บทที่ 72 หญ้าหมอกวิญญาณร้อยปี! ถ้ำเกิงจิน เฉินอู๋เฟิง!

บทที่ 72 หญ้าหมอกวิญญาณร้อยปี! ถ้ำเกิงจิน เฉินอู๋เฟิง!

อันตรายยิ่งนัก! สวี่ฉางเซิงลอบทอดถอนใจ พลางหลบเลี่ยงภัยคุกคามอันตรายถึงชีวิตเหล่านี้อย่างระมัดระวัง

ทว่าจู่ ๆ ที่ขอบเขตสัมผัสวิญญาณก็ปรากฏความผันผวนของไอวิญญาณระลอกหนึ่ง

เขาตามสัมผัสนั้นไปจนถึงหุบเขาลึกแห่งหนึ่ง แลเห็นหญ้าวิญญาณโปร่งใสแวววาวทั้งต้นสามต้นกำลังส่ายไหวท่ามกลางม่านหมอกบางเบา หยาดน้ำค้างที่เกาะพราวบนใบเปล่งประกายแสงวิญญาณจาง ๆ

หญ้าหมอกวิญญาณร้อยปี!

นัยน์ตาของสวี่ฉางเซิงสว่างวาบ

สิ่งนี้คือหนึ่งในสมุนไพรเสริมสำหรับหลอมโอสถสร้างรากฐาน ซึ่งสูญพันธุ์ไปจากโลกภายนอกตั้งนานแล้ว

ขณะที่เขากำลังจะก้าวไปเก็บเกี่ยว พลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า

ซี่...

ตะขาบหลังเงินขนาดยาวถึงสามจั้งพุ่งพรวดทะลุผืนดินขึ้นมา ขานับร้อยคมกริบดุจใบมีด หมอกพิษพวยพุ่งออกจากปาก

บนเกราะหลังที่ส่องประกายสีเงินวาววับนั้น เต็มไปด้วยหนามแหลมคมดูน่าสะพรึงกลัว

สวี่ฉางเซิงตอบสนองไวเยี่ยม เกราะวิญญาณเสวียนจินปกคลุมทั่วร่างในพริบตา

หมอกพิษปะทะเข้ากับเกราะวิญญาณจนเกิดเสียงกัดกร่อนดังฉ่า

เขาไม่กล้าชักช้า กระบี่จินหงกลายสภาพเป็นรุ้งสีทองพุ่งทะลวงเข้าใส่ข้อต่อของตะขาบยักษ์ทันที

คมกระบี่ปะทะกับเกราะแข็งจนประกายไฟสาดกระเซ็น

ตะขาบยักษ์เจ็บปวด ส่วนหางของมันพลันยิงเข็มพิษสีดำสนิทออกมาหนึ่งเล่ม

สวี่ฉางเซิงเบี่ยงตัวหลบ เข็มพิษเฉียดชายเสื้อพุ่งปักเข้ากับโขดหินด้านหลัง ถึงกับย้อมก้อนหินทั้งก้อนให้กลายเป็นสีม่วงอมดำ

พิษร้ายกาจยิ่งนัก!

สวี่ฉางเซิงใจหายวาบ รีบซัดยันต์อสรพิษเพลิงฉบับเสริมพลังออกไปทันควัน

อสรพิษเพลิงสีม่วงพวยพุ่งออกมารัดพันตะขาบยักษ์เอาไว้แน่นหนา

เปลวเพลิงร้อนระอุแผดเผาเกราะสีเงินจนเกิดเสียงระเบิดดังปะทุ

เมื่อสบโอกาส เขาพลันเปลี่ยนเคล็ดวิชากระบี่ กระบี่จินหงพุ่งทะยานดุจมังกรล่องลอย ทิ่มแทงทะลุเข้าไปในปากของตะขาบยักษ์

ฉัวะ! โลหิตสีเขียวสาดกระเซ็น ตะขาบยักษ์ดิ้นทุรนทุรายอย่างรุนแรงอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดก็นิ่งสนิทไป

สวี่ฉางเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาจัดการเก็บต่อมพิษ เกราะ และชิ้นส่วนอื่น ๆ ของตะขาบหลังเงินใส่ลงในถุงเก็บของอย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อย ๆ เก็บเกี่ยวหญ้าหมอกวิญญาณทั้งสามต้นอย่างระมัดระวัง ปิดผนึกเก็บไว้ในกล่องหยก

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ท้องฟ้าก็มืดมิด จันทร์สีเลือดลอยเด่นอยู่กลางเวหา

เขาไม่กล้ารั้งอยู่บนพื้นดินนาน รีบกระโจนขึ้นไปบนต้นไม้โบราณ และวางค่ายกลปิดกั้นอย่างง่ายไว้ระหว่างกิ่งก้านที่หนาทึบ

ค่ำคืนนี้มีเสียงอสูรคำรามโหยหวนแว่วมาจากที่ไกล ๆ เป็นระยะ หนำซ้ำเขายังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีบางสิ่งวนเวียนอยู่ใต้ต้นไม้อยู่นานกว่าจะจากไปถึงหลายครั้ง

เมื่อฟ้าสาง สวี่ฉางเซิงก็หยิบหยกจารึกที่เซียนจื่ออวิ๋นเหยามอบให้ออกมา

ผิวของหยกจารึกทอแสงวิญญาณจาง ๆ ชี้ชักนำไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

เขาเดินทางจนถึงยามอู่ ภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน

หน้าผาสูงชันตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า บนผาหินเต็มไปด้วยรอยกระบี่สลักลึกหนาตา รอยที่ยาวที่สุดกินความยาวถึงสิบกว่าจั้ง

"ต้องเป็นที่นี่แน่" สวี่ฉางเซิงเพิ่งก้าวเข้าไปใกล้ได้เพียงสามก้าว ก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่ผิวหนัง

เจตนากระบี่ไร้ลักษณ์สายหนึ่งพัดผ่าน กรีดหลังมือของเขาจนเป็นรอยเลือดทางยาว

เขารีบถอยกรูดกลับมาแล้วพินิจมองอย่างละเอียด

เห็นเพียงว่าทิศทางของรอยกระบี่แต่ละรอยนั้นแตกต่างกันไป บางรอยดุดันประดุจพายุฝนกระหน่ำ บางรอยกลับพลิ้วไหวราวกับใยแมงมุมที่พัวพัน

เคล็ดวิชาท่าร่างที่บันทึกไว้ในหยกจารึกผุดขึ้นในหัว สวี่ฉางเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวซ้ายสามก้าว ขยับขวาเจ็ดก้าว เรือนร่างพลิ้วไหวดุจมัจฉาแหวกว่าย ทะลวงผ่านช่องว่างระหว่างเจตนากระบี่ไปอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง รอยกระบี่เบื้องหน้าก็พลันหนาแน่นขึ้นหลายเท่า ขณะที่สวี่ฉางเซิงกำลังลังเลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแค่นเสียงเย็นชาดังขึ้น

"หลีกไป"

เมื่อหันไปมอง ก็พบชายหนุ่มชุดดำผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าของคนผู้นี้เยียบเย็น ดาบหักที่สะพายอยู่บนหลังแผ่กลิ่นอายเย็นเยือกออกมา

เขาคือเฉินอู๋เฟิง ผู้คว้าอันดับหนึ่งในการประลองใหญ่นั่นเอง!

ทั้งสองสบตากัน แววตาของเฉินอู๋เฟิงฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "สวี่ฉางเซิงแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ? การที่เจ้าเดินมาถึงที่นี่ได้ ก็นับว่า..."

ไม่ทันขาดคำ รอยกระบี่บนหน้าผาก็พลันส่องแสงสีขาวบาดตาขึ้นมา

เจตนากระบี่นับร้อยสายถักทอประสานกันเป็นตาข่าย ครอบคลุมลงมายังพวกเขาทั้งสอง!

"ระวัง!"

สวี่ฉางเซิงเปิดสัมผัสวิญญาณอย่างเต็มกำลัง พริบตาเดียวก็จับจุดอ่อนของตาข่ายกระบี่ได้

เฉินอู๋เฟิงตอบสนองว่องไวปานสายฟ้า ดาบหักถูกชักออกจากฝัก ประกายดาบสีดำสนิทฟันฉับไปยังทิศทางที่สวี่ฉางเซิงชี้ทันที

ตาข่ายกระบี่ถูกฉีกกระชากจนเกิดรอยโหว่

ทั้งสองฉวยโอกาสนี้พุ่งทะยานออกไป ทันทีที่เท้าแตะพื้น เฉินอู๋เฟิงก็มองสวี่ฉางเซิงด้วยสายตาลึกล้ำ "สัมผัสวิญญาณระดับฝึกปราณขั้นสูงสุดรึ? มิน่าเล่าศิษย์อาอวิ๋นเหยาถึงได้เลือกเจ้า"

สวี่ฉางเซิงสะท้านสะเทือนในใจ

เฉินอู๋เฟิงรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

หรือว่าเคยมีคนของยอดเขาต้วนเริ่นมาที่ถ้ำเกิงจินด้วย?

สวี่ฉางเซิงพลันตระหนักได้ว่า การมีอยู่ของถ้ำเกิงจินแห่งนี้อาจไม่ใช่ความลับสำหรับเบื้องบนของห้ามหาสำนัก หลังจากนี้มีโอกาสสูงมากที่จะได้เผชิญหน้ากับคนอื่น ๆ ซึ่งจะยิ่งเพิ่มความยากลำบากในการช่วงชิงวาสนาขึ้นไปอีก

โดยไม่รอให้สนทนาความใดต่อ เฉินอู๋เฟิงก็กระโจนขึ้นไปบนหน้าผาสูงชันเสียแล้ว "ก้าวตามข้ามาให้ดี หากถูกเจตนากระบี่บดขยี้จนตาย คงไม่มีใครมาเก็บศพให้เจ้าหรอกนะ"

การเดินทางหลังจากนั้น ทั้งสองประสานงานกันได้เข้าขายิ่งขึ้น เฉินอู๋เฟิงใช้ดาบทลายอาคมสกัดกั้น ส่วนสวี่ฉางเซิงใช้สัมผัสวิญญาณคอยระวังภัย

เมื่อทิ้งรอยกระบี่สายสุดท้ายไว้เบื้องหลัง เบื้องหน้าก็ปรากฏแท่นหินแท่นหนึ่ง บนนั้นมีกระบี่หักครึ่งท่อนที่เต็มไปด้วยสนิมปักอยู่

"นี่คือ..." สวี่ฉางเซิงเพิ่งจะก้าวเข้าไป เฉินอู๋เฟิงก็คว้าไหล่เขาไว้ทันที

"มีคนมา"

ท่ามกลางป่าเขาไกลออกไป มีเงาร่างสามสายปรากฏวับ ๆ แวม ๆ

เงาร่างสีเขียวเข้มที่นำหน้าสุดมา หากไม่ใช่หลินเยียนแล้วจะเป็นใครไปได้?

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดดำสองคนที่ตามหลังนางมา เป็นศิษย์สำนักป่ายขุยอย่างไม่ต้องสงสัย!

"เป็นคนของตระกูลหลิน" นัยน์ตาของเฉินอู๋เฟิงเยียบเย็นลง มือขวากุมด้ามดาบหักไว้แล้ว "ตัวปัญหาที่เจ้าไปแกว่งเท้าหามาหรือ?"

สวี่ฉางเซิงยิ้มขื่น กำลังจะอธิบาย แต่ก็เห็นว่ากลุ่มของหลินเยียนทั้งสามคนสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว

ศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง สะบัดมือปล่อยหุ่นเชิดทองแดงออกมาสามตัว

นัยน์ตาของหุ่นเชิดทอแสงสีแดงวาบ พุ่งเข้ามาโอบล้อมเป็นรูปสามเหลี่ยม

"หลบไป!"

เฉินอู๋เฟิงตวาดเสียงต่ำ ชักดาบหักออกจากฝัก

ปราณดาบสีดำสนิทกวาดออกไป ฟันหุ่นเชิดตัวหน้าสุดจนผงะถอยหลังไปหลายก้าว ทิ้งรอยฟันลึกไว้บนหน้าอกของมัน

สวี่ฉางเซิงก็ไม่รอช้า กระบี่จินหงกลายสภาพเป็นลำแสง พุ่งทะลวงเข้าใส่ข้อต่อของหุ่นเชิดทางฝั่งขวา

คมกระบี่ปะทะกับทองแดงจนประกายไฟสาดกระเซ็น หุ่นเชิดตัวนั้นชะงักไปชั่วครู่ สวี่ฉางเซิงฉวยโอกาสนี้ซัดยันต์หลามเพลิงออกไปหนึ่งแผ่น

อสรพิษเพลิงสีม่วงเข้ารัดพันหุ่นเชิด แผดเผาพื้นผิวทองแดงจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะประ

หลินเยียนเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา "ประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ"

นางตบกระบอกไม้ไผ่ที่เอว ประกายแสงสีเขียวสามสายก็พุ่งทะลวงออกมา

"เข็มดับวิญญาณ!" สวี่ฉางเซิงระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว ยันต์ตรึงจิตสีทองสามแผ่นจึงถูกกระตุ้นการทำงานขึ้นในพริบตา

ประกายแสงสีเขียวพุ่งชนม่านแสงสีทอง ก่อให้เกิดเสียงเสียดสีที่ชวนให้เสียวฟัน

นัยน์ตาของเฉินอู๋เฟิงทอประกายวาบ "ฝีมือไม่เลว!" จู่ ๆ กระบวนดาบของเขาก็พลิกแพลง ปราณดาบสีดำสนิทแยกออกเป็นสามสาย ฟาดฟันเข้าใส่หุ่นเชิดทั้งสามตัวพร้อมกัน

"สามดาบตัดสะบั้น!"

สิ้นเสียงดังกังวาน ศีรษะของหุ่นเชิดทั้งสามตัวก็ร่วงหล่นลงพื้น

สีหน้าของหลินเยียนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง นางรีบถอยร่นกลับไปทันที

ศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนนั้นยิ่งตื่นตระหนก หันหลังกลับเตรียมวิ่งหนี

"คิดจะหนีหรือ?" เฉินอู๋เฟิงแค่นเสียงเย็นชา กำลังจะพุ่งตามไป ทว่าถูกสวี่ฉางเซิงขวางไว้ก่อน "ศิษย์พี่เฉิน ศัตรูพ่ายหนีอย่าเพิ่งตามไปเลย เขตหวงห้ามนี้มีแต่เรื่องพิลึกพิลั่น เกรงว่าอาจมีกับดักรออยู่"

เฉินอู๋เฟิงครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงเก็บดาบเข้าฝัก "เจ้าระแวดระวังตัวดีนี่"

ทั้งสองกลับมายืนหน้าแท่นหินอีกครั้ง

กระบี่หักครึ่งท่อนเล่มนั้นเต็มไปด้วยคราบสนิม ทว่าบนตัวกระบี่ยังพอมองเห็นลวดลายประหลาดได้เลือนราง

เฉินอู๋เฟิงยื่นมือออกไปหวังจะดึงมันขึ้นมา แต่กลับถูกพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างดีดสะท้อนออกไป

"เจตนากระบี่เลือกนายหรือ?" เขาขมวดคิ้วมองสวี่ฉางเซิง "เจ้าลองดูสิ"

สวี่ฉางเซิงเพิ่งจะกุมด้ามกระบี่ เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงในร่างก็โคจรขึ้นมาเองโดยพลการ

คราบสนิมบนกระบี่หักหลุดร่อนออกทีละแผ่น เผยให้เห็นตัวกระบี่สีทองอร่ามที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง

ในขณะเดียวกัน แท่นหินก็ปริแตกออกเสียงดังสนั่น ปรากฏเป็นบันไดทอดตัวยาวลงไปด้านล่าง

"อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด..." เฉินอู๋เฟิงมองสวี่ฉางเซิงด้วยสายตามีความหมายแฝง "ลงไปดูกันเถอะ"

สุดปลายบันไดคือห้องศิลาที่สี่ด้านสลักภาพและเคล็ดวิชากระบี่เอาไว้เต็มผนัง