บทที่ 76 ฝ่าวงล้อมสังหาร กลุ่มห้าคน! เขตพื้นที่ชั้นใน!

บทที่ 76 ฝ่าวงล้อมสังหาร กลุ่มห้าคน! เขตพื้นที่ชั้นใน!

สวี่ฉางเซิงกลืนโอสถฟื้นปราณลงไปหนึ่งเม็ดอย่างรวดเร็วเพื่อสะกดลมปราณที่พลุ่งพล่านในร่าง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าเก็บมาจากศพผู้บำเพ็ญเพียรสายมารน่ะ"

"ที่ข้าช่วยศิษย์พี่เฉิน ย่อมเป็นเพราะศิษย์พี่มีฝีมือล้ำเลิศ"

"ยามนี้แดนลับวุ่นวายหนัก แผนร้ายของพรรคมารดึงดูดคลื่นสัตว์อสูรเข้ามา มีคนร่วมมือเพิ่มอีกสักคน ก็ย่อมมีโอกาสรอดชีวิตเพิ่มขึ้นอีกส่วน"

"พวกเราต้องรีบไปให้ถึงบริเวณทางออกโดยเร็วที่สุด แล้วค่อยคิดอ่านหาหนทางกันต่อไป"

เมื่อเฉินอู๋เฟิงได้ยินดังนั้นก็จ้องมองสวี่ฉางเซิงอย่างลึกซึ้ง เขาย่อมไม่เชื่อข้ออ้างที่ว่า 'เก็บมาได้' อยู่แล้ว ทว่าทั้งสติปัญญา ฝีไม้ลายมือ และข้อเสนอที่ให้ 'ร่วมมือกัน' ของสวี่ฉางเซิง ล้วนสมเหตุสมผลทั้งสิ้น

เขาโยนป้ายคำสั่งในมือเล่นเบาๆ พยักหน้ารับคำ แล้วเอ่ยอย่างสั้นกระชับได้ใจความ "ตกลง! ข้าขอรับน้ำใจจากเจ้าในครั้งนี้ ต่อจากนี้ไป พวกเราจะร่วมทางกัน!"

ดาบหักตวัดคราหนึ่งจนเกิดเสียงสั่นสะเทือน จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันคมกริบแผ่พุ่งออกจากร่างของเขาอีกครั้ง

สวี่ฉางเซิงลอบวางใจ เมื่อมีดาบอันคมกริบอย่างเฉินอู๋เฟิงอยู่ด้วย โอกาสรอดชีวิตในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้ย่อมเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งสองสบตากันโดยไม่เอ่ยสิ่งใดให้มากความ ร่างของพวกเขาพุ่งทะยานขึ้นพร้อมกัน กลายเป็นเงาเลือนรางสองสายลอบเร้นกายมุ่งหน้าไปยังทิศทางของทางออกแดนลับด้วยความรวดเร็วและระมัดระวัง

เบื้องหลังมีทั้งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของมังกรเจียวและเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรดังระงมไม่ขาดสาย แดนลับเขาขูซานทั้งใบได้กลายเป็นลานล่าสัตว์อันโชกเลือดไปโดยสมบูรณ์แล้ว

ภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ร่างสองสายเร่งรุดฝ่าทะลวงไปท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำที่แหลกสลาย

ทั้งสวี่ฉางเซิงและเฉินอู๋เฟิงล้วนไม่ใช่พวกตัดสินใจเด็ดขาดไม่เป็น พวกเขารู้ดีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความรวดเร็วและการตัดสินใจนั้นสำคัญกว่าความเมตตาอันมืดบอดมากนัก

ระหว่างทาง ใช่ว่าพวกเขาจะไม่พบเจอผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ

ณ ใต้ช่องเขาที่พังทลายแห่งหนึ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงจากสำนักสุ่ยเยวี่ยสามคนกำลังตั้งค่ายกลต้านทานสัตว์อสูรคลุ้มคลั่งหลายตัวอย่างยากลำบาก ม่านพลังของค่ายกลนั้นดูราวกับจะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อ

สวี่ฉางเซิงและเฉินอู๋เฟิงสบตากัน ก่อนจะลงมือพร้อมกันในทันที

ปราณเส้นด้ายจากกระบี่จินหงและปราณดาบสีดำสนิทพุ่งตัดสลับกันไปมา สังหารสัตว์อสูรระดับจ่าฝูงไปหลายตัวอย่างแม่นยำ ช่วยคลายวงล้อมให้พวกนางได้ชั่วคราว

หญิงสาวผู้เป็นผู้นำซึ่งมีใบหน้าเย็นชาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมกล่าวขอบคุณ ทว่าสวี่ฉางเซิงกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าตามทันก็รอด ถ้าตามไม่ทัน ก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน"

กล่าวจบ เขากับเฉินอู๋เฟิงก็ไม่รั้งรอแม้แต่น้อย รีบพุ่งทะยานไปข้างหน้าต่อทันที

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงทั้งสามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันสลายค่ายกล แล้วทุ่มสุดกำลังเพื่อตามไปให้ทัน

ทว่าหนึ่งในนั้นบาดเจ็บสาหัสเกินไป ทำให้ความเร็วช้าไปเพียงเสี้ยวจังหวะ พริบตาเดียวก็ถูกหมาป่าอสูรที่พุ่งพรวดออกมาจากด้านข้างราวกับเงาลากตัวเข้าไปในพุ่มไม้ นางทำได้เพียงกรีดร้องโหยหวนสั้นๆ ออกมาคำหนึ่งเท่านั้น

แต่ชายหนุ่มสองคนที่อยู่เบื้องหน้ากลับไม่แม้แต่จะหันขวับกลับไปมอง

เมื่อเดินทางต่อไปอีกระยะหนึ่ง พวกเขาก็พบกับศิษย์สำนักกระบี่ยักษ์ที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง เขากำลังยืนพิงโขดหินใหญ่ กวัดแกว่งกระบี่ขนาดยักษ์ที่ใหญ่ราวกับบานประตูเพื่อต่อสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรสายมารสองคนตามลำพัง ทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด ทว่ากลับดูบ้าบิ่นราวกับพยัคฆ์คลั่ง

"เป็นสือเฟิงจากสำนักกระบี่ยักษ์! ฝีมือของเขาไม่ธรรมดาเลย!" เฉินอู๋เฟิงร้องตะโกนเสียงต่ำ ดาบหักในมือถูกชักออกจากฝักเรียบร้อยแล้ว

สวี่ฉางเซิงเข้าใจความหมายทันที ยันต์ลูกไฟฉบับเสริมพลังสามแผ่นพุ่งแหวกอากาศออกไปเพื่อรบกวนทัศนวิสัยของผู้บำเพ็ญเพียรสายมาร

ร่างของเฉินอู๋เฟิงพุ่งทะยานไปพร้อมกับดาบ ปราณสีดำสนิทสายหนึ่งสว่างวาบขึ้น ศีรษะของผู้บำเพ็ญเพียรสายมารคนหนึ่งก็ลอยกระเด็นขึ้นสู่ผืนฟ้า

เมื่อสือเฟิง ศิษย์สำนักกระบี่ยักษ์เห็นดังนั้น เขาก็คำรามลั่น แขนข้างเดียวที่เหลืออยู่ระเบิดพลังอันน่าตระหนกออกมา กระบี่ยักษ์ฟาดฟันด้วยขุมพลังระดับผ่าขุนเขา บดขยี้ผู้บำเพ็ญเพียรสายมารอีกคนที่ยังไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับของวิเศษจนแหลกเละเป็นเนื้อบด!

"ไป!" สวี่ฉางเซิงพุ่งผ่านร่างของเขาไป พลางร้องบอกสั้นๆ ได้ใจความ

สือเฟิงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แววตาเผยให้เห็นถึงความยินดีที่รอดพ้นจากความตายมาได้เจือกับความเจ็บปวด เขาไม่ลังเลเลยที่จะลากกระบี่ยักษ์ตามไป เขารู้ดีว่าหากหยุดฝีเท้าในยามนี้ก็มีแต่ความตายเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่ฝืนตามความเร็วของสวี่ฉางเซิงและเฉินอู๋เฟิงได้ทัน นอกจากสือเฟิงแห่งสำนักกระบี่ยักษ์ ก็เหลือเพียงหลิงหว่านชิง ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงที่ตั้งตัวเป็นผู้นำแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ยและศิษย์น้องของนางเท่านั้น

กลุ่มย่อยห้าคนได้ก่อตัวขึ้นอย่างคร่าวๆ ท่ามกลางการหลบหนีในเปลวเพลิงและกองเลือด พวกเขาไม่มีผู้ใดปริปากพูดคุยกัน มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและแววตาที่ระแวดระวังภัยรอบด้าน

ในที่สุด หน้าผาอันคุ้นเคยซึ่งเป็นทางออกของแดนลับก็ปรากฏแก่สายตา

ทว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายใต้หน้าผาที่ควรจะทอแสงสีขาวนวลตา ยามนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยหมอกดำข้นคลั่กราวกับน้ำหมึก ภายในหมอกดำนั้นพอมองเห็นเงาภูตผีหน้าตาดุร้ายกำลังพุ่งไปมาลางๆ พร้อมกับส่งเสียงโหยหวนที่ทำให้ผู้คนหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

รอบๆ ค่ายกลกลับมีผู้บำเพ็ญเพียรที่มีกลิ่นอายเย็นเยียบยืนตระหง่านอยู่สิบกว่าคน พวกเขาสวมเสื้อผ้าแตกต่างกันและมาจากต่างสำนัก ทว่าความเหี้ยมโหดและสายตาหยอกล้อในดวงตานั้นกลับเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน—คนเหล่านี้ล้วนเป็นสายลับของพรรคมาร!

ผู้เป็นหัวหน้าคือผู้บำเพ็ญมารแขนขาดที่หลบหนีไปก่อนหน้านี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาต เขาจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่พวกสวี่ฉางเซิงกำลังมุ่งมา พลางร้องตะโกนเสียงแหบพร่า "พวกมันมาแล้ว! กระตุ้นค่ายกลมารวิญญาณหยิน อย่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

วิ้ง!

หมอกดำหนาทึบขึ้นในฉับพลัน มือผีสีขาวซีดนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากกลุ่มหมอก ร่ายรำอย่างบ้าคลั่ง ลมหยินพัดกรรโชกโหยหวน ปิดตายเส้นทางที่ทอดยาวไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายจนหมดสิ้น

"ค่ายกลมารวิญญาณหยิน!" หลิงหว่านชิงหน้าซีดเผือด "ค่ายกลนี้โหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก มันสามารถทำให้ของวิเศษแปดเปื้อนและกัดกร่อนจิตวิญญาณได้ หากฝืนบุกเข้าไปมีแต่ตายลูกเดียว!"

"เราต้องทำลายค่ายกลทิ้ง!" เฉินอู๋เฟิงกำดาบหักในมือแน่น ตัวดาบสั่นสะเทือนส่งเสียงหึ่งๆ

สือเฟิงถ่มน้ำลายปนเลือด แขนข้างเดียวที่เหลืออยู่จับกระบี่ยักษ์ไว้แน่น "จะทำลายยังไง? ไอ้พวกสวะนี่รอให้พวกเราไปรนหาที่ตายชัดๆ!"

สวี่ฉางเซิงกวาดสายตามองค่ายกลมารและผู้บำเพ็ญมารสิบกว่าคนนั้นอย่างรวดเร็ว สัมผัสวิญญาณแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบเชียบ

"แกนค่ายกลอยู่ใต้ก้อนหินก้อนที่สามทางฝั่งซ้าย มีธงหลักอยู่หนึ่งผืน ทว่ามีคนเฝ้าคุ้มกันอย่างแน่นหนา" เขากระซิบอย่างรวดเร็ว "เราต้องตีหลอกเพื่อบุกจริง"

"ศิษย์พี่เฉิน ปราณดาบของท่านเฉียบคมที่สุด ให้แสร้งบุกโจมตีซึ่งหน้าเพื่อดึงดูดความสนใจ"

"ศิษย์พี่สือ พละกำลังของท่านแข็งแกร่งที่สุด จงฟังคำสั่งข้า โจมตีสุดกำลังไปยังจุดที่ข้าบอก พยายามฉีกค่ายกลมารให้เปิดออกสักชั่วอึดใจ"

"ศิษย์พี่หญิงหลิง พวกท่านศิษย์พี่ศิษย์น้องสองคนช่วยใช้คาถาธาตุน้ำคุ้มกันรอบตัวพวกเรา พยายามต้านทานการกัดกร่อนจากเงาผีให้ได้มากที่สุด"

"แล้วเจ้าล่ะ?" เฉินอู๋เฟิงหันไปมองเขา

"ข้าเคลื่อนที่ได้เร็วที่สุด จะพยายามบุกทะลวงเข้าไปในค่ายกลเพื่อทำลายธงหลัก!" สวี่ฉางเซิงมีแววตาเด็ดเดี่ยว "นี่เป็นโอกาสเดียวของพวกเรา!"

ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว

"ลงมือ!"

เฉินอู๋เฟิงตวาดก้อง ร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ดาบหักตวัดฟาดปราณดาบสีดำทมิฬทอดยาวหลายจั้ง ดุจแพรไหมฟาดฟันเข้าใส่ด้านหน้าของค่ายกลมาร พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวสะเทือนฟ้าดิน!

ความสนใจของผู้บำเพ็ญมารย่อมถูกดึงดูดด้วยดาบที่คมกริบดุดันนี้ ผู้ใช้อาคมรีบขับเคลื่อนค่ายกลมาร เงาผีนับไม่ถ้วนรวมตัวกัน หมอกดำพวยพุ่งเข้าปะทะกับปราณดาบ

"ตอนนี้แหละ! ศิษย์พี่สือ! ตำแหน่งคุน! ตำแหน่งเจิ้น!" สวี่ฉางเซิงตวาดลั่น

สือเฟิงคำรามลั่น กล้ามเนื้อบนแขนข้างเดียวปูดโปน กระบี่ยักษ์ระเบิดแสงสีเหลืองอมน้ำตาล ปราณกระบี่อันเกรี้ยวกราดสองสายฟาดฟันเข้าใส่จุดเชื่อมต่อสองจุดที่สัมผัสวิญญาณของสวี่ฉางเซิงกำหนดไว้อย่างรุนแรง!

ค่ายกลมารสั่นสะเทือนอย่างหนัก หมอกดำถูกฝืนฉีกออกจนเกิดรอยแยกเล็กๆ สายหนึ่ง!

"ศิษย์พี่หญิงหลิง!"

หลิงหว่านชิงกวัดแกว่งหยกหยูอี้ แสงวารีใสกระจ่างแปรเปลี่ยนเป็นเกราะคุ้มกันครอบคลุมร่างคนทั้งหลาย ต้านทานปราณหยินที่สะท้อนกลับมา

ส่วนสวี่ฉางเซิงนั้น ได้เร่งเร้าพลังยันต์เหินเวหาจนถึงขีดสุดไปก่อนแล้ว ร่างกลายเป็นควันเขียวจางๆ พุ่งตามรอยแยกที่เกิดขึ้นชั่วพริบตานั้น ตรงดิ่งไปยังธงหลักอันเป็นแกนค่ายกลทันที!

"ขวางมันไว้!" ผู้บำเพ็ญมารแขนขาดกรีดร้องเสียงแหลม

ผู้บำเพ็ญมารสามสี่คนพุ่งทะยานเข้าหาสวี่ฉางเซิงทันที อาวุธมารและอาคมสารพัดซัดกระหน่ำเข้าใส่ราวกับห่าฝน

สวี่ฉางเซิงไม่หลบไม่เลี่ยง เกราะวิญญาณเสวียนจินปกคลุมทั่วร่างในพริบตา รับการโจมตีอย่างแข็งกร้าว ปากพ่นเลือดสดออกมา ทว่าความเร็วกลับไม่ลดลงแม้แต่น้อย เส้นกระบี่จินหงพุ่งนำหน้าไปก่อน แทงทะลุธงหลัก!

ฉึก!

เส้นกระบี่กรีดผ่าน ธงหลักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หมอกดำปั่นป่วนวุ่นวาย

แต่ทว่า กลับไม่สามารถทำลายมันลงได้อย่างสิ้นเชิง!

และตอนนี้สวี่ฉางเซิงก็ตกอยู่ในวงล้อมของศัตรูเสียแล้ว!

"รีบไปหนุนเสริมเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นพวกเราได้ตายกันหมดแน่!"

เฉินอู๋เฟิงเบิกตาแทบถลน ท่าร่างดาบบ้าคลั่งดุดันยิ่งขึ้น ทว่ากลับถูกค่ายกลมารและผู้บำเพ็ญมารจำนวนมากพัวพันเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้

สือเฟิงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด พยายามจะพุ่งไปข้างหน้า แต่กลับถูกเงาผีทับซ้อนขัดขวางเอาไว้

หลิงหว่านชิงฝืนประคองเกราะคุ้มกันอย่างยากลำบาก มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา