บทที่ 66 กระบี่แยกแสงพรากเงา เข้ารอบร้อยคนสุดท้าย! คู่ต่อสู้รอบต่อไป หลินเยียน!

บทที่ 66 กระบี่แยกแสงพรากเงา เข้ารอบร้อยคนสุดท้าย! คู่ต่อสู้รอบต่อไป หลินเยียน!

ใบหน้าของหยางเจิ้นเขียวคล้ำ สองหมัดกำแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ

พยัคฆ์ปีกอัสนีเป็นสัตว์วิญญาณประจำกายที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจเพาะเลี้ยงขึ้นมา หากเป็นอะไรไปล่ะก็...

"ข้า... ยอมแพ้"

คำพูดสามคำนี้ราวกับสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนสิ้น

ทั่วทั้งลานประลองฮือฮาขึ้นมาทันที!

ศิษย์เอกแห่งยอดเขาคุมอสูร ถึงกับถูกบีบให้ยอมแพ้ในการปะทะกันเพียงไม่กี่กระบวนท่า!

ผู้อาวุโสผู้ตัดสินมองสวี่ฉางเซิงด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะประกาศเสียงดัง "สวี่ฉางเซิงจากยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ เป็นฝ่ายชนะ!"

สวี่ฉางเซิงเก็บกระบี่เข้าฝัก ประสานมือคารวะหยางเจิ้น "ออมมือแล้ว" จากนั้นก็หันหลังเดินลงจากเวที ทิ้งให้ผู้ชมทั้งลานประลองตกตะลึง

"สวี่ฉางเซิงผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่"

"แม้แต่ศิษย์พี่หยางยังพ่ายแพ้ หรือว่าเขาจะเข้ารอบร้อยคนสุดท้ายได้?"

เหล่าศิษย์ที่ชมการประลองต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

บนแท่นสูง ใบหน้าของหลินเยียนมืดทะมึนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

นางนึกไม่ถึงเลยว่าสวี่ฉางเซิงจะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้

ส่วนเซียนจื่ออวิ๋นเหยากลับเผยรอยยิ้มพึงพอใจ และกระซิบกับผู้อาวุโสข้างกายสองสามประโยค

ผู้อาวุโสเว่ยแห่งยอดเขาคุมอสูรตบโต๊ะลุกขึ้นพรวด "เด็กคนนี้มีจิตใจเหี้ยมโหดอำมหิต จ้องแต่จะทำร้ายสัตว์วิญญาณของผู้อื่น สมควรต้องลงโทษให้หนัก!"

"ผู้อาวุโสเว่ยกล่าวผิดแล้ว" เสียงทุ้มลึกอ่อนโยนดังขึ้น นั่นคือผู้อาวุโสหม่าแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ "บนลานประลองล้วนใช้ความสามารถเฉพาะตัว หรือว่าจะยอมให้ยอดเขาคุมอสูรของท่านทำร้ายคนฝ่ายเดียว แต่ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นตอบโต้กระนั้นหรือ"

บรรยากาศตึงเครียดพร้อมปะทะของผู้อาวุโสทั้งสอง ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับกลั้นหายใจ

ขณะนั้นเอง เสียงเย็นเยียบก็ดังก้องมาจากจุดที่สูงที่สุด "พอได้แล้ว"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงสตรีในอาภรณ์สีม่วงยืนเหินอยู่กลางอากาศ นางคือเซียนจื่ออวิ๋นเหยา

"สวี่ฉางเซิงทำผลงานได้ยอดเยี่ยม ข้าพอใจมาก" สายตาของนางกวาดมองไปทั่วลาน "การประลองรอบต่อไป หวังว่าศิษย์ทุกคนจะแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมา"

คำพูดนี้ไม่เพียงเป็นการยอมรับในตัวสวี่ฉางเซิง แต่ยังเป็นการตักเตือนศิษย์คนอื่นด้วยว่า ภายใต้สายตาของเซียนจื่ออวิ๋นเหยา อย่าได้คิดจะตุกติกใด ๆ ทั้งสิ้น

สวี่ฉางเซิงค้อมกายคารวะไปทางแท่นสูง ทว่าในใจกลับกระจ่างแจ้งดีว่า ความท้าทายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ในวันประลองรอบที่สี่ ทั่วทั้งสำนักเซียนไท่อีล้วนคึกคักเดือดพล่าน

ศึกชิงชัยรอบร้อยคนสุดท้ายจัดขึ้นที่ลานประลองหลักตรงกลาง เบื้องล่างคลาคล่ำไปด้วยผู้คนเบียดเสียด แม้แต่ผู้อาวุโสของแต่ละยอดเขาก็ยังมาชมการประลองด้วยตัวเอง

สวี่ฉางเซิงยืนอยู่บนเวที ฝั่งตรงข้ามคือศิษย์อัจฉริยะชื่อดังก้องแห่งยอดเขาฉางเจี้ยน เยี่ยอู๋เฉิน ผู้มีระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ

คนผู้นี้สวมอาภรณ์สีขาว สะพายกระบี่ยาวสามเล่มไว้ด้านหลัง ทั่วทั้งร่างเปรียบดั่งกระบี่คมกริบที่หลุดจากฝัก แผ่กลิ่นอายคมปลาบออกมา

"สวี่ฉางเซิงจากยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ?" เยี่ยอู๋เฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย "ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมาไกลถึงเพียงนี้ ทว่า..."

เขาค่อย ๆ ชักกระบี่เล่มแรกออกมา ตัวกระบี่แวววาวดั่งสายน้ำ "คงต้องจบลงแค่นี้แล้ว"

สิ้นเสียงสั่งการของผู้อาวุโสผู้ตัดสิน การประลองก็เริ่มขึ้น!

พอลงมือ เยี่ยอู๋เฉินก็ใช้วิชาขั้นสุดยอดของยอดเขาฉางเจี้ยน กระบี่แยกแสงพรากเงา ปราณกระบี่ห้าสายพุ่งแหวกอากาศประดุจดาวตก จู่โจมเข้าใส่ร่างท่อนบน ท่อนกลาง และท่อนล่างของสวี่ฉางเซิงอย่างพร้อมเพรียง

สวี่ฉางเซิงหลับตาลงเล็กน้อย ปราณสีม่วงในห้วงวิญญาณเดือดพล่าน พลังสัมผัสวิญญาณระยะสามสิบห้าจั้งแผ่ขยายออกไปจนสุด ทุกการเคลื่อนไหวของเยี่ยอู๋เฉิน ตลอดจนความผันผวนของพลังวิญญาณแม้เพียงสายเดียว ล้วนปรากฏชัดเจนในห้วงวิญญาณของเขา

"สายทางซ้ายคือท่าลวง..."

"ด้านขวาล่างต่างหากที่เป็นท่าสังหาร!"

สวี่ฉางเซิงเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย กระบี่จินหงยกขึ้นสกัดกั้นท่าสังหารของจริงเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ

ปราณกระบี่อีกหลายสายเฉียดร่างไป กระทบเข้ากับค่ายกลป้องกันจนเกิดเป็นระลอกคลื่นกระเพื่อม

"เอ๊ะ?" เยี่ยอู๋เฉินเผยสีหน้าประหลาดใจ "ถึงกับมองทะลุเพลงกระบี่ของข้าได้เชียวหรือ"

สวี่ฉางเซิงไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายมีเวลาขบคิด กระบี่จินหงหลุดจากมือพุ่งออกไปอย่างกะทันหัน วาดวิถีโค้งอันลึกล้ำกลางอากาศ

"วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน มังกรเมฆาปรากฏสามครา!"

นี่คือกระบวนท่าที่ล้ำลึกอย่างยิ่งใน 'วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน' ซึ่งต้องใช้สัมผัสวิญญาณที่แข็งแกร่งในการควบคุม

เห็นเพียงกระบี่จินหงแยกออกเป็นสาม กลายสภาพเป็นมังกรทองสามตัวพุ่งจู่โจมเข้าใส่เยี่ยอู๋เฉินจากมุมที่แตกต่างกัน

ปรากฏคราแรก พุ่งตรงเข้าแสกหน้า บีบให้เยี่ยอู๋เฉินต้องยกกระบี่ขึ้นสกัด

ปรากฏคราที่สอง อ้อมไปด้านหลัง บังคับให้เขาต้องหันกลับไปป้องกัน

ปรากฏคราที่สาม ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ปลายกระบี่หยุดนิ่งห่างจากลำคอของเยี่ยอู๋เฉินเพียงสามชุ่นพอดี!

ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบไร้สรรพเสียง

กระบี่เล่มที่สามของเยี่ยอู๋เฉินเพิ่งชักออกมาได้เพียงครึ่งเดียว ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่ออยู่กับที่

เขามองกระบี่จินหงที่จ่ออยู่ตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียวสลับกันไป

"ขอบคุณที่ออมมือให้" สวี่ฉางเซิงรั้งกระบี่บินกลับมาพร้อมประสานมือคารวะ

"สวี่ฉางเซิงแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ เป็นฝ่ายชนะ! ผ่านเข้ารอบร้อยคนสุดท้าย!"

เสียงของผู้อาวุโสผู้ตัดสินดังก้องไปทั่วทั้งลานประลอง

บนอัฒจันทร์ผู้ชมพลันเกิดเสียงอุทานดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น

ศิษย์ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณคนหนึ่ง ถึงกับใช้ฐานพลังระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด เอาชนะผู้บำเพ็ญกระบี่อัจฉริยะระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบแห่งยอดเขาฉางเจี้ยนได้!

โจวชิงถึงกับเด้งตัวลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง "นี่... เป็นไปได้อย่างไร!"

เขารีบก้าวฉับๆ พุ่งเข้าไปหาสวี่ฉางเซิงด้วยความตื่นเต้นจนพูดจาไม่รู้เรื่อง "ศิษย์น้องสวี่! สัมผัสวิญญาณของเจ้า... ตอนงานประมูลที่ตลาดไท่อี ข้ายังเตือนเจ้าอยู่เลยว่าสัมผัสวิญญาณนั้นฝึกฝนยาก... นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะ..."

สวี่ฉางเซิงยิ้มบางๆ "ศิษย์พี่โจว ข้าเพียงแค่โชคดีทะลวงระดับได้เท่านั้น"

"โชคดีหรือ" โจวชิงเบิกตากว้าง "นั่นมันเยี่ยอู๋เฉินแห่งยอดเขาฉางเจี้ยนเชียวนะ! ยอดฝีมือร้อยอันดับแรกของงานประลองใหญ่ปีที่แล้วเลยนะ!"

บนแท่นสูง เหล่าผู้อาวุโสจากยอดเขาต่างๆ ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

แววตาของเซียนจื่ออวิ๋นเหยาเผยประกายชื่นชม ในขณะที่สีหน้าของผู้อาวุโสหลินแห่งยอดเขาชิงจู๋กลับดูไม่ได้จนน่ากลัว

เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง สวี่ฉางเซิงก็ไปพักผ่อนที่เขตพักรับรองเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณและปรับสภาพร่างกาย

"ศิษย์น้องสวี่!"

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม โจวชิงก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น "เจ้าทายสิว่าคู่ประลองรอบต่อไปคือใคร"

สวี่ฉางเซิงรับตารางประกบคู่มา สายตาจับจ้องไปยังชื่ออันคุ้นเคย

"ยอดเขาชิงจู๋ หลินเยียน"

รอยยิ้มของโจวชิงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า "นี่... บังเอิญเกินไปแล้ว..."

ทว่าสวี่ฉางเซิงกลับเผยรอยยิ้มแฝงความนัย "ไม่หรอก แบบนี้แหละเข้าทางข้าพอดี"

ณ ที่ไกลออกไป หลินเยียนกำลังจ้องมองมาทางนี้ด้วยแววตาเย็นเยียบ เปี่ยมด้วยจิตสังหารอันรุนแรง

ศึกตัดสินที่แท้จริง กำลังจะมาถึงแล้ว

ม่านราตรีทิ้งตัวลง สวี่ฉางเซิงเดินวนไปมาอยู่ในห้องเงียบเพียงลำพัง

ในมือของหลินเยียนมีเข็มดับวิญญาณชิงจู๋ที่มุ่งทำลายจิตวิญญาณโดยเฉพาะ

เรื่องนี้ทำให้เขาปวดหัวอยู่ไม่น้อย

เพราะด้วยนิสัยของอีกฝ่าย นางจะต้องงัดมันมาใช้ในการประลองอย่างแน่นอน

"เข็มดับวิญญาณ..." สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้วมุ่น นิ้วมือเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว "ของสิ่งนี้มุ่งโจมตีจิตวิญญาณ หากโดนเข้าไป สถานเบาก็คือสัมผัสวิญญาณเสียหาย สถานหนักคือวิญญาณแตกซ่าน"

เขาหยุดเดินกะทันหัน แววตาฉายความเด็ดเดี่ยว "ต้องรีบเตรียมวิธีป้องกันจิตวิญญาณให้เร็วที่สุด!"

ตลาดกลางคืนของตลาดชิงซานยังคงคึกคัก สวี่ฉางเซิงสวมเสื้อคลุมเร่งรีบเดินฝ่าฝูงชน

เขามุ่งหน้าไปยังโซนยันต์อาคม แล้วตามหาผู้บำเพ็ญเพียรหญิงท่าทางเย็นชาที่เคยทำการค้าด้วยเมื่อคราวก่อน

"ขอยันต์ตรึงจิตระดับกลางยี่สิบแผ่น ข้าต้องการเดี๋ยวนี้"

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงเลิกคิ้ว "รีบร้อนปานนี้เชียวหรือ ยันต์ตรึงจิตระดับกลางแผ่นละสามสิบหินวิญญาณ"

"หกร้อยหินวิญญาณ ตกลง"

สวี่ฉางเซิงหยิบถุงหินวิญญาณออกมาทันที ตัดขั้นตอนการต่อรองราคาออกไป

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบหยิบยันต์ออกมา "เจอคู่ต่อสู้ที่โจมตีจิตวิญญาณหรือ"

สวี่ฉางเซิงไม่ตอบ เขาเก็บยันต์เสร็จก็หันหลังเดินจากไปทันที

เวลาจวนตัวแล้ว เขาต้องเสริมอานุภาพมันให้เสร็จก่อนการประลองในวันพรุ่งนี้

เมื่อกลับมาถึงเรือนหลังน้อย สวี่ฉางเซิงก็เปิดค่ายกลอาคมป้องกันทั้งหมดทันที

เขานำยันต์ตรึงจิตทั้งยี่สิบแผ่นมาเรียงเป็นแถว แล้วค่อยๆ ใส่ลงไปในเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กอย่างระมัดระวัง

"หวังว่าจะสำเร็จนะ..."

เมื่อถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไป เตาสัมฤทธิ์ใบเล็กก็เปล่งแสงสีเขียวเรืองรองออกมา

อักขระบนแผ่นยันต์เริ่มบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูป ลวดลายตรึงจิตที่เดิมทีเป็นสีน้ำเงินค่อยๆ ถูกฉาบย้อมด้วยสีทอง แผ่กลิ่นอายที่ทำให้จิตใจสงบร่มเย็นออกมา