บทที่ 71 ห้าสำนักเซียน เปิดค่ายกล! เข้าสู่แดนลับเร้น!

บทที่ 71 ห้าสำนักเซียน เปิดค่ายกล! เข้าสู่แดนลับเร้น!

"ฮ่าฮ่าฮ่า สหายเต๋าฝูเฉินจื่อ สบายดีหรือไม่!"

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สูงเก้าฉื่อหนวดเคราดกครึ้มก้าวเดินบนอากาศเข้ามา เสียงดังกังวานดุจระฆังใบใหญ่

บนบ่าของเขามีพังพอนขนสีทองอร่ามทั้งตัวเกาะอยู่ นัยน์ตาของมันกลอกกลิ้งไปมาขณะจ้องประเมินผู้คนจากสำนักเซียนไท่อี

"เจ้าสำนักจิน"

ฝูเฉินจื่ออมยิ้มประสานมือทักทาย ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ดุจเซียนผู้หลุดพ้นปลิวไสวไปตามสายลม "ดูเหมือนสำนักคุมอสูรในครั้งนี้จะได้ผลเก็บเกี่ยวไม่เลวเลยนะ"

อีกด้านหนึ่ง ชายวัยกลางคนที่แบกกระบี่ยักษ์ขนาดเท่าบานประตูไว้กลางหลังก็เดินออกมาจากศาลาพักใจ

ทุกย่างก้าวของเขาทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เห็นได้ชัดว่ากระบี่ยักษ์เล่มนั้นมีน้ำหนักมหาศาลเพียงใด

"ตาเฒ่าชางเฮ่อ ได้ยินว่ายอดเขาไท่อีของพวกเจ้าคราวนี้เสียอันดับหนึ่งไปหรือ?"

น้ำเสียงของเจ้าสำนักกระบี่ยักษ์ดังกังวานประดุจเหล็กกล้ากระทบกัน ทว่าสายตากลับกวาดมองไปยังกลุ่มคนของสำนักเซียนไท่อี "หืม? ระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดก็ติดห้าสิบอันดับแรกได้ด้วยหรือ?"

สวี่ฉางเซิงสัมผัสได้ทันทีว่ามีสัมผัสวิญญาณหลายสายกวาดผ่านร่างตน หนึ่งในนั้นคมกริบเป็นพิเศษราวกับจะมองทะลุตัวเขาไปถึงแก่นแท้

"เจ้าสำนักฉู่ช่างสายตาเฉียบแหลม" ฝูเฉินจื่อลูบเคราหัวเราะเบาๆ "ตอนประลองใหญ่เด็กคนนี้เพิ่งอยู่เพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด แต่กลับเอาชนะคู่ต่อสู้ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบได้ติดต่อกัน สำนักเซียนไท่อีของข้าเปิดรับผู้มีพรสวรรค์ ไม่เหมือนบางสำนักที่รู้จักแต่ใช้กำลังป่าเถื่อน"

ฉู่เต้าเฉวียนแห่งสำนักกระบี่ยักษ์ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่วน "น่าสนใจดี! ไอ้หนู อย่าเพิ่งไปตายในดินแดนต้องห้ามเสียล่ะ ข้ายังอยากเห็นว่าเจ้ามีความพิเศษอันใดซ่อนอยู่อีก!"

สวี่ฉางเซิงกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นร่างก็พลันแข็งทื่อ เขาตระหนักได้ถึงสายตาอันเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายสายหนึ่งอย่างชัดเจน

เมื่อหันไปมองก็พบหลินเยียนยืนอยู่ริมฝูงชน มุมปากของนางยกยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่มือขวายกขึ้นมาปาดคอตัวเองเบาๆ

"เงียบ!" นักพรตชางเฮ่อตวาดเสียงกร้าวขึ้นมากะทันหัน "ผู้นำแต่ละสำนักจงก้าวออกมาจับฉลาก เพื่อกำหนดลำดับการเข้าเขาในวันพรุ่งนี้!"

สวี่ฉางเซิงละสายตากลับมา ทว่ากลับพบว่าพังพอนขนทองบนบ่าของเจ้าสำนักจินแห่งสำนักคุมอสูรกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา ภายในแววตาของมันถึงกับปรากฏประกายความโลภราวกับมนุษย์วาบผ่าน

"แปลกนัก..."

เขาลอบระแวดระวังอยู่ในใจ สายตาของสัตว์วิญญาณตัวนี้ทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อรัตติกาลมาเยือน ศิษย์สำนักเซียนไท่อีทั้งห้าสิบคนก็ถูกจัดสรรให้พักผ่อนอยู่ในค่ายที่พักชั่วคราว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สิ้นเสียงระฆังที่ดังกังวานใสแจ๋ว ท้องฟ้าเบื้องหน้าก็พลันมีหมอกน้ำสายหนึ่งลอยล่องมา

ท่ามกลางม่านหมอก นักพรตหญิงนับสิบสวมชุดคลุมยาวสีขาวนวลจันทร์ก้าวเหยียบเมฆหมอกเข้ามา ผู้นำคือนักพรตหญิงผู้มีใบหน้าเย็นชา ในมือถือหยกหยูอี้ รอบกายรายล้อมไปด้วยประกายวารีจางๆ

"จิ้งเยวี่ยแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ย ขอคารวะสหายเต๋าทุกท่าน"

น้ำเสียงของนักพรตหญิงดังกังวานใสดุจสายน้ำพุกระทบโขดหิน สายตาของนางกวาดมองผ่านค่ายพัก ก่อนจะโบกหยกหยูอี้ในมือเบาๆ มวลหมอกที่ลอยคว้างเต็มฟ้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นหยาดพิรุณโปรยปรายลงมา ทำให้ศิษย์ทุกคนรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า มีสภาวะร่างกายสมบูรณ์พร้อมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ฮ่าฮ่าฮ่า ซือไท่จิ้งเยวี่ยมาได้จังหวะพอดี!" เจ้าสำนักฉู่แห่งสำนักกระบี่ยักษ์หัวเราะร่วนพลางก้าวเข้าไปต้อนรับ "วิชามนต์วารีพิรุณของสำนักสุ่ยเยวี่ยของพวกเจ้ายังคงศักดิ์สิทธิ์เช่นเคย"

ขณะที่ผู้คนกำลังกล่าวทักทายปราศรัยกันอยู่นั้น พื้นดินก็พลันเกิดแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะขึ้นมากะทันหัน

ปรากฏร่างของกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรในชุดคลุมสีดำมิดชิดทั้งตัวกำลังก้าวเดินมาอย่างเชื่องช้า ด้านหลังของแต่ละคนล้วนมีหุ่นเชิดรูปลักษณ์แปลกตาต่างกันไปเดินตามมาสองถึงสามตัว

สิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดคือหุ่นเชิดทองสัมฤทธิ์ขนาดมหึมาสูงสามจ้างซึ่งเดินตามหลังชายชราร่างผอมซูบที่เป็นผู้นำ ทุกย่างก้าวของมันล้วนประทับรอยเท้าลึกเตอะไว้บนพื้นดิน

"สำนักป่ายขุยมาล่าช้า หวังว่าทุกท่านจะโปรดอภัย"

ชายชราร่างผอมซูบเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รูจมูกขนาดใหญ่ทั้งสองข้างของหุ่นเชิดทองสัมฤทธิ์ด้านหลังเขาพ่นเปลวเพลิงสีขาวเจิดจ้าออกมาสองสาย แผดเผาต้นหญ้าและใบไม้บริเวณนั้นจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

เจ้าสำนักฝูเฉินจื่อลูบเคราพยักหน้ารับ "ในเมื่อสี่สำนักมารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้วก็ไม่ควรชักช้า พวกเรามาเปิดค่ายกลกันเดี๋ยวนี้เลยเถอะ"

ยอดฝีมือระดับจินตานทั้งสี่ต่างหยิบป้ายอาญาสิทธิ์โบราณออกมาคนละชิ้น ก่อนจะโยนขึ้นไปบนฟากฟ้าพร้อมเพรียงกัน

ป้ายอาญาสิทธิ์เหล่านั้นผสานตัวกันกลางอากาศกลายเป็นลวดลายค่ายกลอันแสนพิลึกพิลั่น ก่อนจะสาดรังสีแสงสีทองเจิดจ้าลงไปยังม่านหมอกสีเทาที่ปกคลุมอยู่รอบนอกของเขาขูซาน

เมื่อทั้งสี่ตะโกนก้องขึ้นพร้อมกัน ม่านหมอกสีเทาก็ม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะค่อยๆ ปริแตกออกเป็นรอยแยกที่กว้างพอให้คนเดินผ่านได้เพียงทีละคนเท่านั้น

ภายในรอยแยกนั้นมองเห็นห้วงมิติที่บิดเบี้ยวและแสงอสนีบาตที่แลบปลาบอยู่รำไร ชวนให้ผู้คนรู้สึกขนลุกซู่ด้วยความหวาดหวั่น

"จงจำเอาไว้" ฝูเฉินจื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหล่าศิษย์ น้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง "รอยแยกนี้คงสภาพอยู่ได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น หากพ้นกำหนดแล้วยังไม่ออกมา ก็ต้องรอคอยจนกว่าจะถึงกำหนดเปิดในครั้งหน้าซึ่งก็คืออีกสามสิบปีให้หลัง"

สวี่ฉางเซิงสังเกตเห็นว่ายามที่เจ้าสำนักกล่าวประโยคนี้ น้ำเสียงได้แฝงนัยยะตักเตือนอย่างหนักแน่นเอาไว้ด้วย

ภายในเขตหวงห้ามขูมู่นั้นอันตรายอย่างยิ่ง ไม่เคยปรากฏปาฏิหาริย์ที่ผู้ซึ่งไม่ได้กลับออกมาในรอบแรก จะสามารถรอดชีวิตอยู่จนถึงสามสิบปีให้หลังได้เลย

ลำดับการเข้าค่ายกลตัดสินด้วยการจับฉลาก นักพรตชางเฮ่อหยิบหยกจารึกออกมาสี่ชิ้น สำนักเซียนไท่อีได้เข้าเป็นกลุ่มแรก สำนักคุมอสูรเป็นกลุ่มที่สอง สำนักสุ่ยเยวี่ยเป็นกลุ่มที่สาม และสำนักป่ายขุยเป็นกลุ่มสุดท้าย

ในตอนนั้นเอง สวี่ฉางเซิงก็สังเกตเห็นว่าหลินเยียนแอบถอยร่นไปอยู่ท้ายแถว และลอบสบตากับศิษย์สำนักป่ายขุยสองคน

ใบหน้าภายใต้ชุดคลุมสีดำของคนผู้นั้นซีดขาวราวกับกระดาษ บนลำคอปรากฏลวดลายสีม่วงอันแปลกประหลาดให้เห็นอยู่รำไร

มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล... สวี่ฉางเซิงเลิกคิ้ว หรือว่าหลินเยียนคิดจะร่วมมือกับศิษย์สำนักป่ายขุยเพื่อจัดการเขา?

เขายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ก็ถูกขัดจังหวะด้วยความผันผวนของมิติที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"ศิษย์สำนักเซียนไท่อี เข้าค่ายกล!"

สิ้นคำสั่งของฝูเฉินจื่อ สวี่ฉางเซิงก็เดินตามขบวนมุ่งหน้าไปยังรอยแยกนั้น

ในชั่วขณะที่ก้าวเท้าเข้าไป เขาได้ยินเสียงแค่นหัวเราะเยือกเย็นของสตรีดังแว่วมาจากเบื้องหลังแทบไม่ได้ยิน "เจอกันในเขตหวงห้ามนะ ศิษย์น้องสวี่..."

ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวไปในฉับพลัน สวี่ฉางเซิงรู้สึกเพียงว่าโลกหมุนคว้าง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากับเหล่าศิษย์ก็มาโผล่อยู่บนทุ่งร้างสีเทาหม่นแล้ว

บนท้องฟ้ามีดวงจันทร์สีเลือดสามดวงลอยเด่น อาบย้อมผืนปฐพีให้กลายเป็นสีแดงคล้ำดูน่าสยดสยอง

ไกลออกไป ยอดเขาที่มีรูปทรงคล้ายหัวกะโหลกตั้งตระหง่าน บนยอดเขามีแสงกระบี่สว่างวาบแสบตาแลบปลาบเป็นระยะ

ผู้คนไม่น้อยพากันกระซิบกระซาบ

"นี่หรือคือดินแดนลี้ลับเขาขูซาน?"

"ได้ยินมาว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่สมุนไพรวิญญาณกับวาสนาปาฏิหาริย์เท่านั้น แต่บางครั้งอาจเจอสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานด้วย!"

"วางใจเถอะ พวกเราเพิ่งจะเข้ามา คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก"

สิ้นเสียงคำพูด พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงกะทันหัน

ห่างออกไปหลายสิบจั้ง ผืนดินพลันปริแตก มือยักษ์โครงกระดูกสีขาวขนาดมหึมาเท่าบ้านหลังหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน นิ้วทั้งห้าคมกริบดั่งใบมีดตะปบเข้าใส่ผู้คน!

"ตั้งค่ายกล!" ศิษย์ยอดเขาไท่อีที่เป็นคนนำขบวนตวาดลั่น ทุกคนรีบร่ายคาถาป้องกันโดยพลัน

ทว่ามือยักษ์โครงกระดูกสีขาวนี้ชวนผวาเกินไป แม้ทุกคนจะร่วมมือกัน แต่ไม่นานค่ายกลก็ถูกตีแตกกระจุย

"นี่มันสัตว์ประหลาดระดับสร้างรากฐาน ทุกคนแยกย้ายกันไป!"

สวี่ฉางเซิงเพิ่งจะขยับตัว ก็เห็นเงาดำสามสายพุ่งทะยานเข้าหาตนจากคนละทิศทาง... เป็นหลินเยียนกับศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนนั้นนั่นเอง!

ในดินแดนลี้ลับเขาขูซานแห่งนี้ ไม่มีกฎห้ามเข่นฆ่ากันเอง

เพื่อแย่งชิงวาสนา ต่อให้เป็นศิษย์ร่วมสำนักก็สามารถจับอาวุธห้ำหั่นกันได้

และเมื่อออกจากดินแดนลี้ลับไปแล้ว ก็จะไม่มีการเอาผิดใด ๆ ทั้งสิ้น

เจ้าอยากฆ่าข้าขนาดนี้เลยเชียวหรือ?

สวี่ฉางเซิงไม่มีเวลาให้คิดมาก เขาตบยันต์เหินเวหาฉบับเสริมพลังลงบนขา เหยียบย่างด้วยเคล็ดก้าวเหินเมฆา กลายเป็นเงาเลือนรางพุ่งทะยานหลบหนีไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้อย่างสุดฝีเท้า

เบื้องหลังมีเสียงกรีดร้องด้วยความเกรี้ยวกราดของหลินเยียนดังตามมา "เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!"

ภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ร่างของสวี่ฉางเซิงค่อย ๆ เลือนหายไปที่สุดปลายทุ่งร้าง

เขารู้ดีว่าภายในหนึ่งเดือนนี้ นอกจากจะต้องเผชิญหน้ากับความอันตรายของเขตหวงห้ามแล้ว ยังต้องคอยระวังการไล่ล่าเอาชีวิตจากศิษย์ร่วมสำนักอีกด้วย

หลังจากวิ่งหนีมาได้หนึ่งชั่วยาม จนสลัดหลินเยียนกับพวกหลุดไปไกลลิบ เขาก็พบว่าตนเองยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางป่าไม้แห้งตายสีเทาหม่น

เขาไม่กล้าประมาท รีบโคจรเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงทันที สัมผัสวิญญาณระยะสี่สิบจั้งแผ่กระจายออกไปรอบด้านดุจระลอกคลื่น พลันเห็นว่าที่ระยะยี่สิบจั้งทางซ้ายเฉียงหน้า มีแมลงพิษซ่อนตัวอยู่ในปลักโคลนที่ดูผิวเผินเหมือนปกติธรรมดา

ห่างจากปลายเท้าไปสองจั้ง ไส้เดือนสีเทายาวหนึ่งฉื่อกำลังเลื้อยคลานอย่างเชื่องช้า ที่ใดที่มันเลื้อยผ่าน แม้แต่ก้อนหินก็ยังถูกกัดกร่อน