บทที่ 74 ความตายของหลินเยียน คลื่นสัตว์อสูรปะทุ! มังกรเจียวจินตานปรากฏกาย!

บทที่ 74 ความตายของหลินเยียน คลื่นสัตว์อสูรปะทุ! มังกรเจียวจินตานปรากฏกาย!

ขณะนั้นเอง พลันมีเสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากแดนไกล สัตว์อสูรทั่วทั้งเขตหวงห้ามต่างพากันคลุ้มคลั่ง

หลินเยียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มาแล้ว... พวกมันมากันหมดแล้ว... เจ้า—"

สวี่ฉางเซิงตวัดกระบี่ฟันศีรษะนางจนขาดสะบั้น หมุนตัวพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

เขาต้องรีบหาสถานที่ปลอดภัยให้พบ ก่อนที่ผู้บำเพ็ญเพียรมารจะเริ่มรวบอวนจับปลา!

หลังจากสวี่ฉางเซิงจากไปไม่นาน สัตว์อสูรจำนวนมหาศาลก็พุ่งตะครุบร่างไร้วิญญาณของหลินเยียน กัดทึ้งเลือดเนื้อของนางอย่างตะกละตะกลาม

...

ทั่วทั้งเขตหวงห้ามกำลังสั่นสะเทือน

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังกระหึ่มประดุจภูเขาถล่มมาจากแดนไกล

สวี่ฉางเซิงระเบิดพลังออกไปสุดกำลัง เส้นลมปราณปวดแปลบราวกับถูกแผดเผา ทว่าเขาไม่มีเวลามาใส่ใจสิ่งใด ได้แต่พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังทิศทางของสวนสมุนไพรโบราณตามที่บันทึกไว้ในแผ่นหยก

สถานที่แห่งนั้นมีค่ายกลป้องกัน น่าจะพอต้านทานคลื่นสัตว์อสูรได้สักระยะหนึ่ง

"รีบเปิดค่ายกลเร็วเข้า!"

เบื้องหน้าบานประตูหินอันผุพังของสวนสมุนไพร ผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักต่าง ๆ นับสิบคนกำลังดิ้นรนทุ่มเทเสริมความแข็งแกร่งให้ค่ายกลป้องกัน

ร่างของสวี่ฉางเซิงวูบไหว พุ่งเข้าไปข้างในได้ทันในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่บานประตูหินจะปิดลง

"คนของสำนักเซียนไท่อีรึ?"

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ยผู้หนึ่งมองมาด้วยความระแวดระวัง ยู่อี่หยกในมือทอแสงเย็นยะเยือก

เบื้องหลังนางมีศิษย์ร่วมสำนักอีกสามคนยืนอยู่ พวกนางกำลังล้อมรอบสมุนไพรวิญญาณสีขาวกระจ่างต้นหนึ่งเพื่อกางค่ายกล

แววตาของสวี่ฉางเซิงเปล่งประกายขึ้นมา—"หญ้าน้ำค้างจันทรา"!

ของสิ่งนี้คือวัตถุดิบหลักในการหลอมโอสถน้ำค้างหยกของระดับสร้างรากฐาน ดูจากอายุแล้วอย่างน้อยต้องมีถึงพันปี!

"สหายมรรคาทุกท่าน" เขาประสานมือเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สัตว์อสูรด้านนอกก่อตัวเป็นคลื่นสัตว์อสูรแล้ว พวกเรา..."

พูดไม่ทันขาดคำ พื้นดินพลันแยกออก!

เถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมทะลวงทะลุพื้นผิวดินขึ้นมา เสียบทะลุร่างศิษย์สำนักกระบี่ยักษ์คนหนึ่งจนมิด!

"นั่นมันเถาวัลย์อสูรกลืนวิญญาณ!" มีคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "สวนสมุนไพรนี่มันคือกับดักชัด ๆ!"

ท่ามกลางความโกลาหล ร่างของสวี่ฉางเซิงถอยร่นอย่างรวดเร็ว

หางตาของเขาเหลือบไปเห็นว่าผู้บำเพ็ญเพียรหญิงแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ยนางนั้นกำลังจะเก็บสมุนไพรวิญญาณ เขาก็ปล่อยสัมผัสวิญญาณทิ่มแทงออกไปอย่างฉับพลัน!

"อ๊าก!" ห้วงทะเลจิตของผู้บำเพ็ญเพียรหญิงเจ็บปวดรุนแรง การเคลื่อนไหวชะงักงัน

กระบี่จินหงของสวี่ฉางเซิงแปรสภาพเป็นเส้นใยตวัดพันสมุนไพรวิญญาณแล้วชักกลับมาในพริบตา

เขาพลิกถุงเก็บของ กวาดเอาสมุนไพรรองอายุร้อยปีที่อยู่ใกล้เคียงสองสามต้น อย่างเช่นหลินจือม่วง ดอกเสวียนปิง เป็นต้น เข้ากระเป๋าไปจนหมดสิ้น

"เจ้า!" กลุ่มคนจากสำนักสุ่ยเยวี่ยถลึงตาจ้องมองด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับเห็นสวี่ฉางเซิงสะบัดยันต์อสรพิษเพลิงเสริมพลังออกไปแผ่นหนึ่ง "ระวังข้างหลัง!"

"ตู้ม!"

เปลวเพลิงอันร้อนแรงกลืนกินเถาวัลย์อสูรขนาดยักษ์ที่มุดขึ้นมาจากใต้ดิน

อาศัยจังหวะที่ควันพวยพุ่ง สวี่ฉางเซิงก็พลิกตัวหลบเร้นเข้าไปในส่วนลึกของสวนสมุนไพร

"ฟุ่บ—"

ร่างของสวี่ฉางเซิงรวดเร็วดุจสายฟ้า ยันต์เหินเวหาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเผาผลาญประกายวิญญาณเฮือกสุดท้ายจนหมดสิ้น

เงามืดสามสายเบื้องหลังยังคงไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ

ท่ามกลางปราณมารที่พวยพุ่ง แสงสีดำสายหนึ่งเฉียดผ่านลำคอของเขาไป โชคดีที่สวี่ฉางเซิงเรียกใช้เกราะวิญญาณเสวียนจินออกมาได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นสิ่งที่หลุดกระเด็นคงเป็นศีรษะของเขาแน่

"หนีเร็วดีนี่!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารผู้เป็นหัวหน้าแสยะยิ้ม สะบัดตะปูคร่าวิญญาณเก้าดอกออกจากแขนเสื้อ "ดูซิว่าเจ้าจะหลบได้สักกี่ครั้ง!"

สวี่ฉางเซิงถูกโจมตีเข้าอย่างจัง เลือดลมภายในกายพลุ่งพล่าน ทว่าสัมผัสวิญญาณกลับปลอดโปร่งแจ่มใสอย่างประหลาด

เขาแสร้งทำเป็นโซเซไปหลายก้าว ทำทีว่าพลังวิญญาณใกล้จะหมด ทว่าทิศทางกลับเบี่ยงเบนไปอย่างแนบเนียน มุ่งหน้าพุ่งทะยานไปยังดินแดนอันตรายที่ทำเครื่องหมายไว้ในแผ่นหยก—ที่นั่นมีค่ายกลสังหารโบราณอันผุพังอยู่แห่งหนึ่ง!

"มันไม่ไหวแล้ว!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารทางฝั่งซ้ายร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น เร่งความเร็วพุ่งปราดเข้ามา

ในชั่วพริบตาที่ทั้งสามคนตีวงล้อมเข้ามาเป็นรูปสามเหลี่ยม สวี่ฉางเซิงก็บดยันต์เหินเวหาเสริมพลังแผ่นสุดท้ายจนแหลกละเอียด ร่างกายพุ่งทะยานสูงขึ้นไปหลายจั้งอย่างฉับพลัน

พื้นดินเบื้องล่างพลันปรากฏลวดลายสีเลือดสว่างวาบ—ปราณกระบี่เก้าสายพุ่งทะลักขึ้นมาจากใต้พิภพ!

"ฉัวะ! ฉัวะ!"

ผู้บำเพ็ญเพียรมารสองคนตั้งตัวไม่ทัน ถูกปราณกระบี่สับร่างจนแหลกเละเป็นชิ้นเนื้อในพริบตา

คนสุดท้ายถอยกรูดไปไกลกว่าสิบจั้ง แต่แขนซ้ายก็ยังถูกฟันขาดสะบั้นตั้งแต่หัวไหล่

"ไอ้เดรัจฉานน้อย! เจ้ากล้าดีอย่างไร..."

ผู้บำเพ็ญเพียรมารคำรามด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ทว่ากลับเห็นสวี่ฉางเซิงใช้นิ้วชี้กระบี่นำทาง ปราณกระบี่ที่หลงเหลืออยู่พลันหันเหทิศทางอย่างฉับพลัน!

"ระเบิด!"

กระบี่จินหงแทงทะลุเข้าไปในตาข่ายกลอย่างดุดัน ค่ายกลสังหารทั้งค่ายระเบิดตูมตามสนั่นหวั่นไหว

ผู้บำเพ็ญเพียรมารผู้นั้นจำต้องเรียกธงดำคุ้มภัยออกมาต้านทานเพื่อรักษาชีวิต อาศัยจังหวะนั้นกลายร่างเป็นแสงสีเลือดหลบหนีไป

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดปานจะขาดใจของเขาลอยมาตามสายลม "ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

สวี่ฉางเซิงกระอักเลือดเสียออกมาคำหนึ่ง ไม่มีเวลาแม้แต่จะปรับลมปราณ เขาเริ่มครุ่นคิดถึงทิศทางที่จะไปต่อ

เดิมทีเขาคิดจะหลบภัยอยู่ในสวนสมุนไพรโบราณสักพัก

นึกไม่ถึงว่าสวนสมุนไพรโบราณแห่งนี้ก็ถูกสายลับของพรรคมารแทรกซึมจนพรุนไปหมดแล้ว

ยามนี้แทบจะไม่มีสถานที่ใดปลอดภัยอีกแล้ว

ทางรอดเพียงหนึ่งเดียว คือต้องรีบไปยังพื้นที่แกนกลางให้เร็วที่สุด เพื่อออกจากแดนลับเขาขูซาน

สวี่ฉางเซิงรีบเปิดดูแผนที่ในทันที

พื้นที่แกนกลางนั้นอยู่ห่างไกลออกไปอย่างยิ่ง

ส่วนวังน้ำวนมังกรดำอันเป็นที่หลับใหลของมังกรเจียวระดับจินตานนั้น ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเขตหวงห้าม ซึ่งเป็นเส้นทางบังคับที่ศิษย์ของทุกสำนักต้องผ่านเพื่อมุ่งหน้าไปยังพื้นที่แกนกลาง!

"มังกรเจียว... การสังหารหมู่..."

เมื่อนึกถึงคำสารภาพก่อนตายของหลินเยียน แววตาของเขาก็เย็นเยียบลงในบัดดล

เขาหยิบสมุนไพรวิญญาณพันปีที่แย่งชิงมาได้ออกจากถุงเก็บของ แล้วกัดกินไปครึ่งต้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ฤทธิ์ยาอันเปี่ยมล้นทะลักเข้าสู่เส้นลมปราณราวกับมวลน้ำป่า อาการบาดเจ็บสมานตัวลงอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เขาหั่นสมุนไพรอีกครึ่งต้นที่เหลือเป็นหลายส่วน แล้วเก็บเอาไว้อย่างระมัดระวัง

ของเหล่านี้ล้วนสามารถใช้เตาสัมฤทธิ์ใบเล็กฟื้นฟูสภาพกลับมาได้

จากนั้น เขาก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

"ระหว่างทางต้องผ่านวังน้ำวนมังกรดำ คงต้องพลิกแพลงตามสถานการณ์แล้ว..."

ที่สุดขอบฟ้าอันห่างไกล เมฆอัสนีได้ก่อตัวรวมกันอยู่เหนือวังน้ำวนมังกรดำแล้ว

ท้องฟ้าเหนือวังน้ำวนมังกรดำมีเมฆดำทะมึนม้วนตัวปั่นป่วน ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นระยะ

สวี่ฉางเซิงเร้นกายอยู่หลังต้นไม้โบราณริมวังน้ำวน เขากลั้นหายใจและรวบรวมสมาธิ

ห่างออกไปไม่ไกลนัก ผู้บำเพ็ญเพียรมารสามคนกำลังยืนอยู่บนโขดหินยักษ์ริมวังน้ำวน ในมือร่ายม่านมุทรา ลวดลายค่ายกลสีเลือดใต้ฝ่าเท้าแผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมผืนน้ำทั้งหมด

"ลงมือให้ไวกว่านี้!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารชุดดำที่เป็นหัวหน้าตวาดเสียงต่ำ "รอให้มังกรเจียวตื่นขึ้น ศิษย์ฝ่ายธรรมะพวกนั้นก็คงมาถึงพอดี"

ฟางซาง ศิษย์อันดับหนึ่งฝ่ายในของสำนักคุมอสูร ยืนอยู่ตรงตาข่ายกล ใบหน้าของเขาซีดเผือดทว่ากลับเจือไว้ด้วยรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียม

เขาหยิบขวดหยกสีแดงฉานออกมา หยาดวินาทีที่คลายผนึก กลิ่นคาวเลือดอันคละคลุ้งก็ลอยตลบอบอวลไปทั่ว

"'โลหิตหมื่นสัตว์ชักนำ' ที่บรรพชนเสวียนอินประทานให้..." เขาแสยะยิ้มเย็นเยียบ พลางเทของเหลวในขวดลงสู่วังน้ำวน

ซ่า!

ทันทีที่ของเหลวสีแดงฉานหลอมรวมเข้ากับผืนน้ำ วังน้ำวนสีดำทั้งสายก็เดือดพล่านราวกับน้ำร้อน ฟองอากาศนับไม่ถ้วนแตกออก ส่งกลิ่นเหม็นคาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า

ลึกลงไปใต้ก้นวังน้ำวน นัยน์ตาสีแดงฉานเรียวยาวคู่หนึ่งค่อย ๆ ลืมขึ้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาราวกับเกลียวคลื่น

"มังกรเจียวระดับจินตาน... กำลังจะตื่นแล้ว!" สวี่ฉางเซิงใจเต้นระรัว ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น

ตู้ม!

ผิวน้ำระเบิดออก เงาดำทะมึนร่างยักษ์พุ่งทะลวงขึ้นมาจากผืนน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สาดซัดโหมกระหน่ำ

นั่นคือมังกรเจียวที่มีความยาวถึงร้อยจั้ง เกล็ดของมันเย็นเยียบดั่งเหล็กทมิฬ เขาเดี่ยวบนหัวเปล่งประกายสายฟ้าสีน้ำเงินเข้ม พลังกดดันแห่งสายเลือดมังกรแผ่ไพศาล บีบคั้นจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

"โฮก——!"

มังกรเจียวแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า เสียงดังกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปไกลนับร้อยลี้ สัตว์อสูรทั่วทั้งเขตหวงห้ามล้วนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

"สำเร็จแล้ว!" ฟางซางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มังกรเจียวถูกโลหิตชักนำกระตุ้นแล้ว ต่อจากนี้ มันจะคลุ้มคลั่งและโจมตีผู้บำเพ็ญเพียรที่มีกลิ่นอายของฝ่ายธรรมะทุกคน!"

แววตาของสวี่ฉางเซิงเข้มขึ้น ความคิดในหัวแล่นพล่าน "มังกรเจียวตื่นขึ้นมาแล้ว จะต้องสังหารหมู่ทุกคนโดยไม่เลือกหน้าแน่ สายลับพรรคมารพวกนี้รนหาที่ตายอย่างนั้นหรือ?"

สายตาของเขากวาดมองผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งหลาย ก่อนจะพบว่าที่เอวของพวกมันทุกคนล้วนแขวนป้ายคำสั่งสีเลือดเอาไว้ มันเปล่งประกายรัศมีสีเลือดออกมา ทำให้สัตว์อสูรที่ผ่านไปมาล้วนเพิกเฉยต่อพวกมัน

ป้ายคำสั่งสีเลือดนี้ คงจะเป็นของวิเศษคุ้มกายที่ช่วยป้องกันการโจมตีจากมังกรเจียวเป็นแน่

"ต้องแย่งมาสักชิ้นก่อน!"

เขาหยิบกระบี่จินหงออกมาอย่างเงียบเชียบ ตัวกระบี่ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับกำลังตอบรับจิตสังหารของเขา

สวี่ฉางเซิงพุ่งทะยานร่างออกไปในฉับพลัน กระบี่จินหงกลายเป็นประกายแสงสีทอง พุ่งตรงเข้าทะลวงลำคอของฟางซาง!

"ใครลอบโจมตี?!" ฟางซางหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง รีบเรียกโล่สีดำออกมาป้องกันอย่างลุกลี้ลุกลน

"ปัง!"

ประกายกระบี่ปะทะเข้ากับโล่สีดำ ประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่วสารทิศ