บทที่ 63 การประลองของสหายเก่า วันนี้ไม่เหมือนวันวาน! คำสอนของผู้อาวุโส!

บทที่ 63 การประลองของสหายเก่า วันนี้ไม่เหมือนวันวาน! คำสอนของผู้อาวุโส!

หลังจากกลับมาถึงเรือนพัก สวี่ฉางเซิงก็ลงมือรวบรวมข้อมูลของเหอหรงทันที

ด้วยเส้นสายของโจวชิง เขาจึงได้รู้ว่าศิษย์ยอดเขาเทียนฝูผู้นี้ถนัดยุทธวิธี 'ค่ายกลยันต์' มากที่สุด นั่นคือการกระตุ้นยันต์ตามลำดับเฉพาะเพื่อสร้างการโจมตีผสานที่มีอานุภาพเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

"ได้ยินมาว่าเขามีท่าไม้ตาย 'วายุอัคคีผลาญเมือง' อยู่ด้วย" โจวชิงยื่นหยกจารึกแผ่นหนึ่งให้สวี่ฉางเซิง "เริ่มจากใช้ยันต์ธาตุลมสร้างพายุหมุน จากนั้นค่อยซัดยันต์ธาตุไฟตามเข้าไป อานุภาพร้ายกาจเทียบเท่ากับคาถาระดับสูงเลยทีเดียว"

สวี่ฉางเซิงศึกษาข้อมูลในหยกจารึกอย่างละเอียด คิ้วที่ขมวดมุ่นค่อยๆ คลายออก "บางทีอาจจะใช้วิธีนี้..."

เขาคิดแผนรับมือศัตรูออกแล้ว

...

วันต่อมาคือวันประลองศิษย์สายนอกที่จัดขึ้นล่วงหน้าหนึ่งวัน

รุ่งอรุณเพิ่งสาดแสง สวี่ฉางเซิงก็มาถึงลานประลองของศิษย์สายนอกแล้ว

วันนี้เขาตั้งใจมาให้กำลังใจหม่าเต๋อไฉโดยเฉพาะ

ในฐานะที่สวี่ฉางเซิงเคยติดสิบอันดับแรกของศิษย์สายนอกเมื่อปีก่อน การปรากฏตัวของเขาจึงเรียกเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

"ดูสิ สวี่ฉางเซิงนี่!"

"ได้ยินมาว่าเขาได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในแล้ว วันนี้มาดูการประลองงั้นหรือ?"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าการประลองศิษย์สายในครั้งนี้ เขาจะคว้าอันดับที่เท่าไหร่มาได้..."

เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างดังเข้าหู ทว่าสีหน้าของสวี่ฉางเซิงยังคงราบเรียบ เขาเดินตรงไปยังที่นั่งชมการประลองแถวหน้าสุด

วันนี้เขาจงใจเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมสีชิงธรรมดาๆ ที่เอวแขวนไว้เพียงถุงเก็บของที่ไม่สะดุดตาใบหนึ่งเท่านั้น

ทว่ากลิ่นอายเฉพาะตัวของศิษย์สายในที่แผ่ออกมา ก็ยังทำให้เหล่าศิษย์สายนอกพากันหลีกทางให้อย่างยำเกรงอยู่ดี

เสียงระฆังเริ่มการประลองรอบแรกดังขึ้น สายตาของสวี่ฉางเซิงจับจ้องไปยังลานประลองหมายเลขสาม

บนนั้นมีเด็กหนุ่มหน้ากลมยืนอยู่ ซึ่งก็คือหม่าเต๋อไฉสหายรักของเขานั่นเอง

"ทะลวงถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นสี่ช่วงกลางแล้วรึ" สวี่ฉางเซิงยกยิ้มมุมปาก

คู่ต่อสู้ของหม่าเต๋อไฉเป็นศิษย์สายนอกรูปร่างผอมสูง มีตบะเพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นสี่ช่วงต้น

ตามหลักแล้ว ด้วยพลังระดับกลั่นลมปราณขั้นสี่ช่วงกลางของหม่าเต๋อไฉ น่าจะเอาชนะได้อย่างง่ายดาย

ทว่าเมื่อการประลองเริ่มขึ้น สถานการณ์กลับผิดคาด ศิษย์รูปร่างผอมสูงผู้นั้นมีวิชาตัวเบาที่แปลกประหลาด กระบี่สั้นสีดำขลับในมือก็จู่โจมอย่างพลิกแพลงจนตั้งตัวไม่ติด บีบให้หม่าเต๋อไฉต้องถอยร่นไม่เป็นขบวน

"เกิดอะไรขึ้นกัน?" สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้ว "ประสบการณ์ต่อสู้จริงของเต๋อไฉยังน้อยเกินไป"

เมื่อเห็นว่าหม่าเต๋อไฉกำลังจะถูกไล่ต้อนจนมุมขอบเวที จู่ๆ เขาก็ล้วงเอากระจกทองแดงบานเล็กออกมาจากอกเสื้อ

ผิวกระจกส่องประกายวาบ ลำแสงสีชิงสายหนึ่งพุ่งทะลวงออกไป กระแทกเข้ากลางอกคู่ต่อสู้อย่างจัง

"ปัง!"

ศิษย์ร่างผอมสูงล้มตึงลงไปกองกับพื้น บริเวณหน้าอกไหม้เกรียมเป็นรอยดำ

"อาวุธวิเศษระดับกลางงั้นหรือ?" สวี่ฉางเซิงส่ายหน้า "ดูท่าคงเป็นของวิเศษคุ้มภัยที่ผู้อาวุโสหม่ามอบให้สินะ"

แม้หมอนี่จะดูเป็นคนไม่ค่อยเอาไหน พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรก็แสนจะธรรมดา แต่การมีท่านอาที่รักและคอยดูแลเอาใจใส่ ก็ถือว่าได้เปรียบคนอื่นไปมากโขแล้ว

แต่ในการประลองรอบที่สอง โชคของหม่าเต๋อไฉก็หมดลง

คู่ต่อสู้ของเขาคือศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาฉางเจี้ยน แม้จะอยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสี่เช่นเดียวกัน แต่วิชากระบี่กลับดุดันเฉียบขาดอย่างยิ่ง

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงกรรมการ ศิษย์ยอดเขาฉางเจี้ยนผู้นั้นก็พุ่งประชิดตัวราวกับภูตผี แทงกระบี่ตรงเข้าหมายปลิดชีพที่ลำคอของหม่าเต๋อไฉ

หม่าเต๋อไฉรีบร้อนยกกระจกทองแดงขึ้นรับ แต่กลับถูกอีกฝ่ายพลิกแพลงกระบวนท่าตวัดกระบี่ฟันจนแขนเสื้อขาดวิ่น

กระบี่ที่สองยิ่งร้ายกาจกว่าเดิม ปลายกระบี่ตวัดวูบเดียว ก็งัดเอาอาวุธวิเศษของหม่าเต๋อไฉกระเด็นหลุดมือไปทันที

เพียงชั่วเวลาแค่สามลมหายใจ หม่าเต๋อไฉก็พ่ายแพ้ราบคาบ

"ศิษย์แห่งยอดเขาฉางเจี้ยนยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือ" สวี่ฉางเซิงแอบจดจำวิถีกระบี่นี้ไว้ในใจ "ดูท่าในหมู่ศิษย์สายนอกเองก็มีเสือหมอบมังกรซ่อนอยู่ไม่น้อย"

ขณะกวาดตามองลานประลองจุดอื่นๆ สวี่ฉางเซิงก็พลันสะดุดตากับร่างอันคุ้นเคยของใครบางคน...หลิวเหิง

ทายาทตระกูลหลิวผู้นี้กำลังประลองอยู่บนลานหมายเลขห้า กระบี่ยาวสีแดงฉานในมือร่ายรำอย่างดุดันทรงพลัง

สิ่งที่ทำให้สวี่ฉางเซิงประหลาดใจคือ ตบะของหลิวเหิงบรรลุถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นห้าแล้ว ก้าวหน้ากว่าปีก่อนมากทีเดียว

เขาเอาชนะติดกันได้ถึงสองรอบ ผลงานโดดเด่นสะดุดตาไม่เบา

ทว่าเมื่อหลิวเหิงบังเอิญเหลือบไปเห็นสวี่ฉางเซิงที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ สีหน้าของเขาก็พลันซีดเผือดลงทันที กระบี่ยาวในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น

ในการประลองรอบถัดมา เห็นได้ชัดว่าเขามีอาการเหม่อลอย กระบวนท่ากระบี่ก็เริ่มสับสนวุ่นวาย

"น่าสนุกดีนี่..." สวี่ฉางเซิงหรี่ตาลง "ดูเหมือนความตายของหลิวเม่า จะทิ้งรอยแผลในใจให้เขาไว้ไม่น้อยเลย"

ระหว่างช่วงพักการประลอง สวี่ฉางเซิงเดินไปที่เขตพักผ่อนของผู้เข้าแข่งขัน

หม่าเต๋อไฉกำลังนั่งคอตกอยู่ตรงมุมหนึ่ง รอยขาดบนแขนเสื้อยังไม่ทันได้ซ่อมแซม

"เต๋อไฉ"

"ฉางเซิง?" หม่าเต๋อไฉเงยหน้าขวับ สีหน้าเผยความประหลาดใจระคนยินดี "เจ้ามาได้อย่างไรกัน?"

สวี่ฉางเซิงยิ้มพลางยื่นขวดยาสมานแผลให้ "ก็มาเยี่ยมสหายเก่าเสียหน่อย กระจกทองแดงของเจ้าเมื่อครู่ร้ายกาจไม่เบาเลยนี่"

"อย่าพูดถึงเลย" หม่าเต๋อไฉขยี้หัวตัวเองอย่างหัวเสีย "อุตส่าห์ได้อาวุธวิเศษคุ้มกายที่ท่านลุงให้มาแท้ๆ สุดท้ายกลับแพ้หลุดลุ่ยถึงเพียงนี้"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หลิวเหิงก็เดินผ่านหน้าไปพอดี

พอเห็นสวี่ฉางเซิง ร่างของเขาก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบก้มหน้าเดินจ้ำอ้าวจากไปอย่างรวดเร็ว

"หลิวเหิงเป็นอะไรของเขาน่ะ?" หม่าเต๋อไฉเอ่ยอย่างฉงน "เจอหน้าเจ้าอย่างกับเจอผีสาง"

สวี่ฉางเซิงยิ้มแต่ไม่ตอบคำ เพียงตบบ่าสหายรักเบาๆ "พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าร่วมการประลองศิษย์สายใน อย่าลืมมาส่งเสียงเชียร์ข้าด้วยเล่า"

ยามก้าวเท้าออกจากลานประลอง ดวงตะวันก็คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกเสียแล้ว

สวี่ฉางเซิงหันกลับไปมองลานประลองที่ยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด ภายในใจบังเกิดความรู้สึกหลากหลายปะทุขึ้นมา

เมื่อหนึ่งปีก่อน เขาก็เคยยืนหยัดอยู่บนเวทีแห่งนั้น ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อแย่งชิงตำแหน่งศิษย์สายใน

แม้บัดนี้จะได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในแล้ว ทว่าหนทางเบื้องหน้ากลับยิ่งยากลำบากขวากหนาม

"การประลองในวันพรุ่งนี้ ไม่รู้เลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือคนใดบ้าง..."

สวี่ฉางเซิงลูบถุงเก็บของข้างเอว ภายในนั้นบรรจุไพ่ตายสารพัดรูปแบบที่เขาตระเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน

ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะร้ายกาจเพียงใด เขาก็พร้อมทุ่มเทสู้สุดกำลัง

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยผ่านเนินเขา หอบเอาความหนาวเหน็บแห่งต้นฤดูสารทมาด้วย

แสงตะวันรอนทอดเงาของสวี่ฉางเซิงให้เหยียดยาว เขาก้าวเดินมุ่งหน้าไปสู่เขตของศิษย์สายในทีละก้าว

วันพรุ่งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างชื่อสะท้านฝ่ายในอย่างแท้จริง

ระหว่างทางกลับจากลานประลอง สวี่ฉางเซิงได้บังเอิญพบกับผู้อาวุโสหม่าตรงหัวมุมทางเดินหินเขียว

ผู้อาวุโสฝ่ายศิษย์สายนอกผู้นี้ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ใต้ต้นสนโบราณ ดูคล้ายกำลังเชยชมแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์อัสดง

"ศิษย์ขอคารวะผู้อาวุโสหม่า" สวี่ฉางเซิงประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม

ผู้อาวุโสหม่าหันกลับมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเมตตาอารี "ที่แท้ก็ฉางเซิงนี่เอง มาชมการประลองศิษย์สายนอกรึ?"

"ขอรับ มาดูผลงานของสหายเก่าสักหน่อย" สวี่ฉางเซิงตอบกลับ

ผู้อาวุโสหม่าทอดถอนใจ "เต๋อไฉเด็กคนนั้น พรสวรรค์พอใช้ได้ติดอยู่ตรงที่นิสัยอ่อนโยนเกินไป ยังขาดการขัดเกลาอีกมาก"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามายังสวี่ฉางเซิง "พรุ่งนี้ก็จะถึงการประลองศิษย์สายในแล้ว เจ้าเตรียมตัวไปถึงไหนแล้วเล่า?"

สวี่ฉางเซิงระบายยิ้มบาง "ศิษย์ย่อมทำสุดความสามารถขอรับ"

"อย่าไปกดดันตัวเองให้มากนักเลย" ผู้อาวุโสหม่าตบบ่าเขาเบาๆ น้ำเสียงแฝงความนัยลึกซึ้ง "ศิษย์สายในกว่าสามพันคน ล้วนมีฐานพลังตั้งแต่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดขึ้นไปเป็นส่วนใหญ่ เจ้าเพิ่งเข้าเป็นศิษย์สายในได้เพียงปีเดียว ต่อให้คว้าอันดับดีๆ มาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถือเสียว่าไปเปิดหูเปิดตาเพิ่มพูนประสบการณ์ก็ไม่เลว"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม "คำสั่งสอนของผู้อาวุโส ศิษย์จะจดจำไว้ให้ขึ้นใจขอรับ"

ผู้อาวุโสหม่าลูบเคราอย่างพึงพอใจ เอ่ยกำชับข้อควรระวังในการบำเพ็ญเพียรอีกสองสามประโยค แล้วจึงหันหลังเดินจากไป

สวี่ฉางเซิงทอดสายตามองแผ่นหลังของผู้อาวุโสหม่าที่ห่างออกไป นัยน์ตาพลันปรากฏแววขบขันพาดผ่าน

ผู้อาวุโสผู้ใจดีท่านนี้คงคาดไม่ถึงกระมัง ว่าเป้าหมายของเขาหาใช่การไป "เปิดหูเปิดตา" อย่างที่ท่านว่าไม่ ทว่าเป็นการทะลวงเข้าไปให้ติดอันดับหนึ่งในห้าสิบต่างหาก!