บทที่ 77 หลบหนีสำเร็จ แดนลับแปรเปลี่ยน! จู่โจมทะลวงห้วงอากาศ!

บทที่ 77 หลบหนีสำเร็จ แดนลับแปรเปลี่ยน! จู่โจมทะลวงห้วงอากาศ!

ในช่วงเวลาวิกฤตแห่งความเป็นความตายนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ยอีกคนที่ตามติดสวี่ฉางเซิงมาตลอด ในแววตาพลันฉายความเด็ดเดี่ยว นางตวาดเสียงก้อง พลังวิญญาณรอบกายลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ทั้งร่างกลายเป็นแสงสีฟ้าคราม พุ่งเข้ากระแทกผู้บำเพ็ญเพียรมารที่อยู่เบื้องหลังสวี่ฉางเซิงอย่างรุนแรง!

"ศิษย์น้อง! อย่านะ!" หลิงหว่านชิงกรีดร้องทั้งน้ำตา

ตูม!

แสงสว่างจ้าจากการระเบิดตัวเองกลืนกินร่างของผู้บำเพ็ญเพียรมารเหล่านั้นในพริบตา กวาดล้างสิ่งกีดขวางเบื้องหลังของสวี่ฉางเซิงให้ว่างเปล่าไปชั่วขณะ

สวี่ฉางเซิงหัวใจกระตุกวูบ ทว่าการเคลื่อนไหวกลับปราศจากความลังเล เขาอาศัยโอกาสที่แลกมาด้วยชีวิตนี้ บังคับตัวกระบี่จินหงแทงทะลุเข้าใส่ธงหลักได้ในที่สุด!

"ทำลาย!"

ครืนตึง!

ธงหลักแหลกสลาย! ค่ายกลมารภูตผีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หมอกดำจางหายไปกว่าครึ่งในพริบตา!

"ฝ่าค่ายกลออกไป!" เฉินอู๋เฟิงคำรามลั่น ประกายดาบฉีกกระชากสิ่งกีดขวางเบื้องหน้าจนขาดสะบั้น

สือเฟิงกวัดแกว่งกระบี่ยักษ์ พุ่งทะยานไปเบื้องหน้าดุจรถศึกที่กำลังบ้าคลั่ง

หลิงหว่านชิงหลั่งน้ำตารินไหล พุ่งตามไปติดๆ

สวี่ฉางเซิงฝืนรับการลอบโจมตีเข้าเต็มเปาอีกกระบวนท่า กระอักเลือดสดๆ ออกมาแล้วลอยกระเด็นไปร่วงหล่นลงตรงขอบค่ายกลเคลื่อนย้ายพอดี

"ขวางพวกมันเอาไว้!" เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมารโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง

ในช่วงวินาทีสุดท้าย สือเฟิง ศิษย์สำนักกระบี่ยักษ์ที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง พลันออกแรงผลักเฉินอู๋เฟิงกับสวี่ฉางเซิงที่พุ่งนำอยู่เบื้องหน้าให้เข้าไปในรัศมีแสงสีขาวของค่ายกลเคลื่อนย้าย ส่วนตนเองกลับหัวเราะลั่นพร้อมกับหันขวับกลับไป ใช้แขนเพียงข้างเดียวกวัดแกว่งกระบี่ยักษ์ พุ่งเข้าปะทะกับผู้บำเพ็ญเพียรมารและเงาผีที่โถมเข้ามาดุจคลื่นมนุษย์ "ไอ้พวกสวะ! บิดาจะเล่นเป็นเพื่อนพวกเจ้าเอง! ฮ่าๆ..."

ประกายแสงสีเหลืองของกระบี่ยักษ์ถูกคลื่นสีดำทะมึนกลืนกินไปในพริบตา

ตูม!

แสงสีขาวของค่ายกลเคลื่อนย้ายสาดแสงวาบขึ้นอย่างรุนแรง กลืนกินร่างของคนทั้งสามที่เหลือรอดไปจนหมดสิ้น

ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่ภาพตรงหน้าถูกแสงสีขาวบดบังจนพร่ามัว สิ่งที่สวี่ฉางเซิงเห็น คือใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบ้าคลั่งของสือเฟิงก่อนจะเลือนหายไป คือใบหน้าบิดเบี้ยวโกรธเกรี้ยวของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมาร และเงาร่างมหึมาของมังกรเจียวที่พุ่งทะยานแหวกอากาศมาพร้อมกับสายฟ้าฟาดอยู่ตรงสุดขอบฟ้าไกล...

ท้องฟ้าหมุนคว้าง แผ่นดินพลิกกลับ

สัมผัสแห่งความไร้น้ำหนักอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามา

เมื่อสองเท้าหยัดยืนบนพื้นดินได้อีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็ถูกแทนที่ด้วยสายลมบริสุทธิ์บนยอดเขา

"ออกมาได้แล้ว..."

รอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช

ทว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้น กลับแสนสาหัสยิ่งนัก

สวี่ฉางเซิง เฉินอู๋เฟิง และหลิงหว่านชิง ทั้งสามร่วงหล่นลงพื้นอย่างทุลักทุเล ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตและบาดแผลฉกรรจ์ บนใบหน้ายังคงประดับไปด้วยความหวาดผวาและโศกสลดที่ยังไม่เจือจางหายไป

ร่างของทั้งสามยังไม่ทันจะได้หยัดยืนอย่างมั่นคง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและบาดแผลอันน่าอเนจอนาถทั่วร่าง ก็ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามองในพริบตา

"เกิดอะไรขึ้น?!"

"เพิ่งจะเข้าไปได้เพียงไม่กี่วันมิใช่หรือ? เหตุใดจึงออกมากันแล้ว? หนำซ้ำยังตกอยู่ในสภาพเช่นนี้อีก!"

"แล้วคนอื่นๆ เล่า?!"

บนแท่นสูงเบื้องหน้า เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงของห้าสำนักใหญ่ต่างลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสงสัยระคนกันไป

ฝูเฉินจื่อ เจ้าสำนักเซียนไท่อีก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ก็พลันมาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสาม เขาสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์และอ่อนโยนสายหนึ่งก็ถูกถ่ายทอดเข้าสู่ร่างของทั้งสาม ช่วยสะกดเลือดลมที่กำลังปั่นป่วนและประคองบาดแผลเอาไว้เป็นการชั่วคราว

"ฉางเซิง อู๋เฟิง แล้วก็แม่หนูแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ย ด้านในเกิดเรื่องอันใดขึ้น? รีบเล่ามาเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของฝูเฉินจื่อทุ้มต่ำหนักแน่น แฝงไปด้วยบารมีน่าเกรงขามที่มิอาจขัดขืน

เฉินอู๋เฟิงมีนิสัยเย็นชาและแข็งกร้าว เขาเพียงเม้มริมฝีปากแน่น เช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก แล้วหันไปมองสวี่ฉางเซิง

หลิงหว่านชิงยังคงขวัญผวา ใบหน้างดงามซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนมิอาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้

สวี่ฉางเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนข่มความเจ็บปวดร้าวระบมทั่วร่าง ประสานมือคำนับพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เรียนท่านเจ้าสำนัก และท่านผู้อาวุโสทุกท่าน แดนลับเกิดการแปรเปลี่ยน! สำนักมารเสวียนอิน สำนักโลหิตสังหาร และสำนักซากผี สามสำนักมารสมรู้ร่วมคิดกัน โดยมีตระกูลฟางแห่งสำนักคุมอสูร ตระกูลหลินแห่งยอดเขาชิงจู๋ของสำนักเรา และคนอื่นๆ คอยเป็นไส้ศึกอยู่ภายใน!

พวกมันใช้วิชาลับชักนำคลื่นสัตว์อสูร ซ้ำยังใช้ 'โลหิตหมื่นสัตว์ชักนำ' ปลุกมังกรเจียวระดับจินตานที่หลับใหลอยู่ก้นวังน้ำวนมังกรดำให้ตื่นขึ้น เพื่อเข่นฆ่าศิษย์ของทุกสำนัก!

สิ่งที่พวกข้าพบเห็น มีเพียงซากศพเกลื่อนกลาด ผู้รอดชีวิตเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน!

หนำซ้ำที่บริเวณทางออก ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรมารกาง 'ค่ายกลมารภูตผี' สกัดกั้นเอาไว้ ศิษย์พี่สือเฟิงและศิษย์พี่หญิงอีกท่านจากสำนักสุ่ยเยวี่ยเพื่อช่วยเหลือพวกข้าฝ่าวงล้อมออกมา ล้วนได้... ล้วนได้สละชีพไปแล้วขอรับ!"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็ว ทว่าชัดถ้อยชัดคำทุกประโยค ราวกับอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงกลางโสตประสาทของเหล่าผู้อาวุโสทุกคน

"ว่ากระไรนะ?!"

"สำนักมารบังอาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ!"

"มังกรเจียวระดับจินตาน?! ค่ายกลมารภูตผี?!"

เจ้าสำนักจินแห่งสำนักคุมอสูรสีหน้าแปรเปลี่ยนไปในฉับพลัน ฉู่เต้าเฉวียนแห่งสำนักกระบี่ยักษ์เดือดดาลจนหนวดเคราและเส้นผมชี้ชัน ยู่อี่หยกในมือแม่ชีจิ้งเยวี่ยแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ยเปล่งแสงสว่างจ้าบาดตา ส่วนหุ่นเชิดที่อยู่เบื้องหลังชายชราร่างผอมแห้งแห่งสำนักป่ายขุยก็แผดเสียงคำรามต่ำออกมาอย่างดุดัน

ใบหน้าของเจ้าสำนักฝูเฉินจื่อเขียวคล้ำ แววตาเย็นเยียบดุจคมดาบวาบผ่าน "คำพูดนี้เป็นจริงรึ! มีหลักฐานหรือไม่!"

สวี่ฉางเซิงไม่ลังเล หยิบกระบอกหยกบันทึกภาพชิ้นนั้นออกมา แล้วเร่งพลังวิญญาณกระตุ้นการทำงานทันที

กระบอกหยกฉายภาพที่แม้จะเลือนรางแต่ก็ชัดเจนพอที่จะแยกแยะได้ นั่นคือคำสารภาพอย่างบ้าคลั่งของหลินเยียน ฟางซางเท "โลหิตหมื่นสัตว์ชักนำ" ทิ้ง การปรากฏตัวของมังกรเจียว ผู้บำเพ็ญเพียรมารกางค่ายกล และฉากการฝ่าวงล้อมอันแสนสาหัสในท้ายที่สุด...

"เดรัจฉานชั่วช้า!!"

ฝูเฉินจื่อตวาดลั่น เสียงดังกึกก้องไปทั่วสารทิศ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของระดับจินตานขั้นปลายทำเอาศิษย์รอบข้างแทบหายใจไม่ออก

เขาหันขวับไปมองเจ้าสำนักจินแห่งสำนักคุมอสูรที่ใบหน้าซีดเผือด และผู้อาวุโสยอดเขาชิงจู๋ในขบวนของสำนักเซียนไท่อีที่หน้าซีดไร้สีเลือด "ดี ดี ดี! เป็นไส้ศึกของสำนักมารที่ประเสริฐยิ่งนัก!"

"สหายเต๋าฝูเฉินจื่อ ยามนี้ยังไม่ใช่เวลามาคิดบัญชี!" แม้แม่ชีจิ้งเยวี่ยจะเศร้าสลดและเคียดแค้นที่ศิษย์ตกตาย แต่ก็ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ส่วนหนึ่ง "เรื่องด่วนที่สุดตอนนี้คือเข้าไปรับศิษย์ที่อยู่ด้านใน!"

"ที่ท่านแม่ชีกล่าวนั้นถูกต้องที่สุด!" ฉู่เต้าเฉวียนแห่งสำนักกระบี่ยักษ์คำรามก้อง "พวกมารชั่วช้าและไอ้เดรัจฉานตัวนั้น ห้ามปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว!"

ผู้นำของทั้งห้าสำนักบรรลุข้อตกลงร่วมกันในชั่วพริบตา

แดนลับเขาขูซานรองรับได้เพียงผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ต่ำกว่าระดับจินตานลงมาเท่านั้น มิฉะนั้นแรงผลักไสอันรุนแรงจะทำให้แดนลับพังทลายลงได้ง่าย

ด้วยระดับพลังของพวกเขา แม้จะเข้าไปในแดนลับไม่ได้ แต่แต่ละคนต่างก็มีวิธีการของตนเอง

เห็นเพียงฝูเฉินจื่อ แม่ชีจิ้งเยวี่ย ฉู่เต้าเฉวียน เจ้าสำนักจิน และชายชราร่างผอมแห้งแห่งสำนักป่ายขุย ทั้งห้าคนเหินร่างขึ้นพร้อมกัน ลอยตัวอยู่กลางอากาศเบื้องหน้ารอยแยกทางเข้าแดนลับ

ในมือของทั้งห้าปรากฏของวิเศษที่เปล่งประกายระยิบระยับขึ้นมาคนละชิ้น ได้แก่ แส้จามรี ยู่อี่หยก เงากระบี่ยักษ์ ตราประทับวิญญาณอสูร และแกนกลางหุ่นเชิด

ลมปราณของทั้งห้าผสานเข้าด้วยกัน พลังวิญญาณอันมหาศาลดั่งมหาสมุทรทะลักทลายเข้าไปในของวิเศษอย่างบ้าคลั่ง หลอมรวมกันเป็นลำแสงอันน่าสะพรึงกลัวสุดจะบรรยาย พุ่งทะลวงเข้าใส่รอยแยกมิติแห่งนั้นอย่างดุดัน!

รอยแยกมิติบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แว่วเสียงมังกรคำรามโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ถึงขั้นมีเกล็ดขนาดใหญ่เปื้อนเลือดสีทองอ่อนๆ สองสามเกล็ดปลิวกระเด็นออกมาจากรอยแยก!

การโจมตีฝ่ามิติครั้งนี้ กลับสามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับมังกรเจียวระดับจินตานตัวนั้นได้จริงๆ!

"ทุกสำนักรับคำสั่ง!" เสียงของฝูเฉินจื่อดังกึกก้องดุจสายฟ้าฟาด สะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน "ศิษย์ระดับสร้างรากฐานทั้งหมด จงถือของวิเศษคุ้มกาย จัดขบวนเข้าไปด้านใน! กวาดล้างไส้ศึกมาร ช่วยเหลือศิษย์ร่วมสำนัก! หากพบผู้บำเพ็ญเพียรมาร สังหารทิ้งอย่าให้เหลือรอด! หากเจอมังกรเจียวที่บาดเจ็บ จงร่วมมือกันเด็ดหัวมันซะ!"

สิ้นคำสั่งเด็ดขาดดั่งขุนเขาถล่ม!

ชั่วพริบตานั้น เงาร่างหลายสิบสายก็พุ่งทะยานออกมาจากค่ายของแต่ละสำนัก ระดับพลังล้วนอยู่เหนือระดับสร้างรากฐานขึ้นไปทั้งสิ้น พวกเขาคือยอดฝีมือของแต่ละสำนัก

พวกเขารับยันต์วิญญาณและอาวุธเวทที่ผู้อาวุโสแจกจ่ายให้ ใบหน้าถมึงทึงเปี่ยมด้วยจิตสังหาร รีบจัดขบวนค่ายกลรบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานเข้าสู่รอยแยกของแดนลับที่ยังคงผันผวนอยู่อย่างไม่ลังเล

การกวาดล้างและการช่วยเหลือครั้งใหญ่ที่มีระดับสูงยิ่งกว่า ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว ณ บัดนี้

สวี่ฉางเซิง เฉินอู๋เฟิง และหลิงหว่านชิง ทั้งสามคนถูกศิษย์ร่วมสำนักพยุงตัวลงไปปฐมพยาบาลรักษาอาการบาดเจ็บอย่างเร่งด่วน

สวี่ฉางเซิงมองดูรอยแยกที่ยังมีลำแสงพุ่งเข้าไปอย่างต่อเนื่อง ในใจรู้สึกโล่งอกขึ้นบ้าง ทว่าก็ยังหนักอึ้งอย่างถึงที่สุด

เขารู้ดีว่าการเข่นฆ่านองเลือดที่อยู่ด้านในนั้น ยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้น

และข่าวคราวที่พวกเขายอมแลกด้วยชีวิตนำออกมา ก็ได้ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นแล้ว

เวลาสองวันล่วงเลยผ่านไป ท่ามกลางความร้อนรนและบรรยากาศอันตึงเครียด

ความผันผวนของรอยแยกมิติบริเวณทางเข้าแดนลับค่อยๆ สงบลง ในที่สุดก็ปิดสนิทอย่างสมบูรณ์ ผนึกดินแดนสังหารอันนองเลือดแห่งนั้นเอาไว้อีกครั้งไปตลอดสามสิบปี

กองกำลังยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานที่ห้าสำนักใหญ่ส่งไป ทยอยถอนตัวกลับมากันอย่างต่อเนื่อง ทุกกลุ่มล้วนพาตัวศิษย์ระดับรวบรวมลมปราณที่รอดชีวิตกลับมาด้วย ทว่าสิ่งที่พกพากลับมามากกว่านั้น คือความหนักอึ้งและโศกสลด