บทที่ 73 เคล็ดวิชากระบี่เกิงจิน! จับกุมหลินเยียน แผนร้ายสำนักมาร!

บทที่ 73 "เคล็ดวิชากระบี่เกิงจิน"! จับกุมหลินเยียน แผนร้ายสำนักมาร!

ทว่าเนื้อหาส่วนใหญ่กลับถูกจงใจทำลายจนเสียหาย เหลือทิ้งไว้เพียงถ้อยคำไม่กี่ประโยค

"เคล็ดวิชากระบี่เกิงจิน..." เฉินอู๋เฟิงพินิจอักษรที่หลงเหลืออยู่อย่างละเอียด "สามารถฝึกฝนได้ถึงระดับสร้างรากฐาน น่าเสียดายที่เป็นเพียงฉบับไม่สมบูรณ์..."

สวี่ฉางเซิงนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ เพียงหยิบกระบอกหยกบันทึกภาพออกมา แล้วจดจำตัวอักษรบนผนังหินไว้ทั้งหมด

เขามีเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กอยู่ สำหรับผู้อื่นนี่อาจเป็นเพียงเคล็ดวิชาที่ไม่สมบูรณ์ แต่สำหรับเขาแล้ว การเติมเต็มให้สมบูรณ์ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น!

ขณะที่เฉินอู๋เฟิงยังคงทอดถอนใจ พื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมากะทันหัน

เศษหินร่วงกราว เพดานห้องศิลาปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาว

"แย่แล้ว! มีคนไปสัมผัสโดนค่ายกลเข้า!" เฉินอู๋เฟิงคว้าตัวสวี่ฉางเซิงไว้ "ไปเร็ว!"

ทั้งสองเพิ่งพุ่งตัวพ้นออกจากห้องศิลา เสียงถล่มครืนใหญ่ก็ดังไล่หลังมา

ท่ามกลางฝุ่นควัน สวี่ฉางเซิงมองเห็นเงาร่างสีเขียวเข้มสายหนึ่งพาดผ่านไปอย่างเลือนราง

"หลินเยียน!" ในใจเขาสั่นสะท้าน

สตรีผู้นี้แอบสะกดรอยตามมาตลอดเลยหรือนี่!

เฉินอู๋เฟิงใบหน้ามืดครึ้ม "นางจงใจทำให้ที่นี่ถล่ม หวังจะฝังพวกเราทั้งเป็น"

เขาตบไหล่สวี่ฉางเซิงเบา ๆ "เนื้อหาเคล็ดวิชากระบี่ เจ้าจดจำไว้แล้วใช่หรือไม่?"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้า

เฉินอู๋เฟิงกลับเผยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "เช่นนั้นก็ดี ต่อจากนี้ข้าจะไปยังเขตหวงห้ามชั้นใน เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?"

"เขตชั้นในนั้นอันตรายอย่างยิ่ง ศิษย์พี่เฉินโปรดรักษากายด้วย" สวี่ฉางเซิงประสานมือคารวะ

เขารู้อยู่แก่ใจว่าตบะของตนยังตื้นเขิน หากผลีผลามบุกเข้าไปลึกย่อมต้องเอาชีวิตไปทิ้งเป็นแน่ อีกทั้งยังมีภารกิจที่เซียนจื่ออวิ๋นเหยาไหว้วานให้ต้องทำให้สำเร็จอีก

เฉินอู๋เฟิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงเอาแผ่นหยกชิ้นหนึ่งจากอกเสื้อโยนให้เขา "แผนที่นี้บันทึกตำแหน่งที่สมุนไพรวิญญาณเติบโตในเขตหวงห้ามไว้หลายแห่ง บางทีอาจมีประโยชน์ต่อเจ้า"

สวี่ฉางเซิงรับแผ่นหยกมา กวาดสัมผัสวิญญาณตรวจสอบดู ก็พบว่ามีจุดหนึ่งทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผาสูงชัน ด้านข้างระบุด้วยอักษรตัวเล็กไว้ว่า "ผลจื่อเมิ่ง สามร้อยปีสุกงอมหนึ่งครั้ง มีวานรเนตรทองคอยปกป้อง"

"ขอบคุณมากศิษย์พี่เฉิน" สวี่ฉางเซิงรับมาเก็บไว้อย่างดี

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการพอดี

ทั้งสองแยกย้ายกันตรงนี้ เฉินอู๋เฟิงกลายเป็นลำแสงสีดำพุ่งทะยานลึกเข้าไปในเขตหวงห้าม ส่วนเขาก็มุ่งหน้าไปทางหน้าผาตามการนำทางของแผนที่

ครึ่งวันต่อมา สวี่ฉางเซิงก็มาหยัดยืนอยู่ใต้หน้าผาสูงชัน เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นต้นไม้วิญญาณสีม่วงเปล่งประกายงอกงามอยู่กลางหน้าผา บนต้นมีผลไม้ขนาดเท่ากำปั้นห้อยอยู่สามผล พื้นผิวของมันถูกหมอกชวนฝันล้อมรอบไว้

"ผลจื่อเมิ่ง!" สวี่ฉางเซิงดีใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าก็กลับมาเยือกเย็นลงอย่างรวดเร็ว

ใต้ต้นไม้มีวานรเนตรทองร่างยักษ์ตัวหนึ่งหมอบเฝ้าอยู่ ดวงตาทั้งคู่ของมันส่องประกายดุจโคมทองคำ รอบกายเต็มไปด้วยปราณวิญญาณธาตุดินอันหนาแน่น เห็นได้ชัดว่ามันเบิกสติปัญญาแล้ว และรู้จักใช้วิชาอาคม

"การปะทะซึ่งหน้าย่อมไม่ใช่แผนการที่ดีนัก"

สวี่ฉางเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็วางแผนการขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เขาเริ่มจากวางยันต์อสรพิษเพลิงแบบเสริมพลังสามแผ่นไว้ที่ใต้หน้าผา จากนั้นก็แปะยันต์ตรึงจิตไว้ในจุดที่ลับตาคน เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

เขาไม่รู้ว่าหลินเยียนยังคงสะกดรอยตามอยู่หรือไม่ แต่ระวังตัวไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

ท้ายที่สุด เขาก็โคจร "เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง" เปลี่ยนสัมผัสวิญญาณให้เป็นเส้นด้าย แฝงตัวเกาะติดอยู่บนหน้าผาอย่างเงียบเชียบ เพื่อรอคอยโอกาส

"ตู้ม!"

ยันต์อสรพิษเพลิงแบบเสริมพลังระเบิดออกกะทันหัน งูหลามเพลิงสีม่วงสามตัวคำรามลั่นพร้อมกับพุ่งเข้าใส่วานรเนตรทอง

สัตว์อสูรตัวนั้นแผดเสียงคำรามลั่น ฟาดฝ่ามือทั้งสองลงกับพื้น ทันใดนั้นกำแพงดินก็ผุดขึ้นจากพื้นดิน สกัดกั้นการพุ่งชนของงูหลามเพลิงเอาไว้

อาศัยจังหวะนี้ สวี่ฉางเซิงใช้ดรรชนีกระบี่ชักนำ กระบี่จินหงกลายเป็นเส้นด้ายสีทองสายหนึ่ง ลัดเลาะไปตามเส้นทางที่สัมผัสวิญญาณทำเครื่องหมายไว้ อ้อมไปด้านหลังต้นผลจื่อเมิ่งอย่างไร้สุ้มเสียง

"ปราณกระบี่แปลงเส้นด้าย เก็บ!"

เมื่อเส้นด้ายทองคำพันรัด ผลจื่อเมิ่งทั้งสามผลก็หลุดออกจากกิ่งในชั่วพริบตา และถูกสัมผัสวิญญาณของสวี่ฉางเซิงชักนำให้ร่วงหล่นลงมาอยู่ในมืออย่างมั่นคง

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขาทำสำเร็จ ความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกก็พลันแผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง!

"สวี่ฉางเซิง คราวนี้ข้าจะดูว่าเจ้าจะหนีไปไหน!"

เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาของหลินเยียนดังขึ้น เข็มดับวิญญาณสีเขียวเข้มสามเล่มแหวกอากาศพุ่งเข้ามา เล็งตรงไปยังจุดตายทั้งสามแห่ง ได้แก่ หว่างคิ้ว ลำคอ และหัวใจของเขา!

ในเสี้ยววินาทีวิกฤต ยันต์ตรึงจิตบนร่างของสวี่ฉางเซิงก็สาดแสงสีทองเจิดจ้า กลายเป็นปราการขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าของเขา

"ปัง! ปัง! ปัง!"

เข็มดับวิญญาณพุ่งชนเข้ากับแสงสีทอง ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทะลวงผ่านไปได้

สวี่ฉางเซิงสายตาเย็นเยียบ เขาขยำยันต์เหินเวหาระดับสูงแผ่นหนึ่งจนแหลกคามืออย่างไม่ลังเล ร่างกายพุ่งทะยานดุจสายฟ้า ทิ้งระยะห่างออกไปในชั่วพริบตา

"ศิษย์พี่หลิน ดูเหมือนท่านจะตั้งใจแน่วแน่ว่าจะฆ่าข้าให้ได้สินะ" เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ในมือคีบยันต์อสรพิษเพลิงแบบเสริมพลังไว้สามแผ่นแล้ว

หลินเยียนใบหน้าบิดเบี้ยว ความแค้นพวยพุ่งเทียมฟ้า "เจ้าใช้ไห่ถังเจ็ดดาราหยามเกียรติข้าก่อน จากนั้นก็ฆ่าหวังลี่ลูกน้องของข้า ซ้ำยังทำให้ข้าต้องอับอายขายหน้าในการประลองศิษย์สายใน วันนี้ข้าต้องเอาชีวิตเจ้าให้จงได้!"

ศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนที่อยู่ด้านหลังนางก็จ้องมองเขาด้วยแววตาเปี่ยมจิตสังหารเช่นกัน

สวี่ฉางเซิงถึงกับพูดไม่ออก หลินเยียนผู้นี้เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร?

เรื่องราวแต่ละเรื่องที่เกิดขึ้น มีเรื่องไหนบ้างที่นางไม่ได้เป็นฝ่ายมาหาเรื่องเขาก่อน?

สำหรับคุณหนูที่ถูกตามใจจนเคยตัวมาตั้งแต่เด็กเช่นนี้ บางทีแค่ทำสิ่งใดไม่สบอารมณ์ ก็ถือว่าเป็นการล่วงเกินนางเข้าแล้ว

หลินเยียนตบถุงเก็บของ หุ่นเชิดสีดำสนิททั้งตัวก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ ดวงตาสาดประกายแสงสีแดงฉาน กลิ่นอายพลังเทียบเท่าระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสอง!

"หลินเยียน! เจ้ากล้าสมคบคิดกับผู้บำเพ็ญเพียรมารงั้นรึ?!"

สวี่ฉางเซิงตวาดเสียงกร้าว ประกายตาเย็นเยียบสว่างวาบ

หุ่นเชิดศึกโลหิตสังหารตัวนั้นแผ่กลิ่นอายสังหารยะเยือก เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชาซากศพอาคมที่มีเฉพาะในสำนักซากผีเท่านั้น!

ทว่าสิ่งที่ทำให้สวี่ฉางเซิงตระหนกยิ่งกว่า คือผู้ที่ควบคุมมันไม่ใช่หลินเยียน แต่เป็นศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนนั้น!

มุมปากของหลินเยียนมีเลือดไหลซึม แต่นางกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "สมคบคิด? สวี่ฉางเซิง เจ้ามันอ่อนหัดเกินไปแล้ว! บรรพชนเสวียนอินทะลวงสู่ระดับหยวนอิงขั้นกลางแล้ว ขุมกำลังของสำนักมารก่อตัวสมบูรณ์! ใต้หล้าของแคว้นจ้าวแห่งนี้ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเปลี่ยน..."

คำพูดยังไม่ทันสิ้นสุด สวี่ฉางเซิงก็พุ่งพรวดเข้าจู่โจมทันที!

แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งทะลวงออกจากแขนเสื้อ ปรากฏเป็นตราหยกขนาดเท่าฝ่ามือ... ยันต์วิเศษสะกดขุนเขา!

"สะกด!"

ตราหยกขยายใหญ่ขึ้นปะทะสายลม กลายสภาพเป็นยอดเขาขนาดยักษ์สูงสิบจ้างทิ้งตัวกระแทกลงมาอย่างรุนแรง

หุ่นเชิดศึกโลหิตสังหารเพิ่งจะยกแขนขึ้น ก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง

ศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนที่อยู่ด้านหลังมัน ก็ถูกทับจนแหลกเหลวเป็นเนื้อบดเช่นกัน!

หลินเยียนประสานอินอย่างบ้าคลั่ง จี้หยกปลาชิงอวี๋ที่เอวระเบิดแสงสีดำออกมา ต้านทานแรงปะทะที่หลงเหลือไว้ได้อย่างยากลำบาก

แต่ร่างกายซีกหนึ่งของนางก็เหวอะหวะอาบเลือดยับเยินไปแล้ว ร่างนั้นทรุดฮวบลงไปนั่งคลุกอยู่กับกองหินกรวด

"แฮ่... แฮ่..." นางจ้องมองสวี่ฉางเซิงด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "เจ้าคิดว่า... ฆ่าข้าแล้วจะสามารถ..."

สวี่ฉางเซิงเดินเข้าไปใกล้ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะเหยียบลงบนกระดูกมือที่หักสะบั้นของนาง

หลินเยียนกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะเห็นเขาล้วงขวดหยกใบหนึ่งออกมา ปากขวดค่อยๆ ปล่อยหมอกควันสีเขียวเข้มสายหนึ่งให้ไหลรินออกมา

"ควันกัดกร่อนวิญญาณ"

น้ำเสียงของสวี่ฉางเซิงเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง "เจ้าพูดโกหกหนึ่งคำ ข้าจะให้มันแทรกซึมเข้าไปอีกหนึ่งชุ่น"

ครึ่งเค่อต่อมา

สวี่ฉางเซิงเก็บกระบอกหยกบันทึกภาพ ใบหน้าอึมครึมดำมืดดั่งน้ำลึก

หลินเยียนนอนนิ่งปวกเปียกอยู่บนพื้น รูม่านตาเบิกโพลงเลื่อนลอย มุมปากมีฟองเลือดผสมเศษเครื่องในทะลักออกมาไม่ขาดสาย

"สำนักมารเสวียนอิน... ถึงกับแทรกซึมเข้ามาถึงเพียงนี้เชียว" เขาพึมพำกับตัวเอง

ที่แท้ตระกูลหลินก็แอบสวามิภักดิ์ต่อสำนักมารเสวียนอินมาตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว

ศิษย์สำนักป่ายขุยสองคนนั้นก็เป็นไส้ศึกของสำนักมารเช่นกัน

การทดสอบเขาขูซานในครั้งนี้ สามสำนักมารอันได้แก่สำนักมารเสวียนอิน สำนักโลหิตสังหาร และสำนักซากผีได้ร่วมมือกัน วางแผนกระตุ้นคลื่นสัตว์อสูร และท้ายที่สุดจะชักนำมังกรเจียวระดับจินตานที่หลับใหลอยู่ในวังน้ำวนมังกรดำออกมา เพื่อสังหารหมู่ศิษย์ฝ่ายธรรมะ ทำให้คนรุ่นใหม่ของฝ่ายธรรมะต้องสูญเสียกำลังพลอย่างหนัก

และไส้ศึกที่มีสถานะสูงสุด ผู้รับหน้าที่ปลุกมังกรเจียวให้ตื่นขึ้น ก็คือ 'อัจฉริยะ' อันดับหนึ่งแห่งศิษย์สายในของสำนักคุมอสูร... ฟางซาง!

ตระกูลฟางกับตระกูลหลินมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาเนิ่นนาน ประวัติศาสตร์การสวามิภักดิ์ต่อสำนักมารของพวกเขายาวนานกว่าตระกูลหลินมากนัก ในตอนนั้นก็เป็นตระกูลฟางที่ล่อลวงบรรพชนตระกูลหลิน จนทำให้ตระกูลหลินหันเหไปเข้าร่วมกับสำนักมาร

ดังนั้นหลินเยียนถึงได้ล่วงรู้ความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน

การที่ตระกูลหลินยอมเหนื่อยยากส่งหลินเยียนเข้ามาในครั้งนี้ ซ้ำยังใช้วิชาถ่ายทอดพลังโลหิตสังหารช่วยนางทะลวงระดับ ก็เพื่อช่วยให้ฟางซางทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ ตระกูลหลินจะได้เก็บเกี่ยวความดีความชอบ

ทว่า คนของตระกูลหลินก็คงคาดไม่ถึงเช่นกัน ว่าหลินเยียนจะมีความเคียดแค้นต่อสวี่ฉางเซิงมากถึงเพียงนี้

นางโยนภารกิจของตระกูลทิ้งไว้ด้านข้าง สาบานว่าจะสังหารเขาให้จงได้ ผลสุดท้ายกลับต้องมาพลาดท่าเสียทีอยู่ในเงื้อมมือเขา ซ้ำยังปล่อยให้ความลับรั่วไหลออกไป