บทที่ 75 ป้ายคำสั่งสีเลือด รอดพ้นปากมังกร! ช่วยเหลือเฉินอู๋เฟิง!

บทที่ 75 ป้ายคำสั่งสีเลือด รอดพ้นปากมังกร! ช่วยเหลือเฉินอู๋เฟิง!

สวี่ฉางเซิงอาศัยจังหวะพลิกตัว กระตุ้นยันต์อสรพิษเพลิงฉบับเสริมพลังสามแผ่นในแขนเสื้อพร้อมกัน เปลวเพลิงสีม่วงคำรามพุ่งเข้าใส่ตาข่ายกลของค่ายกลล่อสัตว์ที่อยู่อีกด้าน!

"รนหาที่ตาย!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารชุดดำผู้ควบคุมค่ายกลล่อสัตว์ตวาดลั่น สะบัดลำแสงสีดำเก้าสายออกจากแขนเสื้อ ซึ่งก็คือตะปูคร่าวิญญาณถึงเก้าเล่ม!

ค่ายกลล่อสัตว์นั้นสำคัญยิ่งยวด หากถูกทำลาย อานุภาพของคลื่นสัตว์อสูรจะลดทอนลงไปมหาศาล

ทว่าผู้บำเพ็ญเพียรมารหารู้ไม่ว่าตนหลงกลเข้าแล้ว นี่เป็นเพียงแผนตีโฉงเฉงหลอกล่อของสวี่ฉางเซิงเท่านั้น

เป้าหมายที่แท้จริงของเขา คือป้ายคำสั่งสีเลือดมาตั้งแต่ต้น!

ร่างของสวี่ฉางเซิงถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ใช้สัมผัสวิญญาณกระตุ้นเตาสัมฤทธิ์ใบเล็ก—

"เก็บ!"

เตาสัมฤทธิ์ใบเล็กเปล่งแสงสีครามเจิดจ้า ดึงป้ายคำสั่งสีเลือดแผ่นหนึ่งหลุดจากเอวของผู้บำเพ็ญเพียรมารมาดื้อ ๆ!

"อะไรกัน?!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง—

"โฮก—!"

เมื่อไร้ซึ่งป้ายเลือดคุ้มกาย นัยน์ตาขีดสีแดงฉานของมังกรเจียวก็จ้องเป้ามาที่มันทันที!

วินาทีต่อมา ปากกว้างดั่งอ่างเลือดก็โฉบลงมาขย้ำจนเลือดสาดกระเซ็น

ป้ายคำสั่งสีเลือดที่เอวของสวี่ฉางเซิงเปล่งประกายแสงจาง ๆ ก่อตัวเป็นม่านพลังที่แม้จะดูเบาบางแต่ก็ใช้งานได้จริง มันช่วยปิดกั้นกลิ่นอายของเขาให้รอดพ้นจากมังกรเจียวที่กำลังบ้าคลั่ง

นัยน์ตาขีดสีแดงฉานของสัตว์ยักษ์กวาดมองผ่านโขดหินใหญ่ที่เขาซ่อนตัวอยู่ มันลังเลไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกคลื่นพลังวิญญาณที่สดใหม่และไร้การปิดบังจากที่ไกลออกไปดึงดูดความสนใจ มันแผดเสียงคำรามก้องฟ้า แล้วเลื้อยร่างอันมหึมาพุ่งทะยานออกไปสังหารเหยื่อ

หินก้อนโตสั่นสะเทือนตามแรงกดดันของมังกร สวี่ฉางเซิงกลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ ความคิดในหัวแล่นฉิวราวกับสายฟ้า

"ป้ายนี้ใช้งานได้ผลจริง ๆ ด้วย แต่ก็ปกป้องได้แค่คนเดียว... ตอนนี้มังกรเจียวคลุ้มคลั่งเต็มที่แล้ว ทางออกแดนลับก็ยังไม่เปิด การเดินทางคนเดียวอันตรายเกินไป"

ภาพรังสีดาบอันเฉียบคมจากดาบหักของเฉินอู๋เฟิงแวบเข้ามาในหัวของเขาอย่างฉับพลัน

"ต้องตามหาเขาให้พบ! มีกำลังเสริมที่แข็งแกร่งเพิ่มมาอีกคน โอกาสรอดชีวิตก็เพิ่มขึ้นอีกส่วน ยิ่งไปกว่านั้น... คนผู้นี้มีฝีมือลึกล้ำสุดหยั่ง คุ้มค่าแก่การผูกมิตร!"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว สวี่ฉางเซิงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปดุจกลุ่มควันบางเบา สวนทิศทางกับที่มังกรเจียวกำลังอาละวาด ทว่าเขาไม่ได้หนีเตลิดเปิดเปิงอย่างไร้จุดหมาย แต่พุ่งตัวมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เฉินอู๋เฟิงจากไปเมื่อครู่ ประกอบกับสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทจากการต่อสู้ที่รุนแรงที่สุดในยามนี้

ฟางซางมองแผ่นหลังที่พุ่งทะยานจากไปของเขาด้วยใบหน้าดำทะมึน ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่ได้ไล่ตามไป

อย่างไรเสียมังกรเจียวก็ตื่นขึ้นมาแล้ว สวี่ฉางเซิงในสายตาเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย ไม่มีความจำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายไปเร่งรัดเอาชีวิตในตอนนี้

...

ภาพสองข้างทางนั้นราวกับขุมนรก

พื้นดินแตกร้าว ต้นไม้โบราณถูกแผดเผาจนมอดไหม้ มีเศษซากอาวุธเวทที่แตกหักและคราบเลือดสาดกระเซ็นให้เห็นอยู่เป็นระยะ

ร่างไร้วิญญาณของศิษย์หลายคนที่ใช้ยันต์ขอความช่วยเหลือไม่ทันนอนทอดร่างอยู่บนพื้น ถูกสัตว์อสูรที่คลุ้มคลั่งเหยียบย่ำจนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

สวี่ฉางเซิงถึงกับใจสั่นสะท้าน แผนการของพรรคมารในครานี้ ช่างอำมหิตโหดเหี้ยมหาใดเปรียบ!

เขาเดินพลัง "เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง" อย่างเต็มกำลัง แผ่ขยายสัมผัสวิญญาณสี่สิบจ้างครอบคลุมดั่งสายน้ำหลาก ค้นหาคลื่นพลังวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ของเฉินอู๋เฟิงที่แฝงกลิ่นอายคมกริบดุจดาบหักอย่างละเอียดลออ

ในที่สุด ท่ามกลางซากหินปรักหักพังในหุบเขา เขาก็พบเป้าหมาย

ทว่าสถานการณ์กลับอยู่ในขั้นวิกฤต

ชุดคลุมดำของเฉินอู๋เฟิงขาดวิ่น มุมปากมีเลือดไหลซึม แต่ดาบหักในมือยังคงตวัดฟาดฟันปลดปล่อยรังสีดาบสีดำทมิฬอันคมกริบไร้เทียมทาน กำลังต่อสู้พัวพันกับผู้บำเพ็ญเพียรมารสามคน

ผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งสามล้วนอยู่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นสูงสุด พวกมันประสานงานกันอย่างรู้ใจ เคล็ดวิชาก็พิสดาร เมื่อสั่นธงมารในมือ เงาร่างวิญญาณที่กรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมานนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลักออกมา คอยบั่นทอนรังสีดาบและแสงวิญญาณคุ้มกายของเฉินอู๋เฟิงอยู่อย่างต่อเนื่อง

ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ บนฟากฟ้าเบื้องบน มังกรเจียวระดับจินตานตัวนั้นดูเหมือนจะถูกดึงดูดด้วยกลิ่นคาวเลือดและปราณมารอันเข้มข้นจากบริเวณนี้ มันกำลังบินวนต่ำลงมา นัยน์ตาขีดอันเย็นชาล็อกเป้าหมายไปที่ผู้คนที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดเบื้องล่าง ปากขนาดมหึมาอ้ากว้าง พลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวกำลังรวมตัวกัน!

เฉินอู๋เฟิงใบหน้าซีดเผือด ทว่าในแววตากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงจิตสังหารอันเย็นเยียบที่แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

เห็นได้ชัดว่าเขาก็สังเกตเห็นวิกฤตบนท้องฟ้าเช่นกัน กระบวนดาบยิ่งมายิ่งบ้าคลั่งดุดัน ถึงขั้นใช้รูปแบบการต่อสู้ยอมเจ็บตัวเพื่อแลกชีวิต หวังจะลากคู่ต่อสู้ไปตายด้วยสักคนสองคนก่อนที่สายฟ้าจะฟาดฟันลงมา

"จังหวะนี้นี่แหละ!"

ประกายตาของสวี่ฉางเซิงสว่างวาบ เขาไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

เขาตบถุงเก็บของฉาดใหญ่ สิ่งที่หยิบออกมากลับไม่ใช่ยันต์โจมตี แต่เป็นหญ้าน้ำค้างจันทราอายุพันปีที่ถูกฟื้นฟูจนสมบูรณ์แล้วหนึ่งต้น!

ปราณวิญญาณจันทราและกลิ่นหอมของสมุนไพรที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ฟุ้งกระจายออกไปในพริบตา ช่างดูโดดเด่นและเย้ายวนใจเป็นอย่างยิ่งท่ามกลางสมรภูมิที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแห่งนี้

ผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งสามคนที่กำลังรุมล้อมเฉินอู๋เฟิงพากันชะงักงันไปพร้อมกัน พวกเขามองไปยังต้นตอของกลิ่นหอมสมุนไพรด้วยความละโมบ

แม้แต่มังกรเจียวบนท้องฟ้าที่กำลังสะสมพลังเตรียมโจมตีก็ยังหันหัวขนาดมหึมาของมันขวับมาทางสวี่ฉางเซิง มันรับรู้ต่อของวิเศษที่แฝงไปด้วยพลังฟ้าดินอันบริสุทธิ์เช่นนี้ได้ไวที่สุด!

"ของวิเศษชั้นยอด!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารคนหนึ่งร้องอุทานออกมาตามสัญชาตญาณ

ในชั่วพริบตาแห่งความชะงักงันนั้นเอง—

สวี่ฉางเซิงก็ขยับตัว!

เขาสำแดง "เคล็ดก้าวเหินเมฆา" ใต้ฝ่าเท้าจนถึงขีดสุด ร่างกายพุ่งแทรกเข้าไปในวงล้อมการต่อสู้ราวกับภูตผี เป้าหมายไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรมาร แต่เป็นป้ายคำสั่งสีเลือดที่เหน็บอยู่ตรงเอวของหนึ่งในพวกมันต่างหาก!

ขณะเดียวกัน เขาก็ส่งเสียงผ่านสัมผัสวิญญาณไปหาเฉินอู๋เฟิง "ศิษย์พี่เฉิน! รับสมุนไพรไป! ป้ายคำสั่งช่วยหลบเลี่ยงมังกรเจียวได้!"

หญ้าน้ำค้างจันทราต้นนั้นถูกเขาโยนออกไปด้วยแรงอันแยบยล มันลอยโค้งเป็นเส้นสายพุ่งตรงไปยังเฉินอู๋เฟิง

ส่วนกระบี่จินหงของเขาก็กลายเป็นเส้นด้ายสีทองเส้นเล็กจิ๋วที่แทบจะมองไม่เห็น มันม้วนตวัดเข้าไปพันรอบเอวของผู้บำเพ็ญเพียรมารที่เสียสมาธิจนเผยช่องโหว่ผู้นั้นอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

"เจ้าเด็กเมื่อวานซืน บังอาจนักนะ!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารผู้นั้นได้สติกลับมาก็ทั้งตระหนกทั้งเดือดดาล มันสะบัดมือซัดลำแสงสีดำขลับพุ่งใส่เส้นด้ายสีทอง

แต่สวี่ฉางเซิงวางแผนมาเป็นอย่างดี จะยอมให้มันขัดขวางได้อย่างไร? ยันต์อสรพิษเพลิงฉบับเสริมพลังสามแผ่นที่กำไว้ในมืออีกข้างแต่แรกถูกกระตุ้นการทำงานขึ้นในพริบตา

"ตูม!"

งูหลามเพลิงสีม่วงสามตัวคำรามพุ่งออกไป พวกมันไม่ได้จู่โจมตัวของผู้บำเพ็ญเพียรมารคนนั้น แต่กลับพุ่งชนเข้าใส่ผู้บำเพ็ญเพียรมารอีกสองคนที่กำลังจะเข้ามาบีบขนาบเฉินอู๋เฟิงอย่างจัง เป็นการฝืนสกัดกั้นพวกมันไว้ชั่วคราว

ฉัวะ!

เสียงตัดเฉือนแผ่วเบาดังขึ้น เส้นด้ายสีทองม้วนตวัดรั้งกลับมา ป้ายคำสั่งสีเลือดชิ้นนั้นก็มาตกอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว!

และในขณะนี้ เฉินอู๋เฟิงก็คว้าสมุนไพรวิญญาณที่ลอยมาไว้ได้ เขายัดมันเข้าไปในอกเสื้อทันทีโดยไม่แม้แต่จะมอง แทบจะในเวลาเดียวกัน แววตาของเขาก็ทอประกายเหี้ยมเกรียม เขาฉวยโอกาสชั่วพริบตานั้น ดาบหักในมือก็ปะทุรังสีดาบสีดำมืดอันดุดันออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

"ดาบบั่นวิญญาณ!"

รังสีดาบราวกับสายฟ้าสีดำที่ฉีกกระชากห้วงอากาศ มันผ่าร่างผู้บำเพ็ญเพียรมารที่เพิ่งถูกสวี่ฉางเซิงชิงป้ายคำสั่งไปจนเสียสมาธิ ขาดเป็นสองท่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า!

เรื่องราวทั้งหมดนี้เล่ามาเหมือนเนิ่นนาน ทว่าแท้จริงแล้วทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

บนท้องฟ้าเบื้องบน ลมหายใจอัสนีของมังกรเจียวสะสมพลังเสร็จสิ้นในที่สุด เสาสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวขนาดเท่าถังน้ำผ่าฟาดลงมาดังกึกก้อง ครอบคลุมพื้นที่หุบเขาศิลาแหลกทั้งแถบ!

"ไป!"

สวี่ฉางเซิงตะโกนลั่น เขาโยนป้ายคำสั่งสีเลือดที่เพิ่งชิงมาได้ไปให้เฉินอู๋เฟิงอย่างแรง ส่วนตนเองก็ทุ่มเทกำลังทั้งหมดกระตุ้นรัศมีแสงคุ้มกายจากป้ายคำสั่งที่เอว แล้วพุ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว

เฉินอู๋เฟิงตอบสนองได้รวดเร็วอย่างน่าทึ่ง วินาทีที่รับป้ายคำสั่งได้กลางอากาศก็อัดฉีดพลังวิญญาณเข้าไปทันที รัศมีแสงสีเลือดแผ่กระจายออก ขณะเดียวกันก็สืบเท้าเปลี่ยนย่างก้าว หลบพ้นจากรัศมีใจกลางเสาสายฟ้าไปได้อย่างหวุดหวิด

ครืนนน—!

แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แสงอัสนีบ้าคลั่ง เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันตลบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ผู้บำเพ็ญเพียรมารอีกสองคนหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ พวกมันไม่มีป้ายคำสั่งไว้คุ้มกาย อาวุธมารป้องกันตัวที่ลุกลี้ลุกลนเรียกออกมาก็เปราะบางราวกับกระดาษเมื่อต้องเผชิญกับสายฟ้าของมังกรเจียวระดับจินตาน ในชั่วพริบตาก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปพร้อมกับตัวพวกมันเอง!

แสงอัสนีค่อยๆ มอดดับลง ฝุ่นควันยังคงตลบอบอวล

สวี่ฉางเซิงและเฉินอู๋เฟิงยืนห่างกันสิบกว่าจั้ง รอบกายของทั้งคู่ต่างถูกปกคลุมด้วยรัศมีแสงสีเลือดจางๆ

มังกรเจียวบนท้องฟ้าเบื้องบนบินวนเวียนอยู่สองรอบด้วยความฉงน ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเป้าหมายที่เด่นชัดสองคนเบื้องล่างจึงสูญเสีย "กลิ่นอาย" ที่ทำให้มันคลุ้มคลั่งไปได้ มันส่งเสียงคำรามอย่างหงุดหงิด แล้วในที่สุดก็ถูกความวุ่นวายที่ใหญ่กว่าในระยะไกลดึงดูดความสนใจจนผละจากไป

วิกฤติคลี่คลายลงชั่วคราว

เฉินอู๋เฟิงเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก เขามองสวี่ฉางเซิงด้วยสายตาซับซ้อน โดยเฉพาะป้ายคำสั่งสีเลือดที่เหน็บอยู่ตรงเอวของอีกฝ่าย ซึ่งเหมือนกับป้ายในมือของเขาไม่ผิดเพี้ยน

เขาหยิบหญ้าน้ำค้างจันทราต้นเมื่อครู่ออกมาคืนให้สวี่ฉางเซิง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "วิถีทางของเจ้านี่...มักจะเหนือความคาดหมายอยู่เสมอ ป้ายคำสั่งนี้ได้มาจากที่ใด? แล้วเหตุใดถึงช่วยข้า?"