บทที่ 67 ยกระดับยันต์ตรึงจิต สยบหลินเยียน! อิ่นจือชิวแห่งยอดเขาไท่อี!

บทที่ 67 ยกระดับยันต์ตรึงจิต สยบหลินเยียน! อิ่นจือชิวแห่งยอดเขาไท่อี!

หนึ่งชั่วยามต่อมา ยันต์ตรึงจิตแผ่นใหม่เอี่ยมทั้งยี่สิบแผ่นก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

อักขระบนแผ่นยันต์เหล่านี้แปรเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจรัส เพียงถือไว้ในมือก็สัมผัสได้ถึงพลังพิทักษ์จิตวิญญาณอันกล้าแข็ง

"สำเร็จ!" สวี่ฉางเซิงพ่นลมหายใจยาวอย่างโล่งอก "ยันต์ตรึงจิตขั้นสูงสุด การโจมตีทางจิตวิญญาณที่ต่ำกว่าระดับสร้างรากฐานก็น่าจะต้านทานได้ทั้งหมด"

เพื่อความไม่ประมาท สวี่ฉางเซิงจึงนำยันต์ตรึงจิตสิบแผ่นมาแปะซ่อนไว้ด้านในเสื้อผ้าแนบเนื้อ เพื่อให้พร้อมกระตุ้นใช้งานได้ทุกเมื่อ

เมื่อจัดการเสร็จสิ้น เขาก็เดินพลังตาม 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' เพื่อสร้างม่านพลังปราณม่วงสามชั้นล้อมรอบห้วงแห่งจิตเอาไว้

"หลินเยียน ต่อให้เจ้ามีเข็มดับวิญญาณ ก็อย่าหวังว่าจะทำอันตรายจิตวิญญาณของข้าได้แม้แต่รอยขีดข่วน!"

ยามดวงตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า บริเวณลานประลองกลางของสำนักเซียนไท่อีก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนมืดฟ้ามัวดิน

การประลองในวันนี้ ไม่เพียงแต่เป็นศึกชิงตำแหน่งห้าสิบอันดับแรกเท่านั้น ทว่ายังเป็นลานสะสางความแค้นอีกด้วย

"หลินเยียนแห่งยอดเขาชิงจู๋ ปะทะ สวี่ฉางเซิงแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ!"

สิ้นเสียงประกาศของผู้อาวุโสผู้ตัดสิน ทั่วทั้งบริเวณก็ส่งเสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นมาทันที

หลินเยียนในชุดสีครามพริ้วไหว ร่อนลงสู่ลานประลองราวกับเทพธิดา ที่เอวของนางแขวนกระบอกไม้ไผ่สีเขียวมรกตเอาไว้ แผ่ซ่านกลิ่นอายอันตรายออกมา

"สวี่ฉางเซิง" หลินเยียนขยับริมฝีปากแดงระเรื่อ น้ำเสียงเย็นเยียบกระด้าง "วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!"

สวี่ฉางเซิงมีสีหน้าเรียบเฉย เพียงแค่กระชับกระบี่จินหงในมือเงียบๆ "ศิษย์พี่หลินโปรดชี้แนะ"

"เริ่มการประลองได้!"

สิ้นคำของผู้ตัดสิน สวี่ฉางเซิงก็พุ่งถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเพียงภาพติดตา

การผสานระหว่างเคล็ดก้าวเหินเมฆาและยันต์เหินเวหา ทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นจนน่าตระหนก เพียงพริบตาเดียวก็ทิ้งระยะห่างออกไปถึงยี่สิบจั้ง

"คิดจะหนีงั้นรึ?" หลินเยียนแค่นหัวเราะเย็นชา สองมือประสานมุทรา ไผ่เขียวหลายสิบต้นพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งทะลวงเข้าใส่สวี่ฉางเซิงราวกับห่าธนู

สวี่ฉางเซิงไม่มีทีท่าตื่นตระหนก ยันต์เพลิงม่วงสิบแผ่นพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของเขา

ลูกไฟสีม่วงพุ่งเข้าปะทะกับไผ่เขียว ก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจนแสบแก้วหู

"สวี่ฉางเซิงผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก!"

"เขาไม่ยอมเข้าประชิดตัวเลยสักนิด เอาแต่ใช้ยันต์โจมตีจากระยะไกล!"

เหล่าศิษย์ที่ชมการประลองต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

สีหน้าของหลินเยียนมืดครึ้มลง เพลงกระบี่ไผ่เขียวที่นางถนัดที่สุดจำเป็นต้องต่อสู้ในระยะประชิด จึงจะสามารถรีดเร้นอานุภาพสูงสุดออกมาได้

ทว่าสวี่ฉางเซิงกลับลื่นไหลเป็นปลาไหลจับไม่ติด คอยรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยเอาไว้ตลอดเวลา

ครึ่งชั่วยามผ่านไป บนลานประลองก็เต็มไปด้วยร่องรอยไหม้ดำเกรียม

ลมหายใจของหลินเยียนเริ่มหอบถี่ขึ้น หน้าผากผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ

นางร่ายรำเพลงกระบี่ไผ่เขียวไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามสิบครั้ง พลังวิญญาณถูกผลาญไปเกินกว่าครึ่ง

ในทางกลับกัน แม้สวี่ฉางเซิงจะใช้ยันต์ไปเป็นจำนวนมาก ทว่าสีหน้าของเขายังคงราบเรียบเป็นปกติ เห็นได้ชัดว่ายังเหลือพละกำลังอีกเหลือเฟือ

"สวี่ฉางเซิง!" หลินเยียนกัดฟันกรอด "เจ้าทำเป็นแต่หนีหรืออย่างไร!"

สวี่ฉางเซิงมิได้หวั่นไหวตามคำยั่วยุ เขาซัดยันต์อสรพิษเพลิงที่ถูกยกระดับออกไปอีกแผ่น "ศิษย์พี่หลิน หากเจ้ายอมแพ้เสียแต่ตอนนี้ ก็จะเจ็บตัวน้อยลงนะ"

"รนหาที่ตาย!" แววตาของหลินเยียนทอประกายเหี้ยมเกรียม นางกระชากกระบอกไม้ไผ่ที่เอวออกมาทันที "เจ้าบีบบังคับข้าเองนะ!"

พริบตาที่กระบอกไม้ไผ่ถูกเปิดออก ลำแสงสีเขียวมรกตสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงออกมาอย่างรุนแรง!

"เข็มดับวิญญาณไผ่เขียว!"

"สวรรค์! นางถึงกับใช้อาวุธวิเศษที่อำมหิตเช่นนี้เชียวหรือ!"

เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังระงมไปทั่วอัฒจันทร์ชมการประลอง

เข็มดับวิญญาณพุ่งทะยานรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด เล็งตรงไปยังหว่างคิ้วของสวี่ฉางเซิง หากถูกการโจมตีนี้เข้าไป สถานเบาคือสัมผัสวิญญาณบาดเจ็บสาหัส สถานหนักคือดวงวิญญาณแตกซ่านดับสูญ!

สวี่ฉางเซิงดูราวกับจะหลบไม่ทัน เขาทำเพียงยืนนิ่งขึงอยู่กับที่ไม่ไหวติง

"จบสิ้นกัน..." โจวชิงยกมือขึ้นปิดตา ไม่อาจทนทอดสายตามองได้อีกต่อไป

ทว่าในชั่วพริบตาที่เข็มดับวิญญาณกำลังจะพุ่งทะลวงร่าง เบื้องหน้าหน้าผากของสวี่ฉางเซิงพลันปรากฏแสงสีทองสาดประกายวาบขึ้นมา!

"ตรึง!"

แผ่นยันต์สีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศแปรเปลี่ยนเป็นม่านแสงคุ้มครองร่างของสวี่ฉางเซิงเอาไว้ทั้งตัว

เข็มดับวิญญาณพุ่งปะทะเข้ากับม่านแสง บังเกิดเสียงแหลมเสียดแก้วหู ทว่ากลับไม่อาจทะลวงผ่านเข้าไปได้แม้แต่รอยขีดข่วน

"อะไรกัน?!" หลินเยียนหน้าซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้!"

สิ่งที่สวี่ฉางเซิงเฝ้ารอก็คือโอกาสนี้!

ในจังหวะที่หลินเยียนกำลังตกตะลึงจนเหม่อลอย ร่างของเขาพลันพุ่งทะยาน กระบี่จินหงแปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายรุ้งสีทอง

"วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน รุ้งทองทะลวงตะวัน!"

ประกายกระบี่รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ หลินเยียนที่แตกตื่นทำได้เพียงเบี่ยงตัวหลบอย่างทุลักทุเล ทว่านางก็ยังถูกปราณกระบี่กวาดเข้าที่หัวไหล่ โลหิตสาดกระเซ็นย้อมชุดสีครามจนกลายเป็นสีแดงฉาน

"เจ้า!"

หลินเยียนทั้งตระหนกทั้งเคียดแค้น ขณะที่กำลังจะตอบโต้ ใต้เท้าของนางกลับว่างเปล่า... สวี่ฉางเซิงอ้อมมาอยู่ด้านหลังนางตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ ก่อนจะซัดฝ่าเท้าถีบร่างของนางกระเด็นไปที่ริมลานประลอง!

"ปัง!"

หลินเยียนร่วงกระแทกพื้นลานประลองอย่างแรง นางกระอักโลหิตออกมาคำโต พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าด้วยพลังวิญญาณที่เหือดแห้งประกอบกับความโกรธเกรี้ยวที่ตีตื้นจุกอก สติของนางพลันดับวูบและสลบไสลไปในที่สุด

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบสงัดดั่งป่าช้า

"สวี่ฉางเซิงแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ เป็นผู้ชนะ! ผ่านเข้ารอบห้าสิบคนสุดท้าย!"

เสียงของผู้อาวุโสผู้ตัดสินทำลายความเงียบงันลง

บนอัฒจันทร์ชมการประลองพลันเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าผลลัพธ์จะลงเอยเช่นนี้

"หลินเยียนพ่ายแพ้เสียแล้ว..."

"เข็มผลาญวิญญาณนั่นก็ไร้ผลหรือ? สวี่ฉางเซิงผู้นี้มีที่มาเช่นไรกันแน่?"

สวี่ฉางเซิงเก็บกระบี่จินหง ปรายตามองหลินเยียนที่หมดสติอยู่ด้านล่างลานประลองแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเตรียมจากไป

"หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวดังขึ้น ผู้อาวุโสหลินแห่งยอดเขาชิงจู๋เหินร่างลงมา "เจ้าใช้วิชามารอันใดต้านทานเข็มผลาญวิญญาณ?"

สวี่ฉางเซิงตอบกลับด้วยท่าทีไม่แข็งกร้าวแต่ก็ไม่อ่อนน้อมจนเกินไป "เรียนผู้อาวุโส ศิษย์ใช้ยันต์สงบจิตซึ่งเป็นยันต์ของวิถีธรรมะ จะเป็นวิชามารได้อย่างไรขอรับ?"

เซียนจื่ออวิ๋นเหยาปรากฏตัวขึ้นบนแท่นสูงอย่างถูกจังหวะ "ผู้อาวุโสหลิน รู้ผลแพ้ชนะแล้ว อย่าได้เสียกิริยาไปเลย"

ผู้อาวุโสหลินใบหน้าเขียวคล้ำ ทว่าไม่อาจขัดขืนยอดฝีมือระดับจินตานได้ จึงทำได้เพียงอุ้มร่างหลินเยียนจากไปด้วยความคับแค้นใจ

สวี่ฉางเซิงประสานมือคารวะเซียนจื่ออวิ๋นเหยา ก่อนจะเดินลงจากลานประลองท่ามกลางสายตาอันซับซ้อนของผู้คน

การต่อสู้ครั้งนี้ เขาไม่เพียงชนะการประลอง แต่ยังบดขยี้ความเย่อหยิ่งของหลินเยียนจนแหลกลาญ

ทว่าสวี่ฉางเซิงรู้ดีแก่ใจ ว่าความบาดหมางครั้งนี้คงยังไม่จบสิ้นลงง่าย ๆ...

เมื่อกลับมาถึงเขตพักผ่อน สวี่ฉางเซิงก็พบว่ามีผู้ส่งแผ่นหยกมาให้ชิ้นหนึ่ง เป็นข้อความจากเซียนจื่ออวิ๋นเหยา "วันนี้ยามเฉิน พบกันที่ยอดเขาจูซา"

สวี่ฉางเซิงใจเต้นระทึก

ดูเหมือนว่า เซียนจื่ออวิ๋นเหยากำลังจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ในตอนนั้นแล้ว

บนลานประลองยามบ่าย สวี่ฉางเซิงต้องเผชิญหน้ากับอิ่นจือชิว ผู้มีระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองแห่งยอดเขาไท่อี

ตัวเต็งผู้คว้าแชมป์ผู้นี้สวมชุดขาว เอามือไพล่หลัง ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความคมกริบดุจกระบี่ที่หลุดจากฝัก

"สวี่ฉางเซิงแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ ขอศิษย์พี่อิ่นโปรดชี้แนะ" สวี่ฉางเซิงประสานมือคารวะ

อิ่นจือชิวพยักหน้าเล็กน้อย "ผลงานของเจ้าไม่เลวเลย ทว่า..."

ยังไม่ทันสิ้นคำ แรงกดดันวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งทะยานลงมาอย่างกะทันหัน!

สวี่ฉางเซิงรู้สึกหายใจติดขัด ราวกับมีภูเขาลูกใหญ่กดทับอยู่บนหน้าอก

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงของผู้ตัดสิน อิ่นจือชิวก็หายตัวไปจากจุดเดิม

สวี่ฉางเซิงเปิดสัมผัสวิญญาณเต็มกำลัง จับภาพเงาร่างสายหนึ่งที่พุ่งเข้ามาได้อย่างเลือนราง จึงรีบกางเกราะวิญญาณเสวียนจินทันที

"ปัง!"

เสียงทึบหนักดังขึ้น สวี่ฉางเซิงถูกกระแทกจนถอยร่นไปสิบกว่าก้าว หน้าอกรู้สึกจุกแน่น

อิ่นจือชิวเพียงใช้วิชาฝ่ามือธรรมดา ก็แทบจะทำลายการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาได้แล้ว!

"ข้ายอมแพ้"

สวี่ฉางเซิงลดท่าทีป้องกันทั้งหมดลงกะทันหัน แล้วประสานมือยอมแพ้อย่างหมดจดเด็ดขาด

ทั่วทั้งสนามแตกตื่นฮือฮา!

อิ่นจือชิวชะงักงันไปอย่างเห็นได้ชัด "เจ้า..."

"ศิษย์พี่อิ่นตบะลึกล้ำ ข้าละอายใจที่มิอาจเทียบได้" สวี่ฉางเซิงมีสีหน้าราบเรียบ "แทนที่จะบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย มิสู้เก็บซ่อนกำลังไว้รับมือกับการทดสอบเขาขูซานดีกว่า"

บนอัฒจันทร์ชมการประลอง โจวชิงและสวีซิวต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พวกเขาคิดว่าสวี่ฉางเซิงอย่างน้อยคงจะต่อกรได้สักสองสามกระบวนท่า นึกไม่ถึงว่าจะยอมแพ้อย่างง่ายดายปานนี้

"ศิษย์น้องสวี่นี่มัน..." โจวชิงพูดอึกอักเหมือนอยากจะเอ่ยบางสิ่งแต่ก็เงียบไป

สวีซิวกลับทำท่าครุ่นคิด "เป็นทางเลือกที่ชาญฉลาด เขามีสิทธิ์เข้าร่วมการทดสอบอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องเปิดเผยไพ่ตายทั้งหมดที่นี่"