บทที่ 70 เตรียมพร้อมก่อนทดสอบ ยันต์วิเศษสะกดขุนเขา! ถึงเขาขูซาน!

บทที่ 70 เตรียมพร้อมก่อนทดสอบ ยันต์วิเศษสะกดขุนเขา! ถึงเขาขูซาน!

ช่วงสามวันต่อมา สวี่ฉางเซิงเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการเสริมพลังยันต์และโอสถ

เขานำยันต์ลูกไฟที่เหลืออยู่ทั้งหมดมาเสริมพลังจนกลายเป็นยันต์เพลิงม่วง อีกทั้งยังเสริมพลังโอสถสมานแผลสามขวดและโอสถฟื้นปราณสามขวดจนถึงระดับไร้ตำหนิทั้งหมด

จากนั้น เขาเย็บยันต์เหินเวหาที่ผ่านการเสริมพลังแล้วสามแผ่นไว้ด้านในสาบเสื้อ เพื่อใช้เป็นไพ่ตายรักษาชีวิต

ที่สำคัญที่สุด เขานำหยกม่วงทองคำที่เซียนจื่ออวิ๋นเหยามอบให้มาพกติดตัวไว้ตลอดเวลา

ของวิเศษชิ้นนี้สามารถป้องกันการโจมตีระดับสร้างรากฐานได้หนึ่งครั้ง มันอาจช่วยชีวิตเขาได้ในยามคับขัน

สามวันก่อนการทดสอบเขาขูซาน สวี่ฉางเซิงมาเยือนตลาดชิงซานอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาไม่ได้ปลอมตัว แต่ปรากฏตัวในฐานะศิษย์สายในของสำนักเซียนไท่อี บางครั้งฐานะที่โดดเด่นก็ช่วยหลีกเลี่ยงความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นได้

ภายในตลาดคึกคักกว่าปกติ ศิษย์จากทุกสำนักต่างมาเตรียมตัวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการทดสอบ

สวี่ฉางเซิงเดินลัดเลาะไปตามแผงลอย ซื้อโอสถสมานแผลเพิ่มอีกสองสามขวดและกระดาษยันต์เปล่าอีกสามสิบแผ่น

"ศิษย์พี่ท่านนี้ ลองมาดูยันต์ร้านข้าหน่อยไหม รับรองว่าดีกว่าของยอดเขาเทียนฝูเสียอีก!" พ่อค้าผอมเกร็งคนหนึ่งร้องเรียกอย่างกระตือรือร้น

สวี่ฉางเซิงเดิมทีคิดจะเดินจากไป แต่หางตาพลันเหลือบไปเห็นแผ่นหินสีเทาหม่นวางอยู่ที่มุมแผง

เขากวาดสัมผัสวิญญาณตรวจสอบ หัวใจก็พลันกระตุกวูบ แผ่นหินนั้นแฝงไว้ด้วยคลื่นพลังเฉพาะตัวของยันต์วิเศษ!

"นี่คืออะไร?" สวี่ฉางเซิงแสร้งทำเป็นชี้ไปที่แผ่นหินอย่างไม่ใส่ใจ

พ่อค้าเบ้ปาก "ยันต์วิเศษที่ชำรุดแล้ว เหลือพลังโจมตีได้แค่ครั้งเดียว หากศิษย์พี่สนใจ เอาไปเลยหนึ่งพันสองร้อยหินวิญญาณ"

สวี่ฉางเซิงหยิบแผ่นหินขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

ภายนอกดูเหมือนหินเขียวธรรมดา แต่ภายในกลับผนึกภาพเงาของยอดเขาจำลองเอาไว้

เป็นยันต์วิเศษไม่ผิดแน่ เพียงแต่พลังวิญญาณเหือดแห้งไปเกือบหมด คาดว่าคงใช้โจมตีได้แค่ครั้งเดียวจริงๆ

"แปดร้อย" สวี่ฉางเซิงต่อราคา

"หนึ่งพัน ลดไม่ได้แล้ว!" พ่อค้ากัดฟันพูด "นี่เป็นของดีที่เทียบได้กับการโจมตีระดับสร้างรากฐานเชียวนะ!"

สวี่ฉางเซิงแสร้งทำเป็นครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าในท้ายที่สุด "ตกลง"

เมื่อกลับถึงถ้ำที่พัก สวี่ฉางเซิงก็รีบนำเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กออกมาอย่างอดใจไม่อยู่

วินาทีที่ใส่ยันต์วิเศษชำรุดลงไปในเตา เตาสัมฤทธิ์ก็พลันส่งเสียงสั่นครางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลวดลายบนตัวเตาสว่างวาบขึ้นมาทั้งหมด

ยันต์วิเศษชิ้นนี้มีที่มาไม่ธรรมดา!

สวี่ฉางเซิงทุ่มเทถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไปเต็มกำลัง พลันเห็นเปลือกหินที่ห่อหุ้มแผ่นหินค่อยๆ กะเทาะออกทีละชั้น เผยให้เห็นตัวยันต์ที่ส่องประกายแวววาวราวกับหยกอยู่ภายใน

ภาพเงาของยอดเขาจำลองนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น จนถึงขั้นมองเห็นลำธารที่ไหลผ่านและต้นไม้ที่พลิ้วไหวอยู่กลางขุนเขา

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็ม เตาสัมฤทธิ์ก็หยุดสั่นสะเทือนในที่สุด

สวี่ฉางเซิงนำยันต์วิเศษที่ดูเหมือนของใหม่ออกมา บนแผ่นหยกสลักลายทิวเขาที่สลับซับซ้อน แผ่กลิ่นอายพลังวิญญาณเข้มข้น

"ถึงกับฟื้นฟูอานุภาพกลับมาได้ทั้งหมดเลยหรือ!" สวี่ฉางเซิงดีใจจนแทบเนื้อเต้น คราวนี้อย่างน้อยก็ใช้ได้อีกห้าหกครั้งแล้ว

"ยันต์วิเศษธาตุดินที่ทรงพลังยิ่งนัก!" สวี่ฉางเซิงลูบคลำแผ่นหยกอย่างทะนุถนอม "เช่นนั้นก็เรียกเจ้าว่ายันต์วิเศษสะกดขุนเขาก็แล้วกัน"

เมื่อมีไพ่ตายใบนี้ สวี่ฉางเซิงก็มีความมั่นใจในการทดสอบที่กำลังจะมาถึงมากยิ่งขึ้น

คืนก่อนการทดสอบ สวี่ฉางเซิงนั่งสมาธิเดินลมปราณ ปรับสภาพร่างกายให้พร้อมที่สุด

แสงจันทร์สาดส่องผ่านลูกกรงหน้าต่าง ทอดเงาเป็นหย่อมๆ ลงบนพื้น

หลินเยียน สำนักเงาโลหิต และอันตรายนานัปการในเขาขูซาน...

ครั้งนี้ มาดูกันว่าใครจะเป็นผู้หัวเราะทีหลัง!

...

รุ่งสาง เสียงระฆังของสำนักเซียนไท่อีดังกังวานยาวนาน

สวี่ฉางเซิงจัดแจงเสื้อผ้าจนเรียบร้อย กวาดสายตามองไปรอบถ้ำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ที่นอกประตูเรือน โจวชิงมารออยู่นานแล้ว "ศิษย์น้องสวี่ ข้าจะไปส่งเจ้าที่จุดรวมตัว"

ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไป ตลอดทางโจวชิงพร่ำบอกข้อควรระวังต่างๆ ไม่ขาดปาก

แม้เขาจะไม่ติดห้าสิบอันดับแรกในการประลองศิษย์สายใน และไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการทดสอบ แต่เขาก็สืบเรื่องกฎเกณฑ์ต่างๆ มาจนกระจ่างแจ้ง

สวี่ฉางเซิงรู้ดีว่าศิษย์พี่ท่านนี้เป็นห่วงตนจากใจจริง

ลานกว้างของสำนักเซียนไท่อีมีธงทิวปลิวไสว ศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบต่างยืนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ

สวี่ฉางเซิงเหลือบไปเห็นหลินเยียนท่ามกลางฝูงชนในพริบตา

คลื่นพลังวิญญาณรอบกายของนางแข็งแกร่งกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด แววตาแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอย่างไม่คิดจะปิดบัง

"จำไว้นะ" โจวชิงกำชับเป็นครั้งสุดท้าย "หากพบเจออันตรายให้รีบกระตุ้นยันต์ขอความช่วยเหลือ ส่งสัญญาณขอให้ศิษย์ร่วมสำนักในละแวกนั้นมาช่วย รักษาชีวิตเอาไว้สำคัญที่สุด!"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ก่อนจะก้าวเดินไปยังแถว

ขณะที่เดินสวนกับหลินเยียน สายตาของทั้งสองสบกันชั่วครู่ บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟแตกปะทุขึ้นมา

การทดสอบเขาขูซานได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

การทดสอบครั้งนี้ อาจต้องสู้กันจนถึงขั้นเป็นตายกันไปข้าง...

"ขึ้นเรือ!"

สิ้นเสียงสั่งการของเจ้าสำนักฝูเฉินจื่อ ทุกคนก็ทยอยก้าวขึ้นเรือเซียนสีครามลำยักษ์ที่มีความยาวถึงร้อยจั้งตามลำดับ

ตัวเรือสลักลวดลายเมฆาเอาไว้เต็มลำ บริเวณหัวเรือมีรูปปั้นนกกระเรียนเซียนสัมฤทธิ์ในท่วงท่าสยายปีกเตรียมโบยบินตั้งตระหง่านอยู่ มันเปล่งประกายแสงแห่งพลังวิญญาณออกมาจางๆ ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า

สวี่ฉางเซิงเพิ่งก้าวเท้าลงบนดาดฟ้าเรือ ก็ได้ยินเสียงแค่นจมูกอย่างเย็นชาดังมาจากด้านหลัง

เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นหลินเยียนในชุดรัดกุมสีเขียวเข้ม กำลังเดินขึ้นเรือมาโดยมีศิษย์แห่งยอดเขาชิงจู๋หลายคนคอยห้อมล้อม

พลังวิญญาณรอบตัวนางถูกเก็บงำไว้ลึกล้ำดั่งห้วงเหว ทว่ากระบอกไม้ไผ่สีเขียวมรกตที่ข้างเอวกลับแผ่คลื่นพลังที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นออกมา

สวี่ฉางเซิงยังได้ยินศิษย์อีกหลายคนกำลังกระซิบกระซาบพูดคุยกัน

ได้ยินมาว่าการทดสอบครั้งนี้ไม่เพียงมีจุดหมายปลายทางที่ยาวไกล แต่ยังต้องข้ามผ่านทะเลทรายฮั่นไห่ที่กว้างใหญ่ถึงสามพันลี้อีกด้วย

สวี่ฉางเซิงมองเห็นอิ่นจือชิวท่ามกลางฝูงชน เขากำลังพูดคุยบางอย่างอยู่กับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องแห่งยอดเขาไท่อี

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของสวี่ฉางเซิง อิ่นจือชิวก็หันกลับมาและพยักหน้าให้เขาน้อยๆ

แม้ว่าการประมือกันของทั้งสองในครั้งก่อนจะไม่ได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่สวี่ฉางเซิงก็ยังสร้างความประทับใจไว้ให้เขาได้ไม่น้อย

"เงียบ!"

สิ้นเสียงตวาดกร้าวของนักพรตชางเฮ่อ แรงกดดันระดับจินตานก็แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งลำเรือในพริบตา

ผู้นำยอดเขาไท่อีท่านนี้มีใบหน้าเย็นชา สายตาดุจสายฟ้าฟาดกวาดมองผู้คน "หลังจากขึ้นเรือแล้วจงนั่งสมาธิปรับลมปราณทันที อีกสามวันพวกเราจะถึงเขตรอบนอกของดินแดนต้องห้ามเขาขูซาน ระหว่างทางหากผู้ใดกระทำการตามอำเภอใจ จะถูกทำลายตบะ และขับไล่ออกจากสำนัก!"

สวี่ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องพักที่ได้รับจัดสรร เขามองผ่านหน้าต่างเรือออกไปยังประตูสำนักที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ

เรือเซียนทะยานขึ้นสู่ทะเลเมฆ รอบด้านเต็มไปด้วยหมอกขาวโพลน มีเพียงแสงสีครามจากค่ายกลป้องกันของตัวเรือเท่านั้นที่ส่องประกายวูบวาบอยู่ในชั้นเมฆ

"นี่สินะความสามารถของผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน..."

เขาสัมผัสได้ถึงตัวเรือที่ราบเรียบมั่นคงราวกับยืนอยู่บนพื้นดินใต้ฝ่าเท้า อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

ว่ากันว่า 'เรือชิงหมิง' ลำนี้คือสมบัติล้ำค่าประจำสำนักเซียนไท่อี หากขับเคลื่อนอย่างเต็มกำลัง จะสามารถเดินทางได้ไกลถึงหนึ่งหมื่นลี้ภายในวันเดียว

แน่นอนว่าตอนนี้มีเวลาเหลือเฟือ จึงไม่จำเป็นต้องขับเคลื่อนอย่างเต็มกำลัง

สามวันต่อมา เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องทะลุชั้นเมฆ สวี่ฉางเซิงก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเอะอะโวยวาย

"ถึงแล้ว ถึงแล้ว!"

"นั่นคือดินแดนต้องห้ามเขาขูซานงั้นรึ?"

บนดาดฟ้าเรือเต็มไปด้วยผู้คนที่เบียดเสียดกัน

สวี่ฉางเซิงแทรกตัวเบียดเสียดไปจนถึงกราบเรือ เมื่อมองลงไปยังผืนดินอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องล่าง ก็เห็นเทือกเขาสีน้ำตาลอมเทาที่ทอดยาวนับร้อยลี้คดเคี้ยวราวกับมังกรยักษ์กำลังขดตัว

สิ่งที่น่าประหลาดที่สุดคือ ทั่วทั้งเทือกเขาไร้ซึ่งต้นหญ้าแม้แต่ต้นเดียว พื้นผิวภูเขาเต็มไปด้วยรูพรุนคล้ายรังผึ้ง มีหมอกควันสีเทาขาวพวยพุ่งออกมาจากรูเหล่านั้นเป็นระยะ

ที่นี่แหละคือเขาขูซาน

ทว่ามันยังไม่ใช่สถานที่ทดสอบ เป็นเพียงทางเข้าสู่สถานที่ทดสอบที่แท้จริงเท่านั้น

ดินแดนต้องห้ามเขาขูซานที่แท้จริง คือแดนลับเร้นขนาดเล็กที่ถูกค่ายกลครอบคลุมไว้ ไม่สามารถมองเห็นได้จากโลกภายนอก

เรือเซียนค่อยๆ ร่อนลงจอดบนพื้นที่ราบรอบนอกของเทือกเขาอย่างช้าๆ

ที่นี่มีการสร้างศาลาพักใจหยกขาวเตรียมไว้นับสิบหลัง ในบรรดาศาลาเหล่านั้นมีอยู่สองหลังที่มีกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรสวมเสื้อหนังสัตว์แบบสั้นและกลุ่มที่สวมเกราะเหล็กดำทมิฬยืนแยกกันอยู่คนละฝั่ง