บทที่ 65 ศิษย์เอกยอดเขาคุมอสูร พยัคฆ์ปีกอัสนี! เกราะวิญญาณเสวียนจินสำแดงเดช!

บทที่ 65 ศิษย์เอกยอดเขาคุมอสูร พยัคฆ์ปีกอัสนี! เกราะวิญญาณเสวียนจินสำแดงเดช!

สวี่ฉางเซิงสีหน้าเรียบเฉย "สัตว์วิญญาณของศิษย์พี่หานเลี้ยงมาได้ไม่เลวเลย หวังว่าจะไม่เหมือนคราวก่อนนะ ที่พอไม่ระวังก็..."

"หุบปาก!"

สีหน้าของหานเฟิงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เห็นได้ชัดว่าเขานึกถึงความอัปยศเมื่อปีกลายที่สัตว์วิญญาณถูกย่างจนสุก

เขาตบไปที่เอวอย่างแรง ถุงสัตว์วิญญาณสองใบเปิดออกพร้อมกัน "ออกมาเลย แรดเกราะเหล็ก หลามเพลิงชาด!"

สัตว์ร่างยักษ์สองตัวปรากฏกายลงบนพื้นเสียงดังสนั่น

แรดเกราะเหล็กทางซ้ายมือยาวถึงสองจั้ง ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกราะแข็งดั่งโลหะ ส่วนหลามเพลิงชาดทางขวามือมีลำตัวหนาเท่าถังน้ำ ระหว่างเกล็ดมีเปลวเพลิงสีแดงชาดลุกโชน

บนอัฒจันทร์ผู้ชมเกิดเสียงฮือฮาดังขึ้น

"สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูงสองตัว!"

"แถมกลิ่นอายยังไม่ธรรมดา เทียบได้กับมีผู้ช่วยระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดถึงสองคนเชียวนะ!"

"สวี่ฉางเซิงตกอยู่ในอันตรายแล้ว..."

ผู้อาวุโสผู้ตัดสินขมวดคิ้วกล่าว "หานเฟิง ควบคุมสัตว์อสูรขั้นสูงสองตัวพร้อมกัน เจ้าแน่ใจนะว่าจะคุมพวกมันอยู่"

หานเฟิงยิ้มอย่างโอหัง "ศิษย์เตรียมตัวสำหรับเรื่องนี้มาตลอดหนึ่งปี ไม่มีทางเกิดปัญหาเด็ดขาดขอรับ"

"การประลอง เริ่มได้!"

หานเฟิงประสานอินด้วยสองมือ กำลังจะสั่งการให้สัตว์อสูรบุกโจมตี แต่กลับเห็นสวี่ฉางเซิงขยับตัวกะทันหัน

"รุ้งทองทะลวงตะวัน!"

กระบี่จินหงกลายสภาพเป็นลำแสงสีทองบาดตา พุ่งทะลวงเข้าใส่ดวงตาของแรดเกราะเหล็กด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ซึ่งนั่นคือจุดอ่อนเพียงแห่งเดียวบนร่างของมัน

"โฮก——"

แรดเกราะเหล็กแผดเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกจากเบ้าตา

สัตว์ร่างยักษ์ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งชนหลามเพลิงชาดที่อยู่ข้าง ๆ อย่างไร้การควบคุม

หานเฟิงหน้าถอดสีด้วยความตกใจ "ไม่นะ! หลามเพลิงชาดรีบหลบเร็ว——"

พูดยังไม่ทันขาดคำ สวี่ฉางเซิงก็กระตุ้นการทำงานของยันต์อสรพิษเพลิงเสริมพลังในแขนเสื้อ

หลามเพลิงสีม่วงยาวสามจั้งพุ่งทะยานออกไป ชนเข้ากับสัตว์อสูรทั้งสองตัวที่กำลังพัวพันกันอยู่พอดิบพอดี

"ตู้ม!"

ท่ามกลางเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท เกราะแข็งของแรดเกราะเหล็กถูกเผาจนแดงเถือกและบิดเบี้ยวผิดรูป ส่วนหลามเพลิงชาดยิ่งโดนย่างจนเนื้อหนังปริแตก

สัตว์อสูรทั้งสองตัวส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะล้มลง กะพริบตาเดียวพวกมันก็สูญเสียพลังต่อสู้ไปจนสิ้น

ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบดั่งป่าช้า

หานเฟิงยืนทื่อเป็นท่อนไม้ มองดูสัตว์อสูรที่ตนฟูมฟักมาอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก

สวี่ฉางเซิงเก็บกระบี่จินหง พลางกล่าวเสียงเรียบ "ศิษย์พี่หาน ยังจะสู้ต่อหรือไม่"

"เจ้า... เจ้า..." ดวงตาของหานเฟิงแดงก่ำ ทันใดนั้นเขาก็แผดเสียงคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง "ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!"

ว่าแล้วก็ทำท่าจะพุ่งกระโจนเข้ามา

นี่คือสมบัติทั้งหมดที่เขามีเชียวนะ!

"หยุดเดี๋ยวนี้!" ผู้อาวุโสผู้ตัดสินตวาดลั่น แรงกดดันวิญญาณอันแข็งแกร่งกดทับร่างหานเฟิงตรึงไว้กับที่ "รู้ผลแพ้ชนะแล้ว! สวี่ฉางเซิงเป็นฝ่ายชนะ!"

หานเฟิงทรุดเข่าลงกับพื้น มองดูสัตว์อสูรทั้งสองที่กำลังหายใจรวยริน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "สวี่ฉางเซิง เจ้าทำลายหยาดเหงื่อแรงงานตลอดหนึ่งปีของข้า!"

สวี่ฉางเซิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "บนลานประลองต่างฝ่ายต่างใช้ฝีมือ หากศิษย์พี่หานหวงแหนสัตว์วิญญาณนัก แต่แรกก็ไม่ควรพาพวกมันขึ้นมา"

บนอัฒจันทร์ บรรดาศิษย์แห่งยอดเขาคุมอสูรต่างพากันเดือดดาลและรุมประณามว่าสวี่ฉางเซิงลงมือหนักเกินไป

ทว่าศิษย์จากยอดเขาอื่น กลับชื่นชมชัยชนะอันเด็ดขาดหมดจดในศึกนี้อย่างไม่ขาดปาก

"เงียบ!" ผู้อาวุโสผู้ตัดสินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ "สวี่ฉางเซิงไม่ได้ทำผิดกฎ ในเมื่อนำสัตว์อสูรขึ้นมาบนลานประลอง ก็ต้องเตรียมใจรับความเจ็บปวดเอาไว้แล้ว"

ขณะเดินลงจากลานประลอง สวี่ฉางเซิงสังเกตเห็นว่าหลินเยียนซึ่งอยู่บนแท่นสูงมีสีหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัว

แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เซียนจื่ออวิ๋นเหยาผู้เป็นยอดฝีมือระดับจินตานก็มาร่วมชมการประลองด้วย ทั้งยังพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย

"ศิษย์น้องสวี่ ทำได้เยี่ยมมาก!" โจวชิงเดินเข้ามาต้อนรับด้วยความตื่นเต้น "ทีนี้มาดูกันว่าใครจะกล้าดูถูกเจ้าอีก!"

สวีซิวแห่งยอดเขาหลอมโอสถกล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย "พี่สวี่เผยไพ่ตายออกมามากเกินไป เกรงว่าคู่ต่อสู้หลังจากนี้คงจะหาทางรับมือไว้แล้ว"

สวี่ฉางเซิงยิ้มบาง "ไม่เป็นไร นี่เป็นเพียงลูกไม้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น"

ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่ ศิษย์คุมกฎผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา "ศิษย์พี่สวี่ ผู้อาวุโสขอเชิญขอรับ"

สวี่ฉางเซิงใจกระตุกวาบ เขาเดินตามศิษย์คุมกฎไปยังตำหนักรอง

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ผู้ที่รอคอยอยู่ที่นั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อาวุโสเว่ยแห่งยอดเขาคุมอสูร ซึ่งมีฐานะเป็นอาจารย์ของหานเฟิงนั่นเอง

"ไอ้หนู เจ้ารู้หรือไม่ว่าสัตว์อสูรสองตัวนั้นมีมูลค่ากี่หินวิญญาณ" ผู้อาวุโสเว่ยเปิดฉากถามไม่อ้อมค้อมด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

สวี่ฉางเซิงตอบกลับด้วยท่าทีไม่แข็งกร้าวแต่ก็ไม่อ่อนข้อ "ศิษย์ไม่ทราบขอรับ แต่บนลานประลองกระบี่ดาบไร้ตา เรื่องนี้ถือเป็นสามัญสำนึก"

"ช่างเป็นไอ้หนูที่ฝีปากกล้านัก!" ผู้อาวุโสเว่ยแค่นเสียงเย็น "รอบหน้าเจ้าจะต้องประลองกับหยางเจิ้น ศิษย์เอกแห่งยอดเขาคุมอสูรของข้า หวังว่าถึงตอนนั้นเจ้าจะยังปากดีเช่นนี้ได้อยู่นะ!"

รอจนผู้อาวุโสเว่ยสะบัดแขนเสื้อจากไป ในแววตาของสวี่ฉางเซิงก็ทอประกายเย็นเยียบวาบหนึ่ง

ดูเหมือนว่ายอดเขาคุมอสูรจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะหาเรื่องเขาเสียแล้ว

"หยางเจิ้น..." เขาทบทวนข้อมูลที่บันทึกไว้ในหัว "ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้า ครอบครองพยัคฆ์ปีกอัสนีซึ่งเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูงสุดหนึ่งตัว..."

ความบาดหมางครั้งนี้ ยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้น

วันที่สอง การประลองรอบที่สามเริ่มขึ้น

ศิษย์ทั้งสำนักเซียนไท่อีต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันที่ลานประลองกลาง

การเผชิญหน้ากันระหว่างหยางเจิ้น ศิษย์เอกแห่งยอดเขาคุมอสูร กับสวี่ฉางเซิงที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนี้ ดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน

หยางเจิ้นสูงแปดฉื่อ ผิวกายสีทองแดง ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนลานประลอง ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ข้างกายของเขามีพยัคฆ์ร้ายตัวหนึ่งหมอบอยู่ ร่างกายของมันขาวโพลน แผ่นหลังมีปีกคู่ลวดลายอัสนีงอกออกมา มันก็คือสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูงสุดที่เลื่องชื่อในสำนัก... พยัคฆ์ปีกอัสนี

"สวี่ฉางเซิง" หยางเจิ้นกล่าวเสียงดังกังวานดุจระฆัง "เจ้าทำร้ายสัตว์วิญญาณของศิษย์น้องข้า วันนี้ข้าจะให้เจ้าต้องชดใช้!"

สวี่ฉางเซิงก้าวขึ้นลานประลองด้วยท่าทีสงบนิ่ง กระบี่จินหงส่องประกายเย็นเยียบภายใต้แสงอาทิตย์ "ศิษย์พี่หยางโปรดชี้แนะ"

ทันทีที่ผู้อาวุโสผู้ตัดสินประกาศเริ่มการประลอง หยางเจิ้นก็ส่งเสียงคำรามก้อง

พยัคฆ์ปีกอัสนีทะยานขึ้นสู่กลางอากาศในพริบตา ปีกทั้งสองกางออกกว้างถึงสามจ้าง รอบกายมีแสงอัสนีวูบวาบ

"อัสนีพิฆาต!"

สิ้นเสียงสั่งการของหยางเจิ้น พยัคฆ์ปีกอัสนีก็กระพือปีกอย่างแรง สายฟ้าสีเงินนับสิบสายสาดซัดลงมาดั่งห่าฝน!

เผชิญกับสายฟ้าที่เทกระหน่ำลงมา สวี่ฉางเซิงไม่หลบไม่ออก สองมือประสานอินอย่างรวดเร็ว

"เกราะวิญญาณเสวียนจิน เปิด!"

เกราะวิญญาณสีทองอ่อนชั้นหนึ่งปกคลุมทั่วร่างในพริบตา บนผิวนอกของเกราะมีอักขระลี้ลับไหลเวียนอยู่

สายฟ้าที่ฟาดลงบนเกราะวิญญาณ กลับถูกอักขระเหล่านั้นนำทางให้กระจายออกไปรอบด้าน และสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในท้ายที่สุด

"อะไรนะ?!" ม่านตาของหยางเจิ้นหดเกร็ง "ถึงกับรับสายฟ้าของพยัคฆ์ปีกอัสนีไว้ได้ตรง ๆ เชียวรึ?"

บนอัฒจันทร์ผู้ชมระเบิดเสียงอุทานดังลั่น แม้แต่ผู้อาวุโสหลายท่านบนแท่นสูงก็ยังเผยสีหน้าประหลาดใจ

มุมปากของสวี่ฉางเซิงยกขึ้นเล็กน้อย

เกราะวิญญาณเสวียนจินนี้เป็นวิชาป้องกันขั้นสูงสุด มีความต้านทานต่อวิชาธาตุสายฟ้าเป็นพิเศษ

เขาจงใจรับการโจมตีนี้ไว้ตรง ๆ ก็เพื่อข่มขวัญคู่ต่อสู้

ในชั่วพริบตาที่หยางเจิ้นกำลังตกตะลึง สวี่ฉางเซิงก็ขยับตัว สองเท้าใช้เคล็ดก้าวเหินเมฆาผสานกับยันต์เหินเวหา ร่างกายวูบไหวพลิ้วพรายดั่งภูตผี เพียงกะพริบตาก็พุ่งประชิดพยัคฆ์ปีกอัสนีกลางอากาศแล้ว

"วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน รุ้งทองทะลวงตะวัน!"

กระบี่จินหงกลายเป็นลำแสงสีทองบาดตา พุ่งเข้าใส่โคนปีกซ้ายของพยัคฆ์ปีกอัสนีโดยตรง

กระบี่นี้รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ทั้งยังโจมตีในมุมที่พลิกแพลงจนถึงขีดสุด

"โฮก—"

พยัคฆ์ปีกอัสนีแผดเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ปีกซ้ายถูกปราณกระบี่ทะลวง เลือดสาดกระเซ็นดั่งห่าฝน

มันสูญเสียการควบคุมและร่วงหล่นลงมา ร่างกระแทกพื้นลานประลองอย่างแรง

"เสี่ยวไป๋!"

ดวงตาของหยางเจิ้นเบิกกว้างแทบถลน รีบประสานอินหวังจะเรียกสัตว์วิญญาณกลับคืน

แต่สวี่ฉางเซิงจะปล่อยให้เขามีโอกาสเช่นนั้นหรือ?

ร่างหนึ่งวูบไหว เข้ามาขวางระหว่างหยางเจิ้นกับพยัคฆ์ปีกอัสนีเรียบร้อยแล้ว

"ศิษย์พี่หยาง ยังจะสู้ต่ออีกหรือไม่" สวี่ฉางเซิงชี้ปลายกระบี่ไปที่จุดตายของพยัคฆ์ปีกอัสนี "กระบี่ต่อไป ข้าไม่รับประกันหรอกนะว่าจะยังยั้งมือไว้อีก"