บทที่ 83 สังหารผู้ปล้นชิง! ผู้หลอมอาวุธเฒ่าโม่ กระบี่บินเก้าเล่ม!

บทที่ 83 สังหารผู้ปล้นชิง! ผู้หลอมอาวุธเฒ่าโม่ กระบี่บินเก้าเล่ม!

สวี่ฉางเซิงถอนหายใจ "ข้ามิได้อยากก่อเรื่อง เหตุใดพวกเจ้าจึงชอบรนหาที่ตายนัก?"

"รนหาที่ตาย!" ชายหน้าบากเห็นเขาสงบนิ่งเยี่ยงนี้ก็รู้สึกว่าตนกำลังถูกหยามหยัน จึงตวาดลั่นพลางเรียกดาบหัวผีออกมา ฟาดฟันเข้าใส่พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

อีกสามคนที่เหลือก็ลงมือพร้อมกัน ทั้งอาคม เข็มบิน และควันพิษพุ่งจู่โจมสวี่ฉางเซิงจากทุกสารทิศ

เมื่อเผชิญกับการรุมล้อม นัยน์ตาของสวี่ฉางเซิงก็ทอประกายเย็นเยียบ

สองเท้าใช้ออกด้วยเคล็ดก้าวเหินเมฆาอันล้ำลึก ร่างกายเคลื่อนไหวดุจภูตผี หลบการโจมตีระลอกแรกได้อย่างง่ายดาย

ขณะเดียวกันเขาก็สะบัดแขนเสื้อ สิ่งที่พุ่งออกไปมิใช่กระบี่จินหง ทว่ากลับเป็น 'ยันต์เถาวัลย์มัด' ที่ผ่านการเสริมพลังแล้วถึงสามแผ่น!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เถาวัลย์สีดำอมเขียวอันเหนียวแน่นทนทานจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากพื้นดิน พุ่งเข้ารัดข้อเท้าของทั้งสี่คนในพริบตา

การถูกควบคุมอย่างกะทันหันนี้ทำให้การเคลื่อนไหวของทั้งสี่ชะงักงัน

ในชั่วพริบตานั้น สวี่ฉางเซิงก็ขยับตัว

กระบี่จินหงกลายเป็นเส้นด้ายสีทองเส้นเล็กจิ๋วแทบมองไม่เห็น มันพุ่งทะยานด้วยความเร็วถึงขีดสุดจนทิ้งภาพติดตาจาง ๆ ไว้กลางอากาศ

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

เสียงเนื้อถูกตัดขาดดังขึ้นเบา ๆ แทบไม่ได้ยินถึงสี่ครั้งติดกัน

ผู้ฝึกตนอิสระระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบทั้งสี่คนยังคงค้างอยู่ในท่าพุ่งทะยานหรือกำลังร่ายอาคม ร่างของพวกเขาแข็งทื่ออยู่กับที่ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาอย่างเหลือเชื่อ

บริเวณลำคอของพวกเขา ปรากฏรอยเลือดเส้นบางเฉียบขึ้นมาอย่างช้า ๆ

วินาทีต่อมา เลือดสด ๆ ก็สาดกระเซ็น ศีรษะทั้งสี่ร่วงหล่นลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น!

สวี่ฉางเซิงมีสีหน้าไร้อารมณ์ เขาใช้เคล็ดวิชาดึงถุงเก็บของทั้งสี่ใบมาอย่างชำนาญ ก่อนจะดีดลูกไฟออกไปเผาศพจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เพื่อลบร่องรอยการต่อสู้

กระบวนการทั้งหมดล้วนหมดจดรวดเร็ว กินเวลาเพียงชั่วอึดใจเท่านั้น

การคาดเดาล่วงหน้าอันแม่นยำที่เกิดจากสัมผัสวิญญาณเทียบเท่าระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสอง การสนับสนุนอย่างแข็งแกร่งจากพลังวิญญาณระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ อีกทั้งอานุภาพอาคมและพลังการควบคุมที่เหนือล้ำกว่าคนในระดับเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด ทำให้เขามีขุมพลังที่บดขยี้ผู้ฝึกตนอิสระซึ่งมีชั้นเชิงธรรมดา ๆ และอาศัยเพียงความเหี้ยมโหดในการหาเลี้ยงชีพเหล่านี้ได้อย่างราบคาบ

เมื่อตรวจดูของที่ยึดมาได้ ในถุงเก็บของทั้งสี่ใบมีข้าวของจิปาถะอยู่ไม่น้อย ทว่าหินวิญญาณรวมกันแล้วกลับมีเพียงห้าร้อยถึงหกร้อยก้อน ห่างไกลจากจำนวนที่เขาเพิ่งจ่ายไปลิบลับ

ทว่าหากนำสิ่งของอื่น ๆ มารวมด้วย ประเมินแล้วน่าจะมีมูลค่าเกินกว่าสามพันหินวิญญาณ

"สมดั่งคำกล่าวที่ว่า ฆ่าคนวางเพลิงได้เข็มขัดทองคำ สร้างสะพานซ่อมถนนไร้ซากศพ... ทว่านี่ก็มิใช่วิถีที่ถูกต้องอยู่ดี"

สวี่ฉางเซิงเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เข้ากระเป๋า มุมปากพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขาเร่งฝีเท้า หายตัวลับเข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบอย่างรวดเร็ว เพื่อเดินทางกลับสำนักเซียนไท่อี

แม้จะได้แก่นเกิงจินมาอยู่ในมือแล้ว แต่วิธีการหลอมมันผสานเข้ากับกระบี่บินกลับกลายเป็นอีกหนึ่งโจทย์ยากที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าสวี่ฉางเซิง

ผู้ฝึกหัดหลอมอาวุธทั่วไปไม่อาจจัดการกับวัสดุโลหะที่คมกริบเช่นนี้ได้เลย ส่วนผู้หลอมอาวุธที่ฝีมือฉกาจ ท่ามกลางสถานการณ์สงครามระหว่างธรรมะและอธรรม พวกเขาก็แทบจะถูกสำนักเกณฑ์ตัวไปจนหมด เพื่อให้คอยตีเหล็กและซ่อมแซมอาวุธวิเศษให้แก่ศิษย์แนวหน้าทั้งวันทั้งคืนโดยไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่น

สวี่ฉางเซิงจึงต้องใช้หินวิญญาณและเส้นสายอีกครั้ง เขาตระเวนสืบข่าวจากหลายแห่ง ถึงขั้นอาศัยความสัมพันธ์ของโจวชิงไปสอบถามผู้คุมกฎหลายคนแห่งยอดเขาหลอมอาวุธ

ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ในที่สุดผู้หลอมอาวุธที่ชื่อว่า 'เฒ่าโม่' ก็ก้าวเข้ามาในสายตาของเขา

เฒ่าโม่มิใช่ผู้อาวุโสที่มีรายชื่ออยู่ในทำเนียบของยอดเขาหลอมอาวุธ แต่เป็นศิษย์สายในของสำนักที่ค่อนข้างมีอายุ มีฝีมือประณีตล้ำเลิศ ทว่าด้วยนิสัยสันโดษ ไม่ถนัดเข้าสังคม จึงทำให้ชีวิตตกอับไม่ก้าวหน้ามาโดยตลอด

ว่ากันว่าสมัยหนุ่ม ๆ เขาเคยมีโอกาสได้เลื่อนขั้นเป็นผู้คุมกฎ ทว่ากลับไปล่วงเกินคนเข้าจึงถูกกีดกัน จนไม่อาจก้าวหน้าได้เสียที ปัจจุบันเขาจึงทำได้เพียงรับตำแหน่งลอย ๆ อยู่ในโรงหลอมอาวุธห่างไกลความเจริญที่ขึ้นตรงกับยอดเขาหลอมอาวุธ และรับจ้างทำงานส่วนตัวเพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ

เดิมทีสวี่ฉางเซิงตั้งใจว่าวันรุ่งขึ้นจะรีบไปเยือนถึงที่

นึกไม่ถึงว่ากลางดึกคืนนั้น ศิษย์อัจฉริยะสายในของสำนักเซียนหลายคนกลับถูกคนลึกลับลอบสังหารถึงในที่พักของพวกตน

ภายในสำนักเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา มีคำสั่งห้ามออกไปข้างนอกอย่างเด็ดขาด เขาจึงจำต้องเลื่อนกำหนดการออกไปสองสามวัน

รอจนกระทั่งสถานการณ์สงบลงไม่น้อย สวี่ฉางเซิงจึงเดินทางไปหาด้วยตนเอง

โรงหลอมอาวุธแห่งนั้นค่อนข้างซอมซ่อ ตัวเฒ่าโม่เองก็มีหนวดเคราและเส้นผมรกรุงรัง ไม่แต่งกายให้เรียบร้อย ทั้งวันขลุกอยู่กับควันและไฟ ทว่าแววตากลับมุ่งมั่นและเฉียบคมอย่างน่าประหลาด

สวี่ฉางเซิงไม่ได้ดูแคลนเขาจากรูปลักษณ์ภายนอก แต่ได้บอกจุดประสงค์ที่มาอย่างตรงไปตรงมา พร้อมกับนำแก่นเกิงจินอันล้ำค่าออกมาให้ดู

เมื่อเห็นแก่นเกิงจิน ดวงตาอันขุ่นมัวของเฒ่าโม่ก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับคนตะกละที่ได้เห็นอาหารเลิศรส ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะลูบไล้เศษทรายสีเงินขาวเหล่านั้น

"ของดี... หาข้าถือว่าหาถูกคนแล้ว! พวกหน้าโง่ในสำนักนั่นรู้แต่จะเอาจำนวนเข้าว่า ทำงานลวกๆ หยาบๆ จะไปรู้ถึงความล้ำค่าของวัตถุดิบวิญญาณระดับนี้ได้อย่างไร!" เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลนต่อค่านิยมการหลอมอาวุธในปัจจุบัน

สวี่ฉางเซิงฉวยโอกาสเสนอเงื่อนไข "ศิษย์พี่โม่ ศิษย์น้องยินดีจัดหาส่วนผสมเสริมที่ต้องใช้ในการหลอมทั้งหมด และจะจ่ายค่าตอบแทนให้อย่างงาม ขอเพียงศิษย์พี่ลงมือหลอมสิ่งนี้เข้าไปในกระบี่บิน หากสำเร็จ วันข้างหน้าหากมีวัตถุดิบล้ำค่าอื่นใด ข้าจะนึกถึงศิษย์พี่เป็นคนแรกแน่นอน"

เฒ่าโม่เงยหน้าขึ้นมา พิจารณาสวี่ฉางเซิงอย่างละเอียดครู่หนึ่งแล้วแค่นเสียงฮึดฮัด "เจ้าหนูนี่ตาถึงไม่เบา แต่แก่นเกิงจินนั้นหลอมยากหลอมเย็นนัก โอกาสล้มเหลวก็สูงยิ่งนัก เจ้าต้องคิดให้ดีล่ะ หากวัตถุดิบเสียหาย ข้าไม่ชดใช้ให้หรอกนะ"

"ข้ารับความเสี่ยงเอง ขอเพียงศิษย์พี่ทำอย่างสุดความสามารถก็พอ" สวี่ฉางเซิงมีท่าทีแน่วแน่

การหลอมอาวุธที่แสนยากลำบากจึงเริ่มต้นขึ้นนับแต่นั้น

แม้เฒ่าโม่จะมีนิสัยพิลึกพิลั่น ทว่าเมื่อเข้าสู่การหลอมอาวุธ เขากลับแสดงสมาธิอันน่าทึ่งและฝีมืออันล้ำเลิศออกมา

ส่วนสวี่ฉางเซิงก็เฝ้าอยู่ด้านข้าง ไม่เพียงคอยป้อนหินวิญญาณเพื่อหล่อเลี้ยงไฟใต้พิภพอย่างไม่ขาดสาย เขายังอาศัยสัมผัสวิญญาณอันกล้าแข็ง รับรู้ถึงทุกความเปลี่ยนแปลงของวัตถุดิบในเตาหลอมได้อย่างแม่นยำ และคอยบอกเล่าสิ่งที่ตนสังเกตเห็นเพื่อปรึกษาหารือกับเฒ่าโม่อยู่เป็นระยะ

ถึงกระนั้น ขั้นตอนการหลอมก็ยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค

ความคมกล้าของแก่นเกิงจินนั้นสยบได้ยากยิ่ง หากพลาดพลั้งเพียงนิดก็อาจทำลายตัวอ่อนกระบี่ หรือกระทั่งสะท้อนกลับมาทำร้ายผู้หลอมอาวุธได้

ตัวอ่อนกระบี่แตกสลายกลายเป็นเศษเหล็กในจังหวะสุดท้ายติดต่อกันถึงสามครั้ง ผลาญส่วนผสมเสริมอันล้ำค่าไปเป็นจำนวนมาก

เฒ่าโม่โกรธจนหนวดกระดิกตาถลน ทว่ากลับยิ่งไม่ยอมแพ้

แม้สวี่ฉางเซิงจะปวดใจกับของที่เสียไป ทว่าเขาก็ยังคงนิ่งสงบ คอยให้กำลังใจอย่างต่อเนื่อง และจัดหาทรัพยากรมาให้อีก

ในที่สุดเมื่อถึงการทดลองครั้งที่สี่ เฒ่าโม่ก็จับสัมผัสอันลี้ลับบางอย่างได้ สวี่ฉางเซิงเองก็เร่งเร้าสัมผัสวิญญาณจนถึงขีดสุดในเวลาเดียวกัน เพื่อช่วยประสานพลังความคมกล้าแห่งธาตุทองอันบ้าคลั่งภายในเตาหลอม

วี้ง!

เสียงกระบี่ร้องดังกังวานใสออกมาจากเตาหลอมอาวุธ ปราณกระบี่สีขาวเงินสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า แทบจะซัดฝาเตาหลอมจนกระเด็น!

กระบี่บินสีเงินที่เปล่งประกายเย็นเยียบและแผ่กลิ่นอายคมกริบเล่มหนึ่งค่อยๆ ลอยออกมา บนตัวกระบี่มีลวดลายเกิงจินไหลเวียนอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ!

สำเร็จแล้ว!

เมื่อมีประสบการณ์จากครั้งแรก การหลอมในครั้งต่อๆ มาแม้จะยังคงยากลำบาก ทว่าอัตราความสำเร็จก็ค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น

หลังผลาญทรัพยากรและเวลาไปมากกว่าที่คาดไว้ไกลโข ในที่สุดกระบี่บินรูปแบบเดียวกันทั้งเก้าเล่มที่แฝงไปด้วยความคมกล้าของเกิงจิน ก็มาลอยตัวเรียงรายอยู่เบื้องหน้าสวี่ฉางเซิงอย่างเป็นระเบียบ

พวกมันล้วนมีระดับถึงขั้นสูงสุดของอาวุธวิเศษระดับกลาง ขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ระดับสูง ปราณกระบี่ที่พ่นวูบวาบออกมานั้นทำเอาผิวหนังสะท้านเยือก

ทว่าสวี่ฉางเซิงยังไม่พอใจแค่นั้น เขากลับมายังถ้ำพำนัก แล้วนำเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กออกมาอย่างทะนุถนอม

เขานำกระบี่บินเกิงจินเล่มหนึ่งใส่ลงไปในเตา แล้วทุ่มเทอัดฉีดพลังวิญญาณเข้าไปจนสุดกำลัง

เตาใบเล็กแสดงอานุภาพอันน่าอัศจรรย์ออกมาอีกครั้ง ท่ามกลางแสงสีชิงที่ไหลเวียน ลวดลายเกิงจินบนกระบี่บินก็ยิ่งคมชัดและลึกล้ำ ตัวกระบี่ทวีความโปร่งใสแวววาว ประหนึ่งก่อตัวขึ้นจากปราณเกิงจินล้วนๆ ความคมกริบพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

กระบี่บินเกิงจินระดับสูงสุด!

สวี่ฉางเซิงข่มความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วจัดการเสริมพลังให้กระบี่บินอีกแปดเล่มที่เหลือทีละเล่มด้วยวิธีเดียวกัน

เมื่อกระบี่บินเกิงจินระดับสูงสุดทั้งเก้าเล่มลอยวนอยู่รอบกาย ส่งเสียงร้องวี้งๆ ไอพลังเชื่อมโยงถึงกัน จนเหนี่ยวนำให้พลังวิญญาณธาตุทองรอบด้านสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง สวี่ฉางเซิงก็รู้ได้ทันทีว่าบัดนี้ไพ่ตายอันทรงพลังอย่างยิ่งได้มาอยู่ในมือเขาแล้ว

วันเวลาหลังจากนั้น สวี่ฉางเซิงทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดไปกับการฝึกฝนค่ายกลกระบี่ที่บันทึกไว้ในเคล็ดวิชากระบี่เกิงจิน จนถึงขั้นเพลาการหลอมโอสถลงไปมาก