บทที่ 87 สำนักเรียกเกณฑ์ เหมืองแร่เฮยเสวียน! หนอนบ่อนไส้!

บทที่ 87 สำนักเรียกเกณฑ์ เหมืองแร่เฮยเสวียน! หนอนบ่อนไส้!

คลื่นลมจากการปะทะกันในระดับบรรพชนหยวนอิงยังไม่ทันสงบ บรรยากาศตึงเครียดภายในสำนักก็มิได้บรรเทาลงเลย ตรงกันข้าม กลับยิ่งทวีความตึงเครียดเพราะกำลังพลแนวหน้าขาดแคลนอย่างต่อเนื่อง

ต่อให้เป็นบุคลากรฝ่ายสนับสนุนที่มีฐานะเป็นถึงผู้หลอมโอสถระดับหนึ่งขั้นสูงอย่างสวี่ฉางเซิง ก็ไม่อาจได้รับข้อยกเว้นจากการเรียกเกณฑ์ของสำนักได้อีกต่อไป

วันนี้ คำสั่งโยกย้ายจากหอกิจการก็ถูกส่งมาถึงเรือนหลังน้อยของเขาในที่สุด

"คำสั่ง: ศิษย์ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณสวี่ฉางเซิง จงเดินทางไปประจำการ ณ 'เหมืองแร่เฮยเสวียน' ในทันที รับหน้าที่ดูแลจัดการเสบียงโอสถ และช่วยเหลือภารกิจคุ้มกันเหมืองแร่ กำหนดให้ไปถึงภายในสามวัน"

เหมืองแร่เฮยเสวียน?

สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเคยได้ยินชื่อสถานที่แห่งนี้มาบ้าง มันคือเหมืองหินวิญญาณขนาดกลางที่อยู่ใต้การปกครองของสำนักเซียนไท่อี ตั้งอยู่บริเวณชายขอบเขตอำนาจของสำนัก สภาพแวดล้อมนับว่าทุรกันดารไม่น้อย

ที่สำคัญกว่านั้น แม้ที่นั่นจะอยู่ห่างไกลจากสมรภูมิหลัก ทว่าก็ใช่จะปลอดภัย มักมีกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรมารกลุ่มเล็ก ๆ ลักลอบเข้าไปก่อกวน โจมตีเส้นทางขนส่ง และปล้นชิงทรัพยากรอยู่บ่อยครั้ง

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นงานหนัก ทว่าก็มิใช่แนวหน้าที่อันตรายที่สุด

การที่สำนักจัดการเช่นนี้ นับว่าคำนึงถึงฐานะนักหลอมโอสถของเขา ผนวกกับความเป็นจริงที่กำลังคนขาดแคลนในยามศึกสงครามแล้ว

เมื่อไม่อาจปฏิเสธ สวี่ฉางเซิงจึงทำได้เพียงเก็บสัมภาระ เปิดใช้งานค่ายกลคุ้มกันถ้ำพำนักจนสุดกำลัง นำโอสถที่จำเป็น ยันต์ และกระบี่บินเกิงจินทั้งเก้าเล่มติดตัวไป แล้วโดยสารเรือเหาะขนส่งของสำนักมุ่งหน้าสู่เหมืองแร่เฮยเสวียน

เรือเหาะร่อนลงจอดท่ามกลางเทือกเขาอันรกร้างว่างเปล่า

ดินแดนที่ตั้งของเหมืองแร่เฮยเสวียนนั้นไร้ผู้คนสัญจร ตัวภูเขามีหินสีดำโผล่พ้นดินให้เห็น มองเห็นอุโมงค์เหมืองที่ถูกขุดเจาะและกองแร่ทิ้งเกลื่อนกลาดไปทั่ว อากาศอบอวลไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ

ค่ายกลคุ้มกันเหมืองแร่ดูค่อนข้างสมบูรณ์ดี แต่แสงกลับหม่นหมองเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามิได้รับการเอาใจใส่บำรุงรักษาเท่าที่ควร

ผู้ที่ออกมาต้อนรับคือผู้คุมกฎระดับสร้างรากฐานขั้นต้นแซ่หวังผู้หนึ่ง ซึ่งมีใบหน้าอิดโรย

เขานำทางสวี่ฉางเซิงไปยังเรือนหินซอมซ่อหลังหนึ่ง ซึ่งใช้เป็นทั้งที่ทำงานและที่พักอาศัย

"ศิษย์น้องสวี่ นี่คือบัญชีเสบียงและบันทึกผู้บาดเจ็บล้มตายในช่วงที่ผ่านมา เจ้าลองทำความคุ้นเคยดูก่อนเถิด"

ผู้คุมกฎหวังเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงความขอไปทีอยู่หลายส่วน "เสบียงโอสถทั้งหมดอยู่ในคลังด้านข้าง เอากุญแจไปสิ

วันธรรมดาไม่มีเรื่องราวใหญ่โตอันใด แค่แจกจ่ายโอสถให้ตรงเวลา และจดบันทึกของที่ใช้ไปก็พอ

หากมีพวกมารสวะมาก่อกวน ย่อมมีหน่วยลาดตระเวนคอยจัดการ เจ้าก็...พยายามหลบอยู่ในที่ปลอดภัยก็แล้วกัน"

สั่งเสียเพียงไม่กี่คำ ผู้คุมกฎหวังก็อ้างว่ายังมีธุระอื่นต้องทำ แล้วรีบผละจากไปทันที

สวี่ฉางเซิงกวาดสัมผัสวิญญาณออกไปเล็กน้อย ก็พบว่าสถานการณ์ภายในเหมืองแร่แห่งนี้ซับซ้อนยิ่งนัก

ศิษย์ที่เฝ้าเหมืองมีอยู่ราวสามสี่สิบคน ระดับพลังฝึกตนไม่เท่าเทียมกัน มีตั้งแต่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหกไปจนถึงขั้นสิบ และเห็นได้ชัดว่าแบ่งพรรคแบ่งพวกกันเป็นหลายกลุ่ม

บ้างดูเหมือนจะถูกส่งมาโดยสำนักโดยตรง บ้างก็คล้ายจะเป็นลูกหลานตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรที่พึ่งพาสำนัก พวกเขาแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน ซ้ำยังแฝงความเป็นศัตรูกันอยู่ลึก ๆ เห็นได้ชัดว่ามีการชิงดีชิงเด่นกันภายในอย่างหนัก

ส่วนผู้คุมกฎหวังผู้นั้น ตลอดจนผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานอีกสองท่านที่ว่ากันว่ากำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ก็คล้ายจะทำเป็นมองไม่เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าไร้กำลังจะควบคุม หรือคร้านที่จะใส่ใจกันแน่ ตราบใดที่ยังส่งมอบผลผลิตหินวิญญาณได้ตรงเวลาทุกเดือน พวกเขาก็หลับตาข้างลืมตาข้างปล่อยผ่านไป

สวี่ฉางเซิงปรับตัวเข้ากับหน้าที่อย่างรวดเร็ว เขาเริ่มลงมือตรวจนับเสบียงในคลังและตรวจสอบบัญชี

เขาพบว่าบันทึกการสูญเสียโอสถมีเงื่อนงำน่าสงสัย โอสถสามัญที่ใช้รักษาอาการบาดเจ็บและฟื้นฟูลมปราณบางชนิด มีตัวเลขแจ้งชำรุดสูญหายสูงจนผิดปกติ ซ้ำยังไม่ตรงกับยอดคงเหลือจริงในคลังอีกด้วย

ความตุกติกที่ซ่อนอยู่ในนี้ ย่อมเป็นเรื่องที่รู้กันโดยนัย

เขาไม่ได้กระโตกกระตาก เพียงจดจำไว้ในใจเงียบ ๆ

เป็นดังคาด ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็มีศิษย์จากต่างฝักต่างฝ่ายมารับโอสถ พวกเขามักพูดจากระทบกระเทียบกัน ซ้ำยังพยายามรีดไถส่วนแบ่งเพิ่มเติมจาก 'ลูกแกะอ้วน' ที่เพิ่งมาใหม่อย่างสวี่ฉางเซิง หรือไม่ก็ใช้ของด้อยคุณภาพมาสับเปลี่ยน

สีหน้าของสวี่ฉางเซิงยังคงราบเรียบ เขาปฏิบัติทุกอย่างตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด แจกจ่ายตามโควตาและระดับขั้นเป๊ะ ๆ ต่อให้อีกฝ่ายจะตื้อขอร้องหรือลอบข่มขู่ เขาล้วนไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าของเขา บวกกับท่าทีสุขุมเยือกเย็นที่เผยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ก็พอจะสะกดข่มบางคนไว้ได้ชั่วคราว ทว่าก็แน่นอนว่ามันได้ไปล่วงเกินคนอีกกลุ่มหนึ่งเช่นกัน

สภาพแวดล้อมภายนอกก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน

ในคืนของวันที่เจ็ดนับตั้งแต่มาถึงเหมืองแร่ เสียงสัญญาณเตือนภัยอันบาดหูก็ดังขึ้นกะทันหันกลางดึก!

ผู้บำเพ็ญเพียรมารกลุ่มย่อยราวสิบคนอาศัยความมืดลอบโจมตีจุดขนส่งแห่งหนึ่งของเหมืองแร่ จนเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดกับศิษย์ลาดตระเวน

สวี่ฉางเซิงรีบไปคุ้มกันคลังสินค้าทันที พร้อมกับแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปเต็มกำลังเพื่อจับตาดูสถานการณ์การต่อสู้อย่างใกล้ชิด

แม้ศิษย์เฝ้าเหมืองจะมีความขัดแย้งภายใน ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรมารก็ยังรู้จักร่วมใจต้านศัตรู เพียงแต่การประสานงานนั้นอ่อนด้อย ต่างคนต่างสู้ ไม่นานจึงเริ่มมีคนบาดเจ็บล้มตาย

ผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานสองท่านที่เก็บตัวฝึกตนปรากฏตัวขึ้นในที่สุด ทว่ากลับดูสับสนวุ่นวายและสั่งการได้ย่ำแย่

สวี่ฉางเซิงเห็นดังนั้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาไม่ได้พุ่งทะยานเข้าไปประจัญบานโดยตรง ทว่ารอจังหวะที่เหมาะสม แล้วซัดกระบี่บินเกิงจินสามเล่มออกไปจากระยะไกล

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ประกายกระบี่ดุจสายฟ้าพุ่งผ่านสนามรบอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ทะลวงร่างผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายสามคนที่กำลังจะลงมือสังหารศิษย์ซึ่งล้มกองอยู่กับพื้นในพริบตา!

การสนับสนุนด้วยวิถีกระบี่อันเฉียบขาดที่โผล่มาอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสองฝ่ายที่กำลังห้ำหั่นกันอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ

ความกดดันของศิษย์เฝ้าเหมืองลดฮวบลง ส่วนรูปขบวนของผู้บำเพ็ญเพียรมารก็เริ่มปั่นป่วน

ผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานทั้งสองจึงฉวยโอกาสนี้นำเหล่าศิษย์โต้กลับ ในที่สุดก็ขับไล่ผู้บำเพ็ญเพียรมารกลุ่มนี้ไปได้ โดยทิ้งศพเอาไว้หลายร่าง

หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป สายตาของเหล่าศิษย์เหมืองแร่ที่มองมายังสวี่ฉางเซิงก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ

ที่แท้นักหลอมโอสถคนใหม่ผู้นี้ก็หาใช่คนอ่อนแอที่เก่งแต่เรื่องหลอมโอสถ ทว่าฝีมือของเขาเกรงว่าจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าศิษย์ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบหลาย ๆ คนเสียอีก!

ทว่าภายในใจของสวี่ฉางเซิงกลับไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย

ภายในแตกแยกชิงดีชิงเด่น การจัดการเละเทะ ภายนอกก็ถูกรุกรานไม่ขาดสาย... เหมืองแร่เฮยเสวียนแห่งนี้มันซากปรักหักพังชัด ๆ

เขารู้ดีว่าวันเวลาที่ต้องประจำการอยู่ที่นี่นับจากนี้ จะต้องไม่ใช่งานง่ายอย่างแน่นอน

ทั้งต้องคอยรับมือกับเรื่องโสมมภายในที่มีมาไม่หยุดหย่อน ทั้งต้องระแวดระวังการลอบโจมตีจากผู้บำเพ็ญเพียรมารอยู่ตลอดเวลา แถมยังต้องทำภารกิจที่สำนักมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงอีกด้วย

"เอาเถอะ มาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ ถือเสียว่าใช้โอกาสนี้ขัดเกลาค่ายกลกระบี่และสภาวะจิตใจก็แล้วกัน"

สวี่ฉางเซิงกวาดตามองเหล่าศิษย์เฝ้าเหมืองซึ่งมีสีหน้าแตกต่างกันไป ในใจก็เริ่มคิดแผนการเอาไว้แล้ว

ในดินแดนอันวุ่นวายแห่งนี้ พลังฝีมือและเล่ห์เหลี่ยมเท่านั้นถึงจะเป็นสัจธรรมที่แท้จริง

วันเวลาในเหมืองแร่เฮยเสวียนนั้นปั่นป่วนและยากจะคาดเดายิ่งกว่าที่สวี่ฉางเซิงคิดเอาไว้มากนัก

ภายนอกมีผู้บำเพ็ญเพียรมารคอยก่อกวนไม่ขาดสาย ภายในก็เกิดคลื่นใต้น้ำเพียงเพราะความ "ไม่รู้จักโอนอ่อนผ่อนตาม" ของเขา

กลุ่มอำนาจที่พยายามจะเล่นตุกติกกับเสบียงโอสถแต่กลับต้องมาเจออุปสรรคชิ้นโต ต่างก็แสดงความไม่พอใจและตั้งแง่กีดกันนักหลอมโอสถหน้าใหม่ผู้แข็งขืนไม่ยอมโอนอ่อนอย่างเขาอย่างเห็นได้ชัด

สวี่ฉางเซิงรู้อยู่แก่ใจดี แต่ก็ยังคงนิ่งสงบไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา

ทุกวันเขายังคงทำหน้าที่ตรวจนับเสบียงและแจกจ่ายโอสถตามขั้นตอนอย่างเคร่งครัด ขณะเดียวกันก็แผ่สัมผัสวิญญาณอันแข็งแกร่งออกไปอย่างเงียบเชียบ ดุจดั่งตาข่ายอันรัดกุมที่คอยเฝ้าระวังทุกความเคลื่อนไหวภายในเหมืองแร่

ไม่นานนัก เขาก็ได้พบกับความผิดปกติที่มากยิ่งขึ้น

ประการแรก ปริมาณความเสียหายของโอสถและวัตถุดิบหลอมบางส่วนมักจะไม่ตรงกับบัญชีอยู่เสมอ

มันไม่ใช่การยักยอกแบบตื้นเขิน ทว่าเป็นการทำให้บางส่วน "หายไป" อย่างมีแบบแผน นับว่าเป็นฝีมือที่ช่ำชองไม่เบา

ประการที่สอง จังหวะเวลาในการเข้ามาก่อกวนประปรายของผู้บำเพ็ญเพียรมารในหลาย ๆ ครั้งนั้นช่างบังเอิญจนเกินไป ราวกับว่าพวกมันสามารถหลบเลี่ยงช่วงเวลาที่ทีมลาดตระเวนแข็งแกร่งที่สุด แล้วพุ่งเป้าเจาะจงไปยังจุดป้องกันที่อ่อนแอที่สุดได้อย่างแม่นยำ

หากไม่ใช่เพราะเขาแอบใช้ค่ายกลกระบี่เข้าคลี่คลายสถานการณ์อย่างลับ ๆ ยอดผู้บาดเจ็บล้มตายก็คงจะสูงกว่านี้มาก

"หนอนบ่อนไส้อยู่ข้างใน ลอบติดต่อกับพรรคมารอยู่ข้างนอก!" สวี่ฉางเซิงได้ข้อสรุปอันเยือกเย็นขึ้นในใจ

เขาเลิกหวังพึ่งพาผู้ดูแลระดับสร้างรากฐานที่ทั้งเกียจคร้านและไร้น้ำยาเหล่านั้น แล้วเริ่มลงมือสืบสวนอย่างลับ ๆ ด้วยตนเอง

ด้วยประสบการณ์การจัดการสมัยที่ยังอยู่ห้องโอสถเสีย เขาจึงล็อกเป้าหมายที่น่าสงสัยได้อย่างรวดเร็ว

นั่นคือศิษย์สายในที่มีนามว่า ซุนอวี่