บทที่ 68 เคล็ดวิชาเปิดผนึก! สิ้นสุดการประลอง คว้าสิทธิ์เข้าร่วม!

บทที่ 68 เคล็ดวิชาเปิดผนึก! สิ้นสุดการประลอง คว้าสิทธิ์เข้าร่วม!

ก้าวลงจากลานประลอง ศิษย์ร่วมสำนักไม่น้อยต่างส่งสายตาเสียดายมาให้

"น่าเสียดายจริงๆ หากไม่ได้เจอกับอิ่นจือชิว..."

"ด้วยความแข็งแกร่งของศิษย์น้องสวี่ อาจจะติดสามสิบอันดับแรกได้เลยนะเนี่ย!"

โจวชิงและสวีซิวรีบเดินเข้ามาหา บนใบหน้าแฝงความกังวล "ศิษย์น้องสวี่ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"

สวี่ฉางเซิงยิ้มพร้อมส่ายหน้า "ข้ามาถึงขั้นนี้ได้ด้วยพลังระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดก็พอใจมากแล้ว อีกอย่าง..." เขาลดเสียงลง "การทดสอบเขาขูซานต่างหากคืองานใหญ่ เรื่องอันใดต้องมาสู้ถวายหัวอยู่ที่นี่ด้วยเล่า?"

สวีซิวถึงบางอ้อ เขาตบไหล่สวี่ฉางเซิงเบาๆ "ศิษย์น้องคิดได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ!"

พลบค่ำหลังจบการประลอง สวี่ฉางเซิงมายังหน้าตำหนักบนยอดเขาจูซาตามนัดหมาย

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องอาบไล้ยอดเขาทั้งลูกจนกลายเป็นสีทองอร่าม ท่ามกลางหมู่เมฆหมอกม้วนตัว เซียนจื่ออวิ๋นเหยาในชุดสีม่วงยืนรออยู่ก่อนนานแล้ว

"ศิษย์คารวะศิษย์อา" สวี่ฉางเซิงทำความเคารพอย่างนบนอบ

เซียนจื่ออวิ๋นเหยาหันกลับมา ในแววตาแฝงความชื่นชม "นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมาถึงจุดนี้ได้จริงๆ ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดแต่กลับติดห้าสิบอันดับแรกของศิษย์สายใน นับเป็นเรื่องที่สำนักเซียนไท่อีไม่เคยมีมาก่อนในรอบร้อยปี"

สวี่ฉางเซิงตอบกลับด้วยท่าทีไม่ถ่อมตัวไม่เย่อหยิ่ง "แค่โชคดีเท่านั้นขอรับ"

"โชคดีหรือ?" เซียนจื่ออวิ๋นเหยาหัวเราะเบาๆ "ถึงขั้นรับเข็มผลาญวิญญาณของตระกูลหลินไว้ได้ ดูไม่เหมือนคำว่าโชคดีเลยนะ"

มือเรียวงามสะบัดเบาๆ หยกจำหลักสีม่วงชิ้นหนึ่งก็ลอยมาตรงหน้าสวี่ฉางเซิง "นี่คือเคล็ดวิชาเปิดผนึกถ้ำเกิงจิน สัญญาที่ให้ไว้กับเจ้า ข้าทำตามแล้ว"

สวี่ฉางเซิงรับหยกจำหลักมา เมื่อใช้สัมผัสวิญญาณกวาดสำรวจ ในใจก็ต้องสั่นสะท้านทันที

ถ้ำเกิงจินแห่งนี้ถึงกับเป็นจวนพำนักของผู้ฝึกกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่ในยุคบรรพกาล ภายในซุกซ่อนการสืบทอดมรรคากระบี่ไว้!

"เหตุใดท่านศิษย์อาถึง..." สวี่ฉางเซิงกังขาเล็กน้อย การสืบทอดที่ล้ำค่าปานนี้ ไฉนเซียนจื่ออวิ๋นเหยาจึงมอบให้เขา?

ราวกับมองเห็นความสงสัยของเขา เซียนจื่ออวิ๋นเหยาเอ่ยเสียงเรียบ "ในเขตหวงห้ามเขาขูซานมียาวิญญาณชนิดหนึ่งเรียกว่าผลจื่อเมิ่ง มันสำคัญต่อการทะลวงคอขวดของข้ามาก แต่ผลไม้นี้ต้องเป็นผู้มีวาสนาจึงจะเก็บเกี่ยวได้ ข้าเห็นว่าดวงชะตาของเจ้าไม่ธรรมดา..."

สวี่ฉางเซิงเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง "ศิษย์เข้าใจแล้ว จะพยายามตามหาผลจื่อเมิ่งอย่างสุดความสามารถขอรับ"

"จำไว้" สีหน้าของเซียนจื่ออวิ๋นเหยาพลันเคร่งขรึม "แม้ถ้ำเกิงจินจะอยู่ในแดนลับเขาขูซาน แต่ตำแหน่งที่เปิดในแต่ละครั้งกลับไม่เหมือนกัน ในหยกจำหลักมีเคล็ดวิชาสัมผัสรับรู้ เมื่อเข้าไปในแดนลับเจ้าก็จะรู้ได้เอง"

ก่อนจากกัน เซียนจื่ออวิ๋นเหยาได้หยิบของอีกสิ่งหนึ่งออกมา "สิ่งนี้มอบให้เจ้า ถือเป็นค่าตอบแทนล่วงหน้า"

นั่นคือหยกพกรูปกระบี่สีทองม่วงทั้งชิ้น มีปราณกระบี่ไหลเวียนอยู่จางๆ

"หยกพกทองม่วง สามารถต้านทานการโจมตีของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นต้นได้หนึ่งครั้ง" คำพูดของเซียนจื่ออวิ๋นเหยาน่าตื่นตะลึงยิ่ง "ทว่าใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น"

หัวใจของสวี่ฉางเซิงเต้นโครมคราม นี่มันยอดสมบัติช่วยชีวิตชัดๆ!

เขารับมาอย่างระมัดระวัง โค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง "ขอบพระคุณศิษย์อาที่ประทานให้ขอรับ"

ยามออกจากยอดเขาจูซา ดวงอาทิตย์ได้จมลับลงไปในทะเลหมอกจนมิดแล้ว

สวี่ฉางเซิงยืนอยู่บนกระบี่บิน ทอดสายตามองดูสำนักเซียนไท่อีที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟในแดนไกล ในใจเปี่ยมล้นด้วยความฮึกเหิม

"ถ้ำเกิงจิน... ผลจื่อเมิ่ง..."

เขาลูบหยกพกเกิงจินที่เอว ประกายความแน่วแน่พาดผ่านนัยน์ตา

ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เช่นนั้นก็เดินต่อไปให้ไกลกว่าเดิมเสียเลย!

ขณะเดียวกัน ภายในห้องลับแห่งหนึ่งบนยอดเขาชิงจู๋ หลินเยียนก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ

"ไอ้เศษสวะ!" เสียงแหบพร่าตวาดลั่น "แค่ไอ้เด็กระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดยังจัดการไม่ได้ เสียแรงที่ตระกูลอุตส่าห์ฟูมฟักมา!"

หลินเยียนฝืนหยัดกายลุกขึ้นคุกเข่ากับพื้น "ท่านปู่โปรดอภัย... สวี่ฉางเซิงผู้นั้นมีบางอย่างผิดปกติ มัน..."

"พอได้แล้ว!" ปรมาจารย์ระดับจินตานตระกูลหลินแค่นเสียงเย็นชา "การทดสอบเขาขูซานใกล้เข้ามาแล้ว เจ้ารักษาตัวให้ดี ถึงตอนนั้น... ฮึ ข้าจะจัดการเอง"

แววตาหลินเยียนทอประกายเหี้ยมเกรียม "หลานเข้าใจแล้ว จะไม่ทำให้ท่านปู่ผิดหวังแน่นอนเจ้าค่ะ"

สายลมยามค่ำคืนหวีดหวิว ราวกับเป็นลางบอกเหตุว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือน

...

หลายวันต่อมา

เสียงระฆังสิ้นสุดการประลองศิษย์สายในดังกึกก้องไปทั่วสำนักเซียนไท่อี

ศิษย์จากทุกยอดเขามารวมตัวกันที่ลานกว้างตรงกลาง เพื่อรอคอยพิธีมอบรางวัลรอบสุดท้าย

บนแท่นสูง ท่านประมุขสำนักปรากฏตัวด้วยตนเอง ข้างกายมีผู้นำของแต่ละยอดเขายืนอยู่ เซียนจื่ออวิ๋นเหยาก็รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"อันดับหนึ่งของการประลองครั้งนี้ เฉินอู๋เฟิงจากยอดเขาต้วนเริ่น!"

สิ้นเสียงทุ้มกังวานของท่านประมุขที่ดังไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มชุดดำผู้สะพายดาบหักไว้บนหลังก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นเวที

ผลลัพธ์นี้ผิดคาดจากที่ทุกคนคิดไว้มากนัก... หลายปีมานี้ ตำแหน่งผู้ชนะเลิศในการประลองแทบจะถูกยอดเขาไท่อีผูกขาดมาโดยตลอด

แม้แต่หยิ่นจือชิว ตัวเต็งจากยอดเขาไท่อี ก็ยังพ่ายแพ้ให้กับเฉินอู๋เฟิงอย่างน่าเสียดาย ทำได้เพียงรั้งอันดับสองเท่านั้น

พิธีมอบรางวัลดำเนินต่อไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เมื่อมีการประกาศรางวัลของสิบอันดับแรก เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงก็ดังระงมไปทั่วทั้งลาน

"อันดับสี่ถึงอันดับสิบ จะได้รับอาวุธวิเศษระดับสูงสุดคนละหนึ่งชิ้น!"

"สามอันดับแรก จะได้รับยันต์วิเศษคนละหนึ่งแผ่น!"

สวี่ฉางเซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

ยันต์วิเศษถือเป็นของหายาก มันสามารถผนึกอานุภาพเสี้ยวหนึ่งของของวิเศษเอาไว้ได้ พลังทำลายล้างจึงเหนือกว่ายันต์อาคมทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

แม้จะจำกัดจำนวนครั้งในการใช้งาน แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณแล้ว มันคืออาวุธช่วยชีวิตชั้นยอดอย่างแน่นอน

"ดูเหมือนการทดสอบเขาขูซานครั้งนี้ สำนักจะทุ่มทุนสร้างไม่น้อยเลยนะ" โจวชิงกระซิบข้างหูสวี่ฉางเซิง "ถึงขนาดยอมมอบรางวัลล้ำค่าเช่นนี้ให้กับคนของยอดเขาต้วนเริ่นได้"

"ดูเหมือนสำนักจะให้ความสำคัญกับการทดสอบเขาขูซานในครั้งนี้มาก" สวี่ฉางเซิงครุ่นคิด "เกรงว่าในดินแดนเร้นลับคงมีวาสนาที่ยิ่งใหญ่รออยู่เป็นแน่..."

ไม่นานก็ถึงคิวการมอบรางวัลของห้าสิบอันดับแรก

"อันดับที่สี่สิบแปด สวี่ฉางเซิงแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ!"

สวี่ฉางเซิงก้าวขึ้นเวทีไปรับรางวัล เขาเฝ้ารับถุงเก็บของที่ตัดเย็บอย่างประณีตมาไว้ในมือ

ด้านในบรรจุศิลาวิญญาณสองร้อยก้อนและโอสถควบแน่นปราณหนึ่งขวด แม้จะเทียบไม่ได้กับความล้ำค่าของสิบอันดับแรก แต่สำหรับศิษย์สายในธรรมดาทั่วไปแล้ว นี่ถือเป็นทรัพย์สมบัติก้อนโตเลยทีเดียว

เมื่อพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง สวี่ฉางเซิงก็สังเกตเห็นว่านักพรตชางเฮ่อ ผู้นำยอดเขาไท่อีมีสีหน้าดำทะมึน เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจอย่างยิ่งที่สูญเสียตำแหน่งผู้ชนะเลิศไป

"ศิษย์น้องสวี่" สวีซิวขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางมีลับลมคมนัย "ได้ยินมาว่าการทดสอบเขาขูซานในอีกสามเดือนข้างหน้า สำนักฝ่ายธรรมะชื่อดังแห่งแคว้นจ้าวต่างก็ส่งอัจฉริยะที่ซ่อนตัวมานานหลายปีเข้าร่วมด้วย ว่ากันว่ามีคนที่สัมผัสได้ถึงขอบเขตของระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสามแล้วนะ..."

สวี่ฉางเซิงใจสะท้าน

ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสาม นั่นมันขอบเขตในตำนานชัดๆ!

ในประวัติศาสตร์ของสำนักเซียนไท่อี ผู้ที่ก้าวไปถึงขอบเขตนั้นได้มีเพียงหยิบมือเดียว

การทดสอบเขาขูซานครั้งนี้มียอดฝีมือมารวมตัวกันมากมาย ดูเหมือนเขาจะต้องยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเองขึ้นไปอีกขั้นเสียแล้ว

วันต่อมาหลังจากการประลองสิ้นสุดลง สวี่ฉางเซิงก็เริ่มเก็บตัวฝึกตนทันที

เขาแขวนป้ายไม้ที่เขียนว่า 'กำลังเก็บตัว ห้ามรบกวน' ไว้หน้าถ้ำพำนัก พร้อมกับเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันทั้งหมด

"เวลาสามเดือนนี้ ข้าต้องทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดให้ได้!"

ภายในห้องเงียบ สวี่ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิ เบื้องหน้ามีขวดหยกวางเรียงรายอยู่หลายใบ

ในนั้นมีทั้งโอสถควบแน่นปราณที่เป็นรางวัลจากการประลอง อีกทั้งยังมีโอสถจ้วงหยวนและโอสถรวมจิตที่เขาใช้เตาสัมฤทธิ์ใบเล็กหลอมเสริมพลังเอาไว้

"ต้องกินโอสถจ้วงหยวนเพื่อปูรากฐานก่อน แล้วค่อยใช้โอสถควบแน่นปราณเพื่อทะลวงคอขวด..."

เขาหยิบโอสถจ้วงหยวนระดับไร้ตำหนิขึ้นมากินหนึ่งเม็ด พลันมีกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วทุกระยางค์แขนขาและกระดูกทั่วร่าง

เคล็ดวิชาบำรุงปราณไท่อีถูกโคจรตามมาติดๆ เพื่อชักนำฤทธิ์ยาให้หมุนวนไปตามเส้นลมปราณอย่างไม่ขาดสาย

วันแล้ววันเล่า พลังวิญญาณของสวี่ฉางเซิงเพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จุดสำคัญในการทะลวงจากระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดไปสู่ขั้นแปด อยู่ที่การทะลวงเชื่อมวัฏจักร 'ต้าโจวเทียน'

สิ่งนี้ต้องอาศัยการสั่งสมพลังวิญญาณปริมาณมหาศาล และการควบคุมที่แม่นยำอย่างยิ่ง

"ยังไม่พอ..."

สิบวันต่อมา สวี่ฉางเซิงก็หยิบโอสถควบแน่นปราณที่ผ่านการเสริมพลังออกมา

นี่คือโอสถระดับสูง หลังจากผ่านการเสริมพลังแล้ว ฤทธิ์ยาของมันย่อมรุนแรงกว่าโอสถจ้วงหยวนหลายเท่านัก

เขากลืนมันลงไปครึ่งเม็ดอย่างระมัดระวัง พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่เส้นลมปราณขึ้นมาวูบหนึ่ง

"ซี้ด..."

สวี่ฉางเซิงกัดฟันอดทน เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดซึมตามหน้าผาก

ฤทธิ์ของโอสถควบแน่นปราณราวกับสายน้ำที่บ้าคลั่ง มันพุ่งชนไปตามเส้นลมปราณอย่างดุดัน

เขาทุ่มกำลังทั้งหมดโคจรเคล็ดวิชา ค่อยๆ สยบขุมพลังสายนี้ทีละน้อย