บทที่ 64 ศึกแรก กวาดล้างราบคาบ! ปะทะหานเฟิงอีกครา!

บทที่ 64 ศึกแรก กวาดล้างราบคาบ! ปะทะหานเฟิงอีกครา!

เมื่อกลับถึงถ้ำบำเพ็ญเพียร สวี่ฉางเซิงก็เริ่มประเมินขุมกำลังของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย

ตบะอยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด ทว่าพลังวิญญาณกลับหนาแน่นลึกล้ำเทียบเท่าขั้นแปดทะลวงขีดสุด

สัมผัสวิญญาณแผ่กว้างได้ถึงสี่สิบจ้าง เทียบเท่าผู้ที่อยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบเอ็ด

อาวุธวิเศษมีกระบี่จินหงและโล่หมื่นพฤกษา ซึ่งล้วนเป็นของวิเศษระดับสูง

วิชาอาคมมีเกราะวิญญาณเสวียนจิน วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน เคล็ดก้าวเหินเมฆา และวิชาโล่พฤกษาวิญญาณ

ส่วนยันต์อาคมนั้น มียันต์ลูกไฟที่ยกระดับแล้วสามสิบแผ่น ยันต์อสรพิษเพลิงสิบห้าแผ่น และยันต์เหินเวหาอีกยี่สิบแผ่น

สุดท้ายคือโอสถ เขาเตรียมโอสถสมานแผลไว้สามขวด และโอสถฟื้นปราณอีกห้าขวด

ขุมกำลังระดับนี้ หากนำไปเทียบในหมู่ศิษย์สายในก็นับว่าหรูหราอู้ฟู่ไม่เบา

โดยเฉพาะความแข็งแกร่งของสัมผัสวิญญาณและเกราะวิญญาณเสวียนจิน สิ่งเหล่านี้จะเป็นไพ่ตายก้นหีบของเขา

ส่วนค่ายกลล็อกวิญญาณแสงทองนั้นแม้อานุภาพจะไม่ธรรมดา ทว่ากลับใช้เวลาตั้งค่ายกลนานเกินไป อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบกว่าลมหายใจ จึงไม่เหมาะที่จะนำมาใช้บนลานประลองอย่างสิ้นเชิง

"ทว่า..." สวี่ฉางเซิงลูบด้ามกระบี่จินหงไปมา "ศิษย์สายในล้วนเป็นแหล่งซ่อนมังกรซุ่มพยัคฆ์ เหล่าอัจฉริยะที่อยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบขึ้นไป พวกเขาก็คงมีไพ่ตายของตนเองเช่นกัน"

เขานึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่รับชมการประลองศิษย์สายในเมื่อปีที่แล้ว

ทุกท่วงท่าของเหล่ายอดศิษย์แนวหน้านั้นแฝงไปด้วยอานุภาพประดุจฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ซึ่งเขายังคงจดจำได้ติดตาตราบจนถึงบัดนี้

ยามดึกสงัด สวี่ฉางเซิงไม่ได้บำเพ็ญเพียรต่อ แต่กลับชงชาชิงซินหนึ่งป้านแล้วนั่งจิบอย่างเงียบสงบ

ท่ามกลางกลิ่นชาที่หอมกรุ่น เขานึกย้อนถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาตลอดทั้งปีนี้

ตั้งแต่เพิ่งก้าวเข้าสู่ห้องโอสถเสีย จนถึงการเผยความโดดเด่นในการประลองศิษย์สายนอก เมื่อเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในก็ไปยังยอดเขาหลอมโอสถเพื่อศึกษาวิชาหลอมโอสถ จวบจนบัดนี้ที่กำลังเตรียมตัวสำหรับการประลองศิษย์สายใน... เส้นทางตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ ดูเหมือนจะราบรื่น แต่แท้จริงแล้วกลับต้องเผชิญกับความระทึกขวัญในทุกย่างก้าว

"ศึกในวันพรุ่งนี้ ไม่เพียงตัดสินเรื่องสิทธิ์ในการเข้าร่วมการทดสอบเขาขูซาน แต่ยังชี้ชะตาถึงรากฐานความมั่นคงของข้าในหมู่ศิษย์สายในอีกด้วย"

สวี่ฉางเซิงตระหนักดีว่า ในสถานที่ที่มีอัจฉริยะรวมตัวกันคับคั่งอย่างฝ่ายศิษย์สายใน จะต้องแสดงพรสวรรค์และคุณค่าออกมาให้มากพอเท่านั้น จึงจะได้รับทรัพยากรและการคุ้มครองที่ดีกว่านี้

ตอนที่จากเมืองชิงหนิวมา เขาอายุเพียงสิบหกปี บัดนี้เขาอายุสิบเก้าปีแล้ว

หากสามารถคว้าอันดับหนึ่งในห้าสิบของศิษย์สายในมาได้ ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในสำนักแล้วกระมัง?

เมื่อน้ำชาหมดจอก แววตาของสวี่ฉางเซิงก็ยิ่งทอประกายกระจ่างใส

เขาวางจอกชาลงแผ่วเบา นั่งขัดสมาธิ แล้วเริ่มโคจรพลังปรับลมปราณเพื่อพักผ่อนจิตวิญญาณ

วันพรุ่งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างชื่อเสียงอันโด่งดังอย่างแท้จริงในหมู่ศิษย์สายใน

ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็จะต้องทะลวงเข้าไปให้ติดอันดับหนึ่งในห้าสิบให้จงได้!

แสงจันทร์สาดส่องลงมาดั่งสายน้ำ ทาบทอเข้ามาภายในถ้ำบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบสงบ

ลมหายใจของสวี่ฉางเซิงค่อยๆ แผ่วเบาและสม่ำเสมอ พลังวิญญาณรอบกายถูกเก็บงำไว้มิดชิด ประดุจกระบี่คมกริบที่ถูกเก็บไว้ในฝัก รอคอยเพียงช่วงเวลาที่จะถูกชักออกมาเพื่อเปล่งประกายความแหลมคม

รุ่งอรุณ เสียงระฆังของสำนักเซียนไท่อีดังกังวานยาวนาน

ลานประลองสิบแห่งลอยเด่นอยู่รอบลานฝึกยุทธ์ ทุกเวทีล้วนมีค่ายกลคอยคุ้มกัน โดยรอบเนืองแน่นไปด้วยเหล่าศิษย์ที่มานั่งชมการต่อสู้

สวี่ฉางเซิงยืนอยู่บนลานประลองหมายเลขสาม ทอดสายตามองเหอรหรงที่ค่อยๆ เดินขึ้นบันไดมาอย่างอ้อยอิ่ง

อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มร่างผอมเล็ก ที่เอวแขวนถุงยันต์ตุงๆ เอาไว้ถึงหกใบ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจ

"ทั้งสองฝ่ายขานนาม!" ผู้อาวุโสผู้ตัดสินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

"ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ สวี่ฉางเซิง"

"ยอดเขาเทียนฝู เหอรหรง"

"เริ่มการประลองได้!"

ทันทีที่ผู้อาวุโสออกคำสั่ง สวี่ฉางเซิงก็กระตุ้นยันต์เหินเวหาที่ตระเตรียมเอาไว้ก่อนแล้วในพริบตา

ในขณะเดียวกัน สองมือของเหอรหรงก็ล้วงเข้าไปในถุงยันต์แล้วเช่นกัน...

การปะทะกันระหว่างผู้ใช้ยันต์อาคมและผู้ใช้กระบี่ ได้เปิดม่านขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!

"เริ่มการประลองได้!"

สิ้นเสียงผู้อาวุโสผู้ตัดสิน ใต้ฝ่าเท้าของสวี่ฉางเซิงก็พลันสาดประกายแสงสีครามสว่างจ้า

เคล็ดก้าวเหินเมฆาผสานเข้ากับยันต์เหินเวหาระดับสูง ส่งผลให้ร่างของเขากลายเป็นเพียงภาพติดตาในชั่วพริบตา

"อะไรกัน?!" ม่านตาของเหอรหรงหดเกร็งวูบ นิ้วมือเพิ่งจะสัมผัสโดนถุงยันต์ ก็พลันสัมผัสได้ถึงสายลมแรงปะทะเข้าที่ด้านหลัง

กระบี่จินหงของสวี่ฉางเซิงจ่อเข้าที่กลางหลังของเหอรหรงเรียบร้อยแล้ว ปราณกระบี่อันแหลมคมที่แผ่พุ่งออกมาจากปลายกระบี่ บาดเสื้อคลุมเต๋าของอีกฝ่ายจนเกิดเสียงดังสะบัดพึ่บพั่บ

"ขออภัยที่ล่วงเกิน" สวี่ฉางเซิงเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญใดๆ เสร็จสิ้นลง

ทั่วทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบสงัด

เหล่าศิษย์ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ต่างพากันอ้าปากค้าง หลายคนถึงขั้นยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

แม้แต่ผู้อาวุโสผู้ตัดสินก็ยังชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะประกาศเสียงก้อง "ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ สวี่ฉางเซิง เป็นฝ่ายชนะ!"

"เช่นนี้ไม่นับ!" เหอรหรงหันขวับกลับมา ใบหน้าแดงก่ำ "เจ้าลอบโจมตี! ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"

สวี่ฉางเซิงเก็บกระบี่เข้าฝัก มุมปากผุดรอยยิ้มเย็นชา "ศิษย์พี่เหอ บนสนามรบศัตรูคงไม่เปิดโอกาสให้เจ้ามัวควักยันต์ออกมาหรอกนะ"

"เจ้า!" เหอรหรงโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ชี้หน้าสวี่ฉางเซิง "หากแน่จริงก็มาประลองยันต์กันอย่างตรงไปตรงมาสิ!"

อัฒจันทร์ผู้ชมเริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่

เหล่าศิษย์ยอดเขาเทียนฝูพากันส่งเสียงประท้วงลั่น ทว่าศิษย์จากยอดเขาอื่นกลับเดาะลิ้นชื่นชมการโค่นศัตรูในพริบตานี้อย่างอัศจรรย์ใจ

"เงียบ!" ผู้อาวุโสผู้ตัดสินตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะหันไปมองสวี่ฉางเซิง "เจ้าจงอธิบายวิชาตัวเบาที่ใช้เมื่อครู่นี้มาสิ"

สวี่ฉางเซิงประสานมือคารวะ "ศิษย์ใช้เคล็ดก้าวเหินเมฆาพร้อมกับยันต์เหินเวหาขั้นสูงขอรับ ตามกฎของการประลองแล้ว ศิษย์มิได้ใช้วิธีการใดที่เกินขอบเขตของระดับกลั่นลมปราณเลย"

การประลองศิษย์สายในย่อมมีกฎเกณฑ์ระบุไว้อย่างชัดเจน ยกตัวอย่างเช่น ห้ามใช้ยันต์วิเศษและยันต์ระดับสอง เป็นต้น

ผู้อาวุโสพยักหน้า แล้วหันกลับไปทางเหอรหรง "รู้ผลแพ้ชนะแล้ว สวี่ฉางเซิงมิได้ทำผิดกฎ หากเจ้าไม่พอใจก็ไปยื่นเรื่องร้องเรียนหลังจบการแข่งขันได้"

เหอรหรงกัดฟันกรอด ทว่าก็ไร้คำพูดใดจะโต้แย้ง ทำได้เพียงถลึงตาใส่สวี่ฉางเซิงอย่างเคียดแค้น ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

ทันทีที่เดินลงจากลานประลอง สวี่ฉางเซิงก็ถูกโจวชิงเข้ามาขวางไว้

"ศิษย์น้องสวี่ เจ้านี่มัน..." โจวชิงถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ลง "จะจบไวเกินไปแล้วกระมัง ข้าอุตส่าห์รอดูการต่อสู้อย่างดุเดือดสูสี ที่ไหนได้ พริบตาเดียวก็จบเสียแล้ว?"

สวี่ฉางเซิงหัวเราะเบา ๆ "สู้เร็วรวบรัดจบไวไม่ดีหรือ จะได้ไม่ต้องเผยไพ่ตายออกมามากนัก"

ขณะกำลังพูดคุยกันอยู่ หานเฟิงกับพวกอีกสองคนก็เดินหน้าถมึงทึงเข้ามา

"หึ ก็แค่พวกลักไก่ฉวยโอกาส" หานเฟิงเอ่ยเย้ยหยัน "หากมาเจอพวกข้าล่ะก็..."

"เช่นนั้นก็ขอให้ศิษย์พี่ทุกท่านแสดงฝีมือให้เต็มที่ล่ะ" สวี่ฉางเซิงพูดแทรกขึ้นมา "อย่าให้เป็นเหมือนเหอรหรงก็แล้วกัน ที่แม้แต่ยันต์ยังควักออกมาไม่ทันก็แพ้เสียแล้ว"

"เจ้า!" จ้าวอู๋จี๋ถลึงตาโตด้วยโทสะ ทว่ากลับถูกเยี่ยเหลียวดึงตัวเอาไว้

"อย่าเพิ่งวู่วาม รอให้เขามาเจอกับพวกข้าก่อนเถอะ จะรอดูว่าเขาจะงัดลูกไม้อะไรออกมาเล่นได้อีก!"

คล้อยหลังทั้งสามที่เดินจากไปอย่างหัวเสีย โจวชิงก็กระซิบเสียงแผ่ว "ศิษย์น้องสวี่ แม้กระบวนท่านี้ของเจ้าจะเด็ดขาดนัก แต่มันก็ไปล่วงเกินคนของยอดเขาเทียนฝูเข้า การประลองรอบหลัง ๆ คงต้องระวังพวกเขาเล่นตุกติกด้วยนะ"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้ารับ พลางกวาดสายตามองไปยังแท่นชมการประลองที่อยู่ไกลออกไป

ที่นั่นมีเหล่าผู้อาวุโสจากยอดเขาต่าง ๆ นั่งประจำที่อยู่ และหลินเยียนแห่งยอดเขาชิงจู๋ก็กำลังจ้องมองเขาอย่างเย็นชา แววตาของนางมีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน

"ไม่เป็นไรหรอก" สวี่ฉางเซิงดึงสายตากลับมา "ในเมื่อเลือกที่จะลงแข่งช่วงชิงแล้ว ก็ย่อมไม่กลัวที่จะล่วงเกินผู้ใด"

เวลาผ่านไปเพียงพริบตาเดียว การประลองรอบที่สองในช่วงบ่ายก็มาถึง

สวี่ฉางเซิงมองดูผลการจับสลากด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะคู่ต่อสู้ของเขา ดันเป็นหานเฟิงจอมปากเสียเมื่อช่วงเช้าเสียนี่!

คราวนี้คงมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว

เดี๋ยวค่อยรอดูว่าตอนขึ้นไปอยู่บนลานประลอง เขาจะยังเก่งแต่ปากได้เหมือนเดิมหรือไม่

ไม่นานนัก สวี่ฉางเซิงก็ก้าวขึ้นไปยืนบนลานประลองหมายเลขเจ็ด มองดูหานเฟิงที่ยืนหยิ่งผยองอยู่ฝั่งตรงข้าม

หนึ่งปีผ่านพ้นไป อัจฉริยะรากปราณคู่แห่งยอดเขาคุมอสูรผู้นี้ ได้ทะลวงคอขวดจากระดับกลั่นลมปราณขั้นหกจุดสูงสุด ขึ้นมาสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดช่วงกลางได้สำเร็จแล้ว

ที่เอวของเขาแขวนถุงสัตว์วิญญาณเอาไว้สองใบ ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มของผู้ที่มั่นใจในชัยชนะ

"สวี่ฉางเซิง นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้" หานเฟิงหัวเราะเสียงเย็น นิ้วมือลูบไล้ถุงสัตว์วิญญาณเบา ๆ "ครั้งนี้ข้าจะไม่ประมาทเหมือนเหอรหรงหรอกนะ"