแล้ว

สวี่ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องเงียบสงบ หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายบนหน้าผากของเขา

ณ เบื้องลึกของห้วงจิตสำนึก หมอกสีม่วงกลุ่มหนึ่งกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรง บางครั้งควบแน่นเป็นรูปกระบี่ บางคราแตกซ่านกลายเป็นดวงดาวเต็มฟากฟ้า

"ยังขาดอีกแค่ก้าวเดียว..."

สวี่ฉางเซิงขบกรามแน่น กลืนโอสถรวมจิตเม็ดสุดท้ายลงท้องไป

เม็ดยาละลายทันทีที่ตกถึงลำคอ แปรเปลี่ยนเป็นขุมพลังเย็นเยียบพุ่งทะยานเข้าสู่ห้วงจิตสำนึก

ชั่วพริบตานั้น หมอกสีม่วงกลุ่มนั้นราวกับถูกกระตุ้น มันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง จนค่อยๆ ก่อตัวกลายเป็นน้ำวน

"ปราณม่วงรวมจิต ทะลวง!"

สิ้นเสียงตวาดต่ำ น้ำวนปราณม่วงในห้วงจิตสำนึกก็ระเบิดออกเสียงดังสนั่น แตกกระจายเป็นละอองแสงสีม่วงเล็กๆ นับไม่ถ้วนกระจายไปทั่วพื้นที่

ละอองแสงเหล่านี้เชื่อมโยงถึงกัน จนสร้างเป็นโครงข่ายสัมผัสวิญญาณอันซับซ้อนขึ้นในหัวของสวี่ฉางเซิง

"ฟู่—"

สวี่ฉางเซิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ประกายแสงสีม่วงวาบผ่านดวงตาแล้วเลือนหายไป

เพียงแค่เขาขยับความคิด สัมผัสวิญญาณก็แผ่ขยายออกไปรอบตัวราวกับเกลียวคลื่น

สุดท้ายมันก็หยุดลงอย่างมั่นคงในรัศมีสี่สิบจั้ง

"สำเร็จแล้ว! 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' ขั้นที่สามบรรลุสมบูรณ์!"

สวี่ฉางเซิงยากจะปกปิดความยินดี รัศมีสัมผัสวิญญาณสี่สิบจั้งนี้ เทียบชั้นได้กับผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบเอ็ดทั่วไปแล้ว

สิ่งที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือ ความบริสุทธิ์ของสัมผัสวิญญาณของเขานั้นเหนือกว่าคนในระดับเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด ความแม่นยำในการตรวจสอบไม่ด้อยไปกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานขั้นต้นเลยทีเดียว

ด้วยความร้อนใจ สวี่ฉางเซิงหยิบกระบี่จินหงออกมา ทดลองผสานพลังสัมผัสวิญญาณที่เพิ่งทะลวงขั้นเข้ากับเคล็ดกระบี่

"วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน!"

กระบี่จินหงลอยขึ้นตามเสียงเรียก วาดเส้นโค้งสีทองอันสมบูรณ์แบบกลางอากาศ

สิ่งที่ต่างไปจากเดิมคือ ร่องรอยของกระบี่บินในครั้งนี้พลิ้วไหวพลิกแพลงมากยิ่งขึ้น บางครั้งราวกับมังกรสะบัดหาง บางคราดั่งวิหคโฉบผ่านนภา

สวี่ฉางเซิงหลับตารวมสมาธิ พึ่งพาเพียงสัมผัสวิญญาณในการควบคุมเท่านั้น

ภายใต้ "การจับจ้อง" ของเขา กระบี่จินหงสามารถพลิกแพลงได้อย่างแยบยล ทั้งเร่งความเร็วอย่างฉับพลัน หยุดกะทันหันแล้วเปลี่ยนทิศทาง หรือแม้แต่วาดอักขระยันต์อันซับซ้อนกลางอากาศ

"ยิ่งสัมผัสวิญญาณกล้าแกร่ง อานุภาพของวิชาควบคุมกระบี่ก็ยิ่งร้ายกาจขึ้นจริงๆ ด้วย!"

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจระคนยินดีที่สุดคือ ตอนนี้เขาสามารถควบคุมกระบี่จินหงและกระบี่วิญญาณทองคำอีกเล่มไปพร้อมกันได้ แม้ความพลิ้วไหวของกระบี่เล่มที่สองจะด้อยกว่าเล็กน้อย ทว่าในการต่อสู้ก็เพียงพอที่จะใช้โจมตีทีเผลอได้แล้ว

เดิมทีสวี่ฉางเซิงไม่มีความมั่นใจมากนักว่าจะเอาชนะหลินเยียนที่ทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบเอ็ดได้ แต่เมื่อสัมผัสวิญญาณทะลวงขั้นไปอีกระดับ ในที่สุดเขาก็มีความมั่นใจที่จะรับมือแล้ว

...

สองวันก่อนการประลองศิษย์สายใน ลานกว้างใจกลางสำนักเซียนไท่อีคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

ป้ายหยกขาวสูงสิบจั้งลอยตระหง่านอยู่กลางอากาศ บนนั้นสลักชื่อของศิษย์ที่เข้าร่วมการประลองและตารางการจับคู่เอาไว้แน่นขนัด

สวี่ฉางเซิงเบียดเสียดอยู่กลางฝูงชน กวาดสายตามองหาบนป้ายหยกอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นข้อความบรรทัดที่เขียนว่า "สวี่ฉางเซิง ปะทะ เหอรหรงแห่งยอดเขาเทียนฝู" สายตาของเขาก็จดจ่อขึ้นมา

หลังจากลองสอบถามดูถึงได้รู้ว่าเหอรหรงผู้นี้อยู่เพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดเท่านั้น

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าคู่ต่อสู้ในรอบแรกจะไม่แข็งแกร่งเท่าไรนัก

"ศิษย์น้องสวี่!" โจวชิงแหวกฝูงชนเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คู่ต่อสู้ของเจ้าคราวนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ"

"โอ้?" สวี่ฉางเซิงเลิกคิ้ว "ก็แค่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดไม่ใช่หรือ..."

"อย่าได้ประมาทเขาเป็นอันขาด"

โจวชิงลดเสียงเบาลง "แม้ระดับพลังฝึกปรือของเหอรหรงจะไม่สูงนัก แต่เขามาจากยอดเขาเทียนฝู ว่ากันว่าพกยันต์ติดตัวเป็นร้อยๆ แผ่นอยู่เสมอ ในการประลองปีที่แล้ว เขาก็ใช้ยุทธวิธีสาดคลื่นยันต์เข้าใส่จนสูบพลังศิษย์พี่ระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดจนพ่ายแพ้มาแล้ว"

แววตาประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของสวี่ฉางเซิง ก่อนจะยิ้มออกมา "ขอบคุณศิษย์พี่ที่เตือน ข้าจะระวังตัวให้ดี"

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน เสียงหัวเราะบาดหูก็ดังมาจากเบื้องหลัง

"นี่มันยอดอัจฉริยะสวี่ไม่ใช่หรือไร เป็นอย่างไรเล่า รอบแรกก็จะถูกยันต์สาดกระเด็นตกเวทีเสียแล้วหรือ"

สวี่ฉางเซิงหันกลับไปมอง ก็พบกับร่างคุ้นตาสามคน ซึ่งก็คือหานเฟิง จ้าวอู๋จี๋ และเยี่ยเหลียว ผู้แพ้พ่ายเงื้อมมือเขาในการประลองศิษย์สายนอกเมื่อปีก่อนนั่นเอง

บัดนี้ทั้งสามต่างทะลวงถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดแล้ว ที่เอวแขวนป้ายหยกประจำตัวศิษย์สายใน กำลังมองเขาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

"คนแพ้ยังมีหน้ามาเห่าหอนอีกหรือ" สวี่ฉางเซิงเอ่ยเสียงเรียบ "ดูท่าบทเรียนคราวก่อนคงยังไม่สาสมกระมัง"

หานเฟิงหน้าทะมึนลง "สวี่ฉางเซิง เจ้าอย่ามาลำพองให้มากนัก! ตอนนี้พวกข้าก็ได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในแล้ว หากได้เจอกันในการประลองล่ะก็ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติแบบเดียวกันกับวันนั้นแน่!"

จ้าวอู๋จี๋เสริมด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "อย่าลืมสิว่าเจ้าไปล่วงเกินศิษย์พี่หลินแห่งยอดเขาชิงจู๋เอาไว้ หึๆ ต่อให้ผ่านรอบแรกไปได้ หลังจากนั้นก็มีคนรอจัดการเจ้าอยู่อีกเพียบ"

สวี่ฉางเซิงไม่โกรธแต่กลับหัวเราะออกมา "ผ่านไปหนึ่งปี พวกเจ้าก็ยังดีแต่ปากเหมือนเดิม"

สายตาของเขาดุดันดั่งสายฟ้าฟาด กวาดมองทั้งสามคน "ในเมื่อมั่นใจนัก สู้มาประลองกันตอนนี้เลยเป็นอย่างไร"

ทั้งสามคนถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกในทันที

แม้ปากจะเก่งกาจ ทว่าความทรงจำที่ถูกสวี่ฉางเซิงบดขยี้เมื่อปีก่อนยังคงเด่นชัด แล้วจะกล้าลงมือจริงๆ ได้อย่างไร

"ฮึ่ม ไว้ไปวัดรอยเท้ากันในการประลองก็แล้วกัน!" หานเฟิงทิ้งท้ายอย่างดุดัน ก่อนจะพาทั้งสองคนเดินหางจุกตูดจากไป

โจวชิงมองแผ่นหลังของพวกมันพลางขมวดคิ้ว "พวกตัวตลกพรรค์นี้ไม่มีอะไรให้น่ากลัวหรอก ที่น่าเป็นห่วงคือฝั่งหลินเยียนต่างหาก..."

"ทหารมาขุนพลต้าน น้ำหลากมาดินกั้น" สวี่ฉางเซิงตบไหล่โจวชิงเบาๆ "ไปกันเถอะ กลับไปเตรียมตัวโค้งสุดท้ายกัน"