บทที่ 88 สังหารไส้ศึก สร้างบารมี! รางวัลจากสำนัก!

บทที่ 88 สังหารไส้ศึก สร้างบารมี! รางวัลจากสำนัก!

คนผู้นี้มีระดับพลังบำเพ็ญคือระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ เป็นหัวโจกของกลุ่มอิทธิพลเล็ก ๆ ในเหมืองแร่ ปกติมักจะทำตัวกว้างขวาง และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับทุกฝ่าย

ทว่าสัมผัสวิญญาณของสวี่ฉางเซิงจับสังเกตได้หลายครั้งว่า เมื่ออยู่ในที่ลับตาคน อีกฝ่ายมักจะนำป้ายหยกสีเลือดที่ทำขึ้นเป็นพิเศษออกมาเพื่อส่งข่าวสารอย่างลับ ๆ

กลิ่นอายของป้ายหยกชิ้นนั้น คล้ายคลึงกับของที่อยู่ในแหวนมิติของมือสังหารแห่งสำนักโลหิตสังหารซึ่งเขาเคยปลิดชีพไปก่อนหน้านี้อย่างยิ่ง!

สวี่ฉางเซิงอดทนซุ่มรอ จนกระทั่งซุนอวี่ใช้งานป้ายหยกโลหิตอีกครั้ง เขาจึงใช้สัมผัสวิญญาณอันแข็งแกร่งดักจับความผันผวนของคลื่นข่าวสารที่แผ่วเบานั้นมาได้ ซึ่งเนื้อหาก็คือเส้นทางและเวลาของขบวนขนส่งหินวิญญาณในรอบถัดไป!

หลักฐานมัดตัวแน่นหนา!

จิตสังหารพลันปะทุขึ้นในใจของสวี่ฉางเซิงทันที

หากไม่กำจัดเดรัจฉานผู้นี้ เหมืองแร่แห่งนี้คงไม่มีวันสงบสุข ศิษย์ที่เฝ้าเหมืองทุกคนอาจต้องมาทิ้งชีวิตเพราะการทรยศของมัน!

แต่ทว่า หากรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปตามขั้นตอนปกติตามกฎเกณฑ์เล่า?

เหมืองแร่อยู่ห่างไกลจากสำนัก การส่งข่าวสารย่อมล่าช้า กว่าหอคุมกฎจะส่งคนมาถึง เกรงว่าขบวนขนส่งคงถูกปล้นชิงไปเสียก่อนแล้ว และซุนอวี่ย่อมมีเวลาเหลือเฟือที่จะทำลายหลักฐาน หรือแม้กระทั่งหลบหนีไปได้อีกครั้ง

อีกทั้งผู้ดูแลระดับสร้างรากฐานเหล่านั้นจะไว้ใจได้หรือไม่ ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้

"ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ย่อมต้องใช้วิธีการที่เด็ดขาด!" แววตาของสวี่ฉางเซิงทอประกายเย็นเยียบ เขาตัดสินใจขั้นเด็ดขาดในพริบตา

เขาไม่ได้แหวกหญ้าให้งูตื่น แต่จงใจแบ่งสรรโอสถให้คนกลุ่มของซุนอวี่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยในการแจกจ่ายครั้งหน้า เพื่อแสดงท่าที 'โอนอ่อนผ่อนตาม' ให้ฝ่ายนั้นตายใจ

ขณะเดียวกัน ในที่ลับเขาก็เริ่มวางค่ายกลอย่างรัดกุม

เขาอาศัยความสะดวกจากตำแหน่งหน้าที่ แอบปรับแต่งจุดเชื่อมต่อบางจุดของค่ายกลป้องกันขนาดเล็กบริเวณใกล้คลังเก็บของ ทำให้มันดูเผิน ๆ เหมือนปกติ ทว่าแท้จริงแล้วสามารถแปรสภาพเป็นค่ายกลกักขังชั่วคราวได้ในพริบตาเมื่อถึงคราวจำเป็น

พร้อมกันนั้น เขาก็สืบรู้รูปแบบการรวมตัวกันตามปกติของซุนอวี่และพรรคพวกแกนนำอีกสองสามคนจนทะลุปรุโปร่ง

ช่วงเวลาลงมือถูกกำหนดไว้ในคืนวันที่สาม หลังจากที่ซุนอวี่ส่งข่าวกรองออกไปแล้ว

กลางดึกคืนนั้น ดวงจันทร์เร้นกาย หมู่ดาวบางตา

ซุนอวี่พร้อมกับพรรคพวกอีกสามคนกำลังดื่มสุราอยู่ภายในที่พัก พลางปรึกษากันเสียงเบาว่ารอบหน้าจะกอบโกยผลประโยชน์จากขบวนขนส่งให้มากขึ้นได้อย่างไร ในบทสนทนายังแฝงความได้ใจที่สวี่ฉางเซิง 'รู้ที่ต่ำที่สูง'

ทันใดนั้น!

แสงสว่างวาบขึ้นรอบที่พัก ธงค่ายกลหลายเล่มปรากฏขึ้นกลางอากาศ กระตุ้นการทำงานของค่ายกลกักขังและเก็บเสียงแบบง่าย ๆ ขึ้นมาในชั่วพริบตา!

"ใครน่ะ?!"

ซุนอวี่หน้าถอดสีด้วยความตกใจ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนพรวด

บานประตูถูกพลังมหาศาลกระแทกจนเปิดออก สวี่ฉางเซิงยืนหน้าตายไร้อารมณ์อยู่หน้าประตู รอบกายมีกระบี่บินเกิงจินสีเงินยวงสามเล่มแหวกว่ายไปมาอย่างช้า ๆ ราวกับมีชีวิต ปลดปล่อยปราณกระบี่อันแหลมคมที่ทำให้ผู้คนต้องใจสั่นสะท้านออกมา

"สวี่ฉางเซิง?! เจ้าคิดจะทำอะไร!" ซุนอวี่ทั้งตระหนกทั้งโกรธเกรี้ยว แกล้งตวาดเสียงแข็งทั้งที่ในใจหวาดหวั่น ขณะเดียวกันก็แอบขยิบตาให้พรรคพวก

"กวาดล้างศิษย์ทรยศ"

น้ำเสียงของสวี่ฉางเซิงเย็นเยียบ ปราศจากเศษเสี้ยวของอารมณ์ความรู้สึกใด

"ลงมือ!"

ซุนอวี่รู้ตัวว่าความลับคงแตกรั่วไหลแล้ว จึงแผดเสียงคำรามลั่น พร้อมเรียกธงดำคุ้มภัยออกมา กลิ่นอายมารพลุ่งพล่าน

อีกสามคนที่เหลือก็เรียกอาวุธเวทของตนออกมาเช่นกัน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่สวี่ฉางเซิง

"ช่างดื้อด้านเสียจริง"

สวี่ฉางเซิงรวบนิ้วมือชี้ไปเบื้องหน้าต่างกระบี่

"ค่ายกลกระบี่เกิงจินน้อย จงตื่น!"

กระบี่บินเกิงจินทั้งสามเล่มระเบิดแสงสีเงินเจิดจ้าขึ้นมาฉับพลัน ปราณกระบี่ถักทอประสานเข้าด้วยกัน ก่อนจะแปรสภาพเป็นอาณาเขตกระบี่รูปสามเหลี่ยมอันเกรี้ยวกราดไร้เทียมทาน ครอบคลุมร่างของซุนอวี่และพวกพ้องทั้งสี่ไว้ภายในอย่างสมบูรณ์!

ภายในค่ายกล ปราณกระบี่ฟาดฟันพุ่งทะยานไปทั่วทุกสารทิศ แหลมคมเสียจนไม่อาจต้านทาน!

ปราณมารจากธงดำคุ้มภัยของซุนอวี่เป็นสิ่งแรกที่ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ส่วนอาวุธเวทของอีกสามคนนั้นยิ่งเปราะบางราวกับกระดาษ เพียงแค่ปะทะเข้าก็ถูกปราณกระบี่ฟันจนขาดสะบั้นและปลิวลอยไป!

"อ๊ากก!"

"ม่ายยย—!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนขาดห้วงไปอย่างกะทันหัน

แสงกระบี่สาดประกายเพียงชั่วครู่ก็ถูกรั้งกลับคืน

ภายในห้องพักหลงเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณสี่ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากคมกระบี่ นอนตายตาไม่หลับอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

สวี่ฉางเซิงตวัดมือเก็บถุงเก็บของของพวกมันมา ก่อนจะดีดลูกไฟออกไปแผดเผาร่างเหล่านั้นจนกลายเป็นเถ้าถ่าน จากนั้นเขาก็ลบร่องรอยการต่อสู้ทิ้งอย่างรวดเร็ว และถอนค่ายกลกักขังออกไป

กระบวนการทั้งหมดล้วนหมดจดเฉียบขาด ตั้งแต่ลงมือจนกระทั่งจบเรื่อง ใช้เวลาเพียงสิบกว่าอึดใจเท่านั้น ถึงขั้นที่คนภายนอกไม่มีใครรู้ตัวแม้แต่น้อย

วันรุ่งขึ้น ข่าวการ 'หายตัวไปอย่างลึกลับ' ของซุนอวี่และพรรคพวกแพร่สะพัดไปทั่วเหมืองแร่อย่างรวดเร็ว สร้างความแตกตื่นไม่น้อย หลายคนได้แต่คาดเดากันไปต่าง ๆ นานา แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าหยิบยกขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์อย่างโจ่งแจ้ง

ผู้ดูแลระดับสร้างรากฐานทั้งหลายเมื่อได้ยินข่าวก็รุดมาสืบสวน ทว่ากลับไม่พบเบาะแสใด ๆ เลย สุดท้ายจึงจำใจต้องปล่อยเรื่องนี้ให้เงียบหายไป แต่สายตาที่พวกเขามองสวี่ฉางเซิงนั้น กลับแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างลึกซึ้ง

และการก่อกวนของผู้บำเพ็ญเพียรมารในอีกหลายครั้งต่อมาก็ไร้ซึ่งแบบแผนอย่างที่คิดไว้ เมื่อขาดสายสืบคอยส่งข่าว พวกมันจึงถูกศิษย์เฝ้าเหมืองตีโต้กลับไปได้อย่างง่ายดาย

บรรยากาศอึมครึมและคลื่นใต้น้ำภายในเหมืองแร่พลันมลายหายไปสิ้น บรรดาฝักฝ่ายที่เคยคิดจะก่อหวอดต่างพากันสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาทันที

ผู้ใดต่างก็รู้ดีว่า นักหลอมโอสถสวี่ที่เพิ่งมาใหม่ผู้นี้ ไม่เพียงแต่จะมีฝีมือหลอมโอสถฉกาจฉกรรจ์ ทว่ายังมีวิธีการลงมือที่เหี้ยมโหดและเด็ดขาดถึงขีดสุด!

การหายตัวไปของซุนอวี่และพรรคพวก มีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะเกี่ยวข้องกับเขา!

สวี่ฉางเซิงย่อมรู้อยู่เต็มอก แต่ก็ไม่ได้พูดเปิดโปงสิ่งใด เขายังคงจัดการงานและแจกจ่ายโอสถทุกวัน ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

เพียงแต่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โอสถที่เขาแจกจ่ายก็ไม่มีผู้ใดกล้ายักยอกหรือกลั่นแกล้งอีก คำสั่งเกี่ยวกับการป้องกันเหมืองที่เขาสั่งการลงไปก็ไร้ซึ่งอุปสรรคขัดขวางเช่นกัน

สถานการณ์ของเหมืองแร่เฮยเสวียน กลับสงบลงชั่วคราวด้วยวิธีการที่ผิดแปลกไปจากปกติ

สวี่ฉางเซิงกลับมานั่งในเรือนหินด้วยแววตาลึกล้ำ

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ย่อมต้องมีผลตามมา ไม่ช้าก็เร็วเขาจำต้องให้คำอธิบายแก่ทางสำนัก

แต่เขาก็ยิ่งตระหนักชัดว่า ในสถานการณ์เช่นนั้น การใช้ดาบคมตัดปมยุ่งเหยิงคือทางออกที่ดีที่สุด

"ต่อไปคงต้องคิดแล้วว่าจะ 'รายงาน' เรื่องนี้อย่างไรดี" เขาพึมพำกับตัวเอง ทว่าในใจกลับมีแผนการเตรียมไว้แล้ว

ในกลียุคเช่นนี้ บางครั้งการ 'ลงมือสังหารก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลัง' ควบคู่กับการแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความเด็ดขาด กลับช่วยให้ช่วงชิงความได้เปรียบมาได้มากยิ่งกว่า

ทว่าจำต้องกวาดล้างร่องรอยให้หมดจด มิเช่นนั้นอาจถูกผู้อื่นนำไปครหาได้ง่าย

วันที่สามหลังจากที่ซุนอวี่และพรรคพวก 'หายตัวไป'

สวี่ฉางเซิงได้จัดทำรายงานเหตุการณ์อย่างละเอียดแนบไปพร้อมกับป้ายหยกสีเลือดชนิดพิเศษอันเป็นหลักฐานสำคัญ โดยเขาลบร่องรอยสัมผัสวิญญาณของตนเองออกไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยของซุนอวี่เท่านั้น

จากนั้นจึงส่งรายงานไปยังหอคุมกฎผ่านช่องทางเร่งด่วนของสำนัก

เนื้อหาในรายงาน เขาบอกเล่าตามความเป็นจริงถึงเรื่องที่ตนพบความผิดปกติของเสบียงที่สูญหาย จนเกิดความสงสัยว่าจะมีไส้ศึก จึงได้ลอบสืบสวนอย่างลับ ๆ จนท้ายที่สุดก็พุ่งเป้าไปที่ซุนอวี่ และสกัดจับป้ายหยกสื่อสารเพื่อยืนยันพฤติการณ์การสมคบคิดกับศัตรู

ส่วนจุดจบของซุนอวี่และพรรคพวก เขาได้เขียนอธิบายไปว่า "ศิษย์ตระหนักได้ว่าสถานการณ์อยู่ในขั้นวิกฤต เกรงว่าหากพวกมันไหวตัวทันอาจทำลายหลักฐานเพื่อหลบหนี หรืออาจจนตรอกแว้งกัดจนทำอันตรายต่อเหมืองแร่ จึงตัดสินใจลงมือจับกุมอย่างเด็ดขาด

ทว่าซุนอวี่และพรรคพวกกลับต่อสู้ขัดขืน ในระหว่างการต่อสู้อันดุเดือดนั้น พวกมันล้วนสิ้นชีพลงอย่างน่าเสียดาย"

ถ้อยคำในรายงานล้วนรัดกุมรอบคอบ ตรรกะชัดเจน และมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ซึ่งขับเน้นให้เห็นถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์และความจำเป็นที่เขาต้องลงมือจัดการอย่างเด็ดขาดได้อย่างไร้ที่ติ

ไม่กี่วันต่อมา การตอบกลับจากสำนักก็มาถึง

เบื้องบนของหอคุมกฎต่างชื่นชมในการกระทำของสวี่ฉางเซิงที่สามารถค้นพบและกวาดล้างไส้ศึกได้อย่างดีเยี่ยม!

พวกเขามองว่าเขา "เป็นผู้มีความคิดละเอียดรอบคอบ เด็ดขาดกล้าตัดสินใจ ทั้งยังช่วยกอบกู้เหมืองแร่และขบวนขนส่งในยามวิกฤต นับว่ามีความดีความชอบต่อสำนัก!

ไม่เพียงแต่จะไม่เอาผิดที่เขา 'ลงมือสังหารก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลัง' เท่านั้น แต่กลับมอบรางวัลเป็นคะแนนคุณูปการของสำนักถึงสามพันแต้ม!

อีกทั้งเมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของเหมืองแร่เฮยเสวียนในปัจจุบันที่การจัดการกำลังปั่นป่วนและการป้องกันหละหลวม ผนวกกับความสามารถที่สวี่ฉางเซิงแสดงให้เห็นในเหตุการณ์ครั้งนี้ จึงมีคำสั่งพิเศษให้เขารับหน้าที่ดูแลอำนาจการจัดการเหมืองแร่ชั่วคราว โดยรับผิดชอบการจัดการทั่วไป การจัดสรรทรัพยากร และงานป้องกันของเหมืองแร่ทั้งหมด จนกว่าทางสำนักจะส่งตัวผู้อาวุโสประจำการคนใหม่มาถึง!

ทันทีที่คำสั่งนี้ถูกส่งลงมา ทั่วทั้งเหมืองแร่เฮยเสวียนพลันเกิดความแตกตื่น ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากคัดค้านเลยแม้แต่น้อย

ผู้ดูแลระดับสร้างรากฐานสองคนที่เดิมทีมีนิสัยเกียจคร้าน ยิ่งยอมศิโรราบอย่างสิ้นเชิง พวกเขาส่งมอบอำนาจให้อย่างว่าง่าย และปฏิบัติตัวเคารพนอบน้อมต่อสวี่ฉางเซิงมากยิ่งขึ้น