บทที่ 86 กวาดล้างถ้ำเฮยเฟิง! ศึกใหญ่หยวนอิง คลื่นลมแปรปรวน!

บทที่ 86 กวาดล้างถ้ำเฮยเฟิง! ศึกใหญ่หยวนอิง คลื่นลมแปรปรวน!

เป็นไปตามที่สวี่ฉางเซิงคาดไว้ สำนักให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง

แม้เมืองชิงหนิวจะเล็กจ้อยเพียงใด แต่ก็ยังเป็นอาณาเขตของสำนักเซียนไท่อี การที่ผู้บำเพ็ญเพียรมารกล้ามาตั้งฐานที่มั่นในระยะประชิดถึงเพียงนี้ ซ้ำยังสังหารเข่นฆ่าคนธรรมดา ช่างเป็นการท้าทายกันอย่างโจ่งแจ้ง!

หอคุมกฎไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบส่งยอดฝีมือออกไปในทันที!

ผู้นำยอดเขาฉางเจี้ยนผู้มีพลังระดับจินตานเป็นผู้นำทัพด้วยตนเอง นำทีมกวาดล้างที่ประกอบด้วยศิษย์คุมกฎระดับสร้างรากฐานนับสิบคน บุกทะลวงเข้าใส่ถ้ำเฮยเฟิงดุจสายฟ้าฟาด!

การต่อสู้ที่รู้ผลแพ้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มได้ปะทุขึ้น

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานลงมือ พลานุภาพสั่นสะเทือนฟ้าดิน

แม้ฐานที่มั่นถ้ำเฮยเฟิงจะมีผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับสร้างรากฐานคอยคุ้มกันและมีค่ายกลพิสดารอยู่บ้าง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังฝีมือที่เหนือชั้นกว่าอย่างสิ้นเชิง ในพริบตาเดียวก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!

ผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งหมดในฐานที่มั่นถูกสังหารจนสิ้นซาก และสามารถช่วยเหลือคนธรรมดาที่ถูกจับตัวมาได้ไม่น้อย

หลังเสร็จสิ้นการตรวจสอบของที่ยึดมาได้ สำนักก็ทำตามกฎระเบียบ โดยนำหินวิญญาณและวัตถุดิบส่วนหนึ่งมาคำนวณเป็นคะแนนคุณูปการ เพื่อเป็นรางวัลให้แก่สวี่ฉางเซิงผู้ค้นพบและรายงานเรื่องฐานที่มั่น

คะแนนคุณูปการของสำนักถึงหนึ่งหมื่นคะแนน!

นี่คือรางวัลมหาศาล!

มากพอที่จะนำไปแลกเปลี่ยนเป็นของวิเศษล้ำค่าในคลังสมบัติของสำนักได้มากมาย หรือแม้แต่ของวิเศษที่ช่วยเสริมการสร้างรากฐานก็ยังได้!

เมื่อสวี่ฉางเซิงได้รับข้อความจากสำนักและเห็นว่าคะแนนคุณูปการถูกโอนเข้าป้ายประจำตัวแล้ว ในใจของเขาก็อดสะท้านไม่ได้

ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้สำนักจะใจป้ำถึงเพียงนี้ นี่เป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของเรื่องนี้ และแสดงให้เห็นว่าสำนักไม่มีวันทนต่อการแทรกซึมของพรรคมารอย่างเด็ดขาด

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไป เมืองชิงหนิวและพื้นที่โดยรอบก็กลับมาสงบสุขเป็นการชั่วคราว

ชื่อของสวี่ฉางเซิงได้เข้าหูเหล่าเบื้องบนของสำนักในอีกรูปแบบหนึ่งอีกครั้ง ในฐานะที่ไม่ใช่แค่อัจฉริยะด้านการหลอมโอสถหรือผู้รอดชีวิตจากแดนลับ แต่ยังเป็นศิษย์ผู้มีใจห่วงใยสำนัก ทั้งยังมีไหวพริบเฉียบแหลมและเด็ดขาด

สวี่ฉางเซิงนำคะแนนคุณูปการส่วนหนึ่งไปแลกเป็นโอสถและวัตถุดิบค่ายกลที่ใช้งานได้จริง เพื่อยกระดับการป้องกันของเมืองชิงหนิวให้แน่นหนายิ่งขึ้น ซ้ำยังทิ้งเงินทองและโอสถระดับต่ำไว้ให้เหล่าสหายเก่าอีกมากมาย เพื่อให้แน่ใจว่าวันข้างหน้าพวกเขาจะใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวล

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงค่อยกล่าวลาบ้านเกิดเมืองนอนและผู้คนเก่าแก่ เพื่อเดินทางกลับสำนักเซียนไท่อี

การกลับบ้านเกิดครั้งนี้ แม้สองมือจะต้องเปื้อนเลือดมาร ทว่าก็ได้รับคะแนนคุณูปการกลับมาอย่างมหาศาล และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เขาได้ปกป้องคนที่อยากจะปกป้องเอาไว้ได้

อย่างไรก็ตาม เมฆหมอกแห่งมหาสงครามยังคงปกคลุมหนาทึบ บรรยากาศภายในสำนักไม่ได้ผ่อนคลายลงเพียงเพราะชัยชนะเล็ก ๆ น้อย ๆ ในครั้งนี้

สวี่ฉางเซิงรู้ดีว่า พายุลูกใหญ่กว่าอาจจะกำลังรออยู่เบื้องหลัง

...

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไป

ยอดเขาหลอมโอสถ ภายในห้องหลอมโอสถอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร

สวี่ฉางเซิงกำลังแลกเปลี่ยนเคล็ดลับการหลอมโอสถที่ชื่อว่า "โอสถผสานอัคคี" กับนักหลอมโอสถระดับเดียวกันอีกหลายคน พวกเขาสนทนากันถึงทักษะการควบคุมไฟ และความสมดุลอันละเอียดอ่อนของการจับคู่ตัวยาสมุนไพรหลักและรอง

แม้เขาจะอาศัยความได้เปรียบจากเตาใบเล็ก ทว่ารากฐานวิถีโอสถของเขาก็แน่นหนาเป็นอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เอ่ยปากมักจะชี้ตรงจุดสำคัญเสมอ จนทำให้นักหลอมโอสถเหล่านั้นพยักหน้าเห็นด้วยอยู่บ่อยครั้ง

ในขณะที่การสนทนากำลังออกรสออกชาติ ประตูห้องหลอมโอสถก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ศิษย์ผู้ทำหน้าที่ส่งข่าวของหอโอสถพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นเต้นสุดขีดจนลืมแม้กระทั่งมารยาท น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

"ศิษย์พี่ทุกท่าน! ข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่สะท้านฟ้าขอรับ!"

ทุกคนล้วนชะงักงัน ก่อนจะขมวดคิ้วมองไป

ศิษย์ผู้นั้นหอบหายใจหนักหน่วง เอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า "รายงานการศึกเพิ่งส่งตรงมาจากแนวหน้า! บรรพชนหยวนอิง! ผู้อาวุโสสูงสุดระดับหยวนอิงของห้าสำนักเซียนใหญ่ของพวกเรา ลงมือที่ช่องเขาลั่วอิงแล้วขอรับ!"

ภายในห้องเงียบกริบลงในพริบตา เงียบสงัดเสียจนเข็มตกก็ยังได้ยิน

นักหลอมโอสถทุกคนรวมถึงสวี่ฉางเซิง ล้วนกลั้นหายใจ จับจ้องสายตาไปที่ศิษย์ผู้นั้นเขม็ง

"บรรพชนเสวียนอิน! เฒ่ามารผู้นั้นทะลวงเข้าสู่ระดับหยวนอิงขั้นกลางได้แล้ว มันกำเริบเสิบสานถึงขั้นมาเยือนแนวหน้าด้วยตัวเอง...

แต่ผลลัพธ์คือ ถูกบรรพชนหลิงเซียวแห่งสำนักเซียนไท่อีของพวกเรา แม่ชีจิ้งซูแห่งสำนักสุ่ยเยวี่ย บรรพชนป้าเจี้ยนแห่งสำนักกระบี่ยักษ์ ผู้สูงส่งหมื่นสัตว์แห่งสำนักคุมอสูร และผู้เฒ่าเชียนจีแห่งสำนักป่ายขุย บรรพชนทั้งห้าร่วมมือกันกาง 'ค่ายกลห้าทิศผนึกปราณ' เอาไว้!

ทำร้ายมันจนบาดเจ็บสาหัสปางตาย!

ว่ากันว่าเฒ่ามารผู้นั้นถูกซัดจนกายเนื้อแหลกสลาย หยวนอิงต้องหลบหนีหัวซุกหัวซุน หากไม่ใช้เวลาสักหลายสิบปีก็อย่าหวังว่าจะฟื้นตัวได้!"

"ฮือฮา—!"

ทั่วทั้งห้องหลอมโอสถเดือดพล่านขึ้นมาในพริบตา! นักหลอมโอสถทุกคนตื่นเต้นจนลุกพรวดขึ้นมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีอย่างไม่อยากจะเชื่อ

บรรพชนระดับหยวนอิง!

นั่นคือยอดฝีมือที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกผู้บำเพ็ญเพียรแห่งแคว้นจ้าวเชียวนะ ปกติแล้วมักจะไปมาไร้ร่องรอยราวกับเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง เป็นเสาหลักที่ค้ำจุนสำนักอย่างแท้จริง!

การปะทะกันระหว่างพวกเขา มักหมายถึงสถานการณ์ที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างถึงที่สุด แต่ขณะเดียวกันก็สามารถชี้วัดชัยชนะได้ในคราวเดียว!

การที่บรรพชนเสวียนอินทะลวงสู่ระดับหยวนอิงขั้นกลางได้นั้น เดิมทีนับเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงต่อพันธมิตรฝ่ายธรรมะ ทว่ายามนี้กลับถูกบรรพชนทั้งห้าร่วมมือกันเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส!

นี่คือข่าวดีแห่งชัยชนะที่ปลุกขวัญกำลังใจผู้คนได้มากที่สุดนับตั้งแต่เริ่มสงครามมาอย่างไม่ต้องสงสัย!

มันมากพอที่จะช่วยลดทอนความกดดันในแนวหน้าลงได้อย่างมหาศาล และชะลอการบุกโจมตีอันดุเดือดของพรรคมารไว้ได้ชั่วคราว

"ยอดเยี่ยมไปเลย!"

"ท่านบรรพชนทรงอานุภาพยิ่ง!"

"ดูซิว่าพวกมารชั้นต่ำเหล่านั้นยังจะกล้ากำเริบเสิบสานอยู่อีกหรือไม่!"

ทุกคนโห่ร้องโลดเต้นด้วยความยินดี พลางวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างตื่นเต้น

ทว่าสวี่ฉางเซิงหลังจากผ่านพ้นความตกตะลึงและดีใจในคราแรกไปแล้ว กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขามองไปยังศิษย์คุมกฎที่ยังคงตื่นเต้นไม่หายผู้นั้น แล้วเอ่ยถามเสียงขรึม "ศิษย์น้อง ข่าวที่แจ้งมาได้กล่าวถึงบรรพชนหยวนอิงของสำนักโลหิตสังหารและสำนักซากผีบ้างหรือไม่ ตอนนั้นพวกเขาอยู่ในเหตุการณ์ด้วยหรือเปล่า แล้วมีท่าทีเช่นไรบ้าง"

ศิษย์คุมกฎผู้นั้นชะงักไปเมื่อถูกถาม เขาเกาหัวพลางนึกทบทวนรายละเอียดของข่าวการรบอย่างละเอียด ก่อนจะตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "เรียนศิษย์พี่ ในรายงานการรบ...ดูเหมือนจะไม่ได้เอ่ยถึงการปรากฏตัวของบรรพชนโลหิตสังหารและบรรพชนซือหมิงเลย คล้ายกับว่าตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงบรรพชนเสวียนอินผู้เดียวที่รับมือกับบรรพชนสำนักเซียนทั้งห้า..."

สิ้นคำกล่าวนั้น บรรยากาศอันร้อนแรงภายในห้องหลอมโอสถก็เย็นลงเล็กน้อย นักหลอมโอสถบางคนที่มีความคิดเฉียบแหลมต่างก็เผยสีหน้าครุ่นคิดออกมา

"เช่นนี้ก็แปลกแล้ว..." นักหลอมโอสถอาวุโสผู้หนึ่งลูบเคราพลางพึมพำ "สามสำนักมารใหญ่ผูกพันเป็นหนึ่งเดียวกัน ร่วมมือกันก่อสงคราม"

"การที่บรรพชนเสวียนอินมาเยือนแนวหน้าด้วยตนเองนั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ทั้งหมด ไม่ว่ามองในมุมใด บรรพชนของสำนักโลหิตสังหารและสำนักซากผีก็สมควรต้องปรากฏตัวคอยสนับสนุนจึงจะถูก"

"ต่อให้ไม่ลงมือ แต่แค่อยู่ด้วยก็ถือเป็นการข่มขวัญแล้ว ไฉนถึงปล่อยให้บรรพชนเสวียนอินรับมือกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับเดียวกันถึงห้าคนเพียงลำพังเล่า"

"เว้นเสียแต่ว่า..." นักหลอมโอสถอีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมา แววตาปรากฏประกายวาบ "ภายในของพวกเขาก็ไม่ได้กลมเกลียวกันเป็นหนึ่งเดียว หรือว่า...พวกเขามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้าเงียบ ๆ นี่คือสิ่งที่เขาคลางแคลงใจอยู่พอดี

การที่บรรพชนเสวียนอินได้รับบาดเจ็บสาหัสนั้น ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างแน่นอน

แต่ความเงียบงันอันผิดปกติของบรรพชนสำนักโลหิตสังหารและสำนักซากผี กลับเป็นดั่งเงามืดสายใหม่ที่ปกคลุมอยู่เหนือสงครามในครั้งนี้

เป็นเพราะสามสำนักมารใหญ่มีรอยร้าวกันมาแต่แรก จึงเลือกที่จะนิ่งดูดาย หรือกระทั่งยืมดาบฆ่าคนในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้งั้นหรือ

หรือว่าพวกเขากำลังลอบวางแผนการร้ายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการปะทะกันซึ่งหน้าอยู่ในเงามืดกันแน่

เมื่อผ่านการศึกในครั้งนี้ แม้การบุกโจมตีของพรรคมารจะชะลอลงชั่วคราว ทว่าสถานการณ์ในภายภาคหน้ากลับดูคลุมเครือและซับซ้อนยิ่งขึ้น เต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่ไหลวนอย่างเงียบงัน

การพูดคุยแลกเปลี่ยนจบลงอย่างลวก ๆ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป ทว่าจิตใจกลับไม่อยู่กับการหลอมโอสถอีกต่อไปแล้ว

สวี่ฉางเซิงกลับมายังถ้ำพำนัก ความปีติยินดีจากชัยชนะเล็ก ๆ ที่เมืองชิงหนิวและการได้รับคะแนนคุณูปการ ถูกเจือจางลงไปจนหมดสิ้น

การปะทะกันในระดับบรรพชนหยวนอิง ตลอดจนรอยร้าวภายในพรรคมารที่อาจซ่อนอยู่เบื้องหลัง ทำให้เขามีความเข้าใจต่อสงครามในครั้งนี้ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

"ต้นไม้ปรารถนาความสงบ แต่ลมกลับไม่ยอมหยุดนิ่ง...พลังฝีมือของข้ายังไม่มากพอจริง ๆ"

เขามองออกไปนอกหน้าต่างยังทิวเขาที่ทอดยาวของสำนัก สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ความสงบสุขปลอดภัย ทว่ากลับเป็นความอึดอัดดั่งพายุฝนที่กำลังจะมาเยือน

เขาต้องยกระดับพลังฝึกปรือให้เร็วยิ่งขึ้น และฝึกฝน "ค่ายกลกระบี่เกิงจิน" ให้สมบูรณ์ จึงจะมีพลังพอที่จะปกป้องตนเอง หรือกระทั่งพลิกกลับมาตอบโต้ ท่ามกลางคลื่นลมที่นับวันยิ่งทวีความแปรปรวนนี้ได้