บทที่ 84 ค่ายกลกระบี่ซานไฉ มือสังหารโลหิตสังหาร! เฉินอู๋เฟิงบาดเจ็บสาหัส!

บทที่ 84 ค่ายกลกระบี่ซานไฉ มือสังหารโลหิตสังหาร! เฉินอู๋เฟิงบาดเจ็บสาหัส!

การควบคุมกระบี่บินระดับสูงสุดพร้อมกันถึงเก้าเล่มนั้น เรียกร้องการใช้สัมผัสวิญญาณและพลังวิญญาณมหาศาลจนถึงขั้นวิปริต

แม้สวี่ฉางเซิงจะมีรากฐานพลังวิญญาณรูปแบบของเหลวระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าอันหนาแน่น ประกอบกับพลังควบคุมอันแข็งแกร่งจากสัมผัสวิญญาณที่กว้างไกลถึงหกสิบจั้ง ทว่าในช่วงแรกเขาก็ทำได้เพียงฝืนบังคับกระบี่บินสามเล่มให้ประสานงานกันอย่างง่าย ๆ เท่านั้น

แต่เขามีจิตใจมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ไม่ย่อท้อแม้แต่น้อย

ทุกวันเขาจะฝึกฝนอย่างหนักหน่วงอยู่ภายในค่ายกลป้องกันของถ้ำที่พัก พยายามวาดอักขระค่ายกลกระบี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อชักนำให้ไอพลังของกระบี่บินหลอมรวมเข้าด้วยกัน

ครึ่งเดือนกว่าผ่านไป

ภายในห้องสงัด กระบี่บินเกิงจินสีเงินยวงสามเล่มโฉบเฉี่ยวดั่งมังกรสามตัว พวกมันบินวนเวียนตามวิถีอันลึกล้ำ ปราณกระบี่สอดประสานกัน ก่อตัวเป็นค่ายกลกระบี่รูปสามเหลี่ยมที่ดูเรียบง่ายทว่าแฝงความคมกริบไร้เทียมทานไว้อย่างเลือนราง

ในอาณาเขตของค่ายกลกระบี่ อากาศถูกฟาดฟันจนเกิดเสียงดังฉัวะ ๆ แผ่นหินบนพื้นปรากฏรอยกระบี่ลึกสุดหยั่งจำนวนนับไม่ถ้วนขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ!

หน้าผากของสวี่ฉางเซิงมีเหงื่อผุดซึม ทว่าแววตากลับสว่างไสวผิดปกติ

"ค่ายกลกระบี่เกิงจินขนาดย่อม ในที่สุดก็ควบคุมขั้นต้นได้เสียที!"

แม้จะยังห่างไกลจากค่ายกลกระบี่ฉบับสมบูรณ์ที่ต้องใช้กระบี่ทั้งเก้าเล่มพร้อมกัน ทว่าอานุภาพของค่ายกลกระบี่ซานไฉนี้ก็รุนแรงเหนือล้ำกว่าวิชาระดับสูงสุดทั่วไปมากนัก!

เขามั่นใจว่า หากต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ฝึกตนอิสระระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบที่ดักปล้นสังหารเขานอกตลาดมืดในวันนั้นอีกครั้ง เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปต่อสู้ระยะประชิดเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่เรียกค่ายกลกระบี่นี้ออกมา ก็สามารถบดขยี้พวกมันให้กลายเป็นผุยผงได้ในพริบตา!

เมื่อสัมผัสได้ถึงอานุภาพอันน่าตื่นตะลึงที่แผ่ออกมาจากค่ายกลกระบี่ ความปรารถนาของสวี่ฉางเซิงที่จะรวบรวมแก่นเกิงจินมาฝึกฝนค่ายกลกระบี่ฉบับสมบูรณ์ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ความแข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะเป็นรากฐานในการเอาชีวิตรอดบนโลกที่แสนวุ่นวายใบนี้!

ภายในถ้ำที่พัก สวี่ฉางเซิงเพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมค่ายกลกระบี่เกิงจินขนาดย่อมไปหนึ่งรอบ เขากำลังซึมซับความรู้สึกอันลึกล้ำยามที่กระบี่บินทั้งสามเล่มเคลื่อนไหวได้ดั่งใจนึกและไอพลังสอดประสานกัน ภายในใจรู้สึกลิงโลดเล็กน้อย

เมื่อมีค่ายกลกระบี่นี้อยู่ในมือ ต่อให้ต้องปะทะกับผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองซึ่ง ๆ หน้า เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะได้

ทว่า พลังฝีมือที่เพิ่งจะเพิ่มพูนขึ้นมานี้ ในไม่ช้าก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์พลิกผันอย่างไม่คาดฝัน

ค่ำคืนนี้ คืนเดือนมืดลมแรง

เงาดำเลือนรางสายหนึ่งซึ่งแทบจะกลืนกินไปกับความมืดมิดของรัตติกาล ได้เร้นกายมาถึงด้านนอกถ้ำที่พักของสวี่ฉางเซิงอย่างเงียบเชียบ

คนผู้นี้คือสายลับที่สำนักโลหิตสังหารปลุกปั้นมาเป็นอย่างดี มีระดับการบำเพ็ญเพียรถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสอง เชี่ยวชาญวิชาซ่อนเร้นและลอบสังหารเป็นเลิศ

เขาได้รับคำสั่งให้ลักลอบเข้ามาในสำนักเซียนไท่อี จุดประสงค์เดิมคือลอบสังหารอัจฉริยะฝ่ายธรรมะที่เพิ่งมีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงนี้ เพื่อสร้างความตื่นตระหนก

ซึ่งเป้าหมายของเขาก็บรรลุผลแล้ว

สร้างความเดือดร้อนให้สำนักเซียนไท่อีไปไม่น้อย

ขณะกำลังเตรียมตัวหลบหนี เขากลับไปสังเกตเห็นสวี่ฉางเซิง นักหลอมโอสถที่รอดชีวิตจากดินแดนลับมาได้อย่างหวุดหวิด ได้รับรางวัลมากมาย ซ้ำยังเพิ่งกว้านซื้อวัตถุดิบหายากไปเป็นจำนวนมากในช่วงที่ผ่านมา จึงดูเป็นเศรษฐีในสายตาเขา

ข้อมูลระบุว่าเป้าหมายมีระดับการบำเพ็ญเพียรเพียงกลั่นลมปราณขั้นเก้า ทว่ากลับครอบครองทรัพยากรที่ชวนให้ผู้คนตาร้อนผ่าว

ดังนั้น มือสังหารผู้นี้จึงเปลี่ยนใจกะทันหัน จัดให้สวี่ฉางเซิงเป็นเป้าหมายแบบ 'แวะฉวยโอกาส' กะว่าจะลงมือเป็นงานสุดท้าย แล้วค่อยหาทางหลบหนีออกจากสำนักเซียนไท่อี

เขาทะนงตนว่ามีระดับการฝึกปรือสูงส่งและมีวิชาซ่อนเร้นอันล้ำเลิศ จึงหลบหลีกค่ายกลป้องกันตามปกติที่อยู่รอบนอกถ้ำที่พักได้อย่างง่ายดาย ลอบเข้ามาในลานกว้างดุจภูตผี และพุ่งตรงไปยังทิศทางของห้องสงัด

ในจังหวะที่เขาคิดว่ากำลังจะลงมือสำเร็จ ซ้ำยังจินตนาการไปถึงสีหน้าหวาดผวาของอีกฝ่ายได้แล้วนั้นเอง...

ภายในห้องสงัด สวี่ฉางเซิงที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ก็เบิกตากว้างขึ้นฉับพลัน!

สัมผัสวิญญาณหกสิบจั้งของเขาเปรียบดั่งข่ายดักจับที่ฉับไวที่สุด มันตรวจจับรังสีอำมหิตและไอพลังมารที่แผ่วเบาจนแทบไม่อาจสัมผัสได้นั้นไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!

"ใครกัน?!"

สิ้นเสียงตวาด ความคิดของสวี่ฉางเซิงก็แล่นโลดดั่งสายฟ้า!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

กระบี่บินเกิงจินสีเงินยวงสามเล่มพุ่งทะยานออกจากแขนเสื้อของเขา พวกมันมิได้พุ่งไปโจมตีอย่างสะเปะสะปะ ทว่าในพริบตาที่พ้นจากตัว ก็เคลื่อนไหวตามวิถีอันลึกล้ำ กางค่ายกลกระบี่เกิงจินขนาดย่อมออกในชั่วอึดใจ!

อาณาเขตสังหารรูปสามเหลี่ยมซึ่งก่อตัวจากปราณกระบี่อันละเอียดอ่อนนับไม่ถ้วนพลันก่อร่างขึ้น ครอบคลุมเงาดำที่เพิ่งจะเผยตัวออกมาจนมิดชิด!

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของมือสังหารสำนักโลหิตสังหารแข็งค้างไปในทันที แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด!

เขารู้สึกเพียงว่ามวลอากาศรอบกายหนืดข้นขึ้นมากะทันหัน ปราณกระบี่อันคมกริบไร้เทียมทานซึ่งสามารถตัดทองผ่าหยกได้นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าบดขยี้จากทุกทิศทุกทาง รวดเร็วเสียจนไม่อาจตอบสนองได้ทันท่วงที!

"ค่ายกลกระบี่?! แย่แล้ว!"

เขาคำรามลั่น ระเบิดพลังฝึกปรือระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองออกมาอย่างเต็มกำลัง ทว่าแสงมารคุ้มกายเพิ่งจะสว่างวาบขึ้น เสียง "ฉัวะ ๆ" ที่บาดหูจนชวนให้เสียวฟันก็ดังระงมขึ้นเสียแล้ว

วินาทีต่อมา แสงมารคุ้มกายก็ถูกฉีกกระชากราวกับเศษกระดาษ อุปกรณ์เวทป้องกันในมือของเขายังไม่ทันได้ทำงานเต็มที่ ร่างทั้งร่างก็ถูกคลื่นปราณกระบี่เกิงจินนับไม่ถ้วนกลืนกินไปเสียแล้ว

เลือดสาดกระเซ็น!

ชั่วพริบตาเดียว มือสังหารแห่งสำนักโลหิตสังหารผู้มีระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองกลับถูกค่ายกลกระบี่ที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นบดขยี้จนกลายเป็นหมอกเลือด ไร้ซึ่งโอกาสได้ตอบโต้ใด ๆ ร่างแหลกเหลวไม่เหลือแม้แต่ซากศพ!

เหลือเพียงแหวนมิติสีดำสนิทวงหนึ่งและของใช้จุกจิกอีกสองสามชิ้นที่ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังแกร๊ง

ใบหน้าของสวี่ฉางเซิงซีดขาวลงเล็กน้อย เขารีบเก็บค่ายกลกระบี่กลับคืนมา ภายในใจยังคงรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย

หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายประมาท หากไม่ใช่เพราะสัมผัสวิญญาณของเขาเฉียบคมจนรู้ตัวล่วงหน้า และหากไม่ใช่เพราะอานุภาพของค่ายกลกระบี่รุนแรงเกินคาด บทสรุปในค่ำคืนนี้คงยากจะคาดเดา

เขาหยิบแหวนมิติวงนั้นขึ้นมา โดยทั่วไปแล้ว ของสิ่งนี้จะมีเพียงผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานเท่านั้นที่ครอบครอง

สัมผัสวิญญาณของเขาฝืนทะลวงทำลายค่ายกลผนึกที่หลงเหลืออยู่ ก่อนจะพบว่าพื้นที่ภายในแหวนนั้นไม่เล็กเลย มีความจุกว้างขวางกว่าหนึ่งร้อยจั้งทีเดียว

ภายในนั้นยังมีทรัพยากรของสำนักเซียนไท่อีอยู่ไม่น้อย

สวี่ฉางเซิงตระหนักได้ทันทีว่า คนผู้นี้น่าจะเป็นมือสังหารของพรรคมารที่ลอบสังหารเหล่าศิษย์อัจฉริยะของสำนักไปหลายคนในคืนเดียวเมื่อช่วงก่อนหน้านี้

ท่ามกลางกองสิ่งของเหล่านั้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือป้ายคำสั่งสีเลือด ด้านหน้าสลักคำว่า "โลหิตสังหาร" ส่วนด้านหลังเป็นลวดลายหัวปิศาจหน้าตาอัปลักษณ์น่าสะพรึงกลัว

"ป้ายมือสังหารสำนักโลหิตสังหาร..." แววตาของสวี่ฉางเซิงหรี่แคบลง "เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันพุ่งเป้ามาที่ข้าโดยตรง หรือแค่บังเอิญจับพลัดจับผลูมาเจอกันแน่? แล้วภายในสำนักยังมีพรรคพวกของมันอยู่อีกหรือไม่?"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมือสังหารจากสำนักมารระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสอง สวี่ฉางเซิงจึงไม่กล้ายั้งมือเมื่อครู่นี้ เขาลงมือบดขยี้อีกฝ่ายจนกลายเป็นเศษเนื้อไปในทันที ทำให้ไม่อาจเค้นถามข้อมูลใด ๆ เพิ่มเติมได้อีก

ทว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะมุ่งเป้ามาที่เขาหรือไม่ หรือยังมีมือสังหารคนอื่นอยู่อีกไหม เรื่องนี้ก็ทำให้สวี่ฉางเซิงตื่นตัวขั้นสุด การแทรกซึมและลอบสังหารของสำนักมารกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

เรื่องนี้ เขาตั้งใจว่าจะยังไม่แพร่งพรายออกไปชั่วคราว

มือสังหารสำนักโลหิตสังหารที่แม้แต่อัจฉริยะระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองยังลอบสังหารได้ กลับต้องมาพลาดท่าตกตายด้วยน้ำมือของศิษย์ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าอย่างเขา หากเรื่องแพร่งพรายออกไปคงยากจะอธิบาย

นอกจากนี้ สวี่ฉางเซิงก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าตนเองครอบครองค่ายกลกระบี่เกิงจินอยู่ด้วย

แน่นอนว่า เหตุผลเหล่านี้ยังไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ หากแสดงความแข็งแกร่งจนโดดเด่นเกินไป แล้วถูกสำนักส่งตัวไปสู้รบที่แนวหน้าล่ะก็ ถึงตอนนั้นคงได้สนุกแน่

ส่วนเรื่องรางวัลจากสำนักนั้น ทรัพยากรของศิษย์คนอื่นที่ถูกลอบสังหารซึ่งอยู่ในแหวนมิติของมือสังหารสำนักโลหิตสังหาร ก็มากพอที่จะทดแทนได้แล้ว

ห้าวันต่อมา ขณะที่สวี่ฉางเซิงยังไม่ทันได้สงบจิตสงบใจจากความหวาดผวาที่ถูกลอบสังหาร ข่าวหนักอึ้งอีกข่าวหนึ่งก็ถูกส่งตรงมาจากแนวหน้า

สหายรักของเขา เฉินอู๋เฟิงที่เพิ่งบรรลุระดับสร้างรากฐานมาได้ไม่นานและกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ได้ถูกศัตรูที่แข็งแกร่งซุ่มโจมตีระหว่างปฏิบัติภารกิจกวาดล้างฐานที่มั่นของผู้ฝึกตนมาร

อีกฝ่ายส่งผู้ฝึกตนมารระดับสร้างรากฐานสองคน และซากศพมารโลหิตสังหารอันแข็งแกร่งอีกหลายตัวออกมารับมือ

เฉินอู๋เฟิงถูกค่ายกลกักขังเอาไว้ แม้อานุภาพของดาบหักจะสามารถสังหารผู้ฝึกตนมารระดับสร้างรากฐานไปได้หนึ่งคนและสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่ซากศพมารได้หลายตัว ทว่าตัวเขาเองกลับถูกพิษศพมารโลหิตสังหารที่พ่นออกมาจากซากศพมารซึ่งระเบิดตัวเองเข้าแทรกซึมร่าง

เพื่อรักษาชีวิตไว้ เขาจำต้องตัดสินใจตัดแขนตัวเองทิ้งอย่างเด็ดขาดเพื่อหยุดยั้งไม่ให้พิษร้ายลุกลามเข้าสู่เส้นชีพจรหัวใจ ทว่านั่นก็ทำให้พลังฝีมือของเขาลดทอนลงอย่างหนัก ประกอบกับอาการบาดเจ็บสาหัส เขาจึงถูกส่งตัวกลับมายังสำนักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเป็นการด่วน

เมื่อได้ยินข่าวนี้ หัวใจของสวี่ฉางเซิงก็ดิ่งวูบลงทันที เขารีบมุ่งหน้าไปยังยอดเขาต้วนเริ่นโดยไม่รอช้า