บทที่ 90 ทำลายแผนร้าย เลื่อนขั้นสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ! สนับสนุนป้อมผานสือ!

บทที่ 90 ทำลายแผนร้าย เลื่อนขั้นสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ! สนับสนุนป้อมผานสือ!

จานค่ายกลในมือของสวี่ฉางเซิงสาดแสงเจิดจ้า!

"เปิดค่ายกล!"

ค่ายกลมายาหลงทิศเริ่มทำงานในชั่วพริบตา พวกผู้บำเพ็ญเพียรมารที่พุ่งเข้ามาเป็นแนวหน้าต่างตกอยู่ในหมอกขาวโพลนจนสูญเสียทิศทางไปในทันที!

ค่ายกลปราณคมกล้าเกิงจินถูกกระตุ้น ปราณกระบี่อันแหลมคมนับไม่ถ้วนพลันก่อตัวขึ้นกลางอากาศ แล้วพุ่งทะลวงลงมาดุจห่าฝน!

ค่ายกลพสุธาพันธนาการวิญญาณหมุนวน แรงกดดันอันหนักอึ้งร่วงหล่นลงมาฉับพลัน ทำให้ร่างของพวกผู้บำเพ็ญเพียรมารเชื่องช้าลง พลังวิญญาณไหลเวียนติดขัด!

"แย่แล้ว! มีซุ่มโจมตี!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับสร้างรากฐานผู้นั้นหน้าถอดสีด้วยความตกใจสุดขีด คิดจะถอยหนี ทว่าก็ตกอยู่กลางวงค่ายกลเสียแล้ว

ในตอนนั้นเอง สวี่ฉางเซิงพลันคำรามลั่น กระบี่บินเกิงจินทั้งสามเล่มพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า!

"ค่ายกลกระบี่เกิงจินขนาดย่อม!"

ค่ายกลกระบี่สอดประสานกับค่ายกลบนพื้นดินได้อย่างไร้ที่ติ ประดุจเครื่องบดเนื้อขนาดมหึมา บดขยี้เข้าไปในกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรมารที่กำลังแตกตื่นสับสนอย่างเหี้ยมโหด!

ปราณกระบี่ตวัดฟาดฟัน โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่ว!

ผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับสร้างรากฐานผู้นั้นยอมเสี่ยงชีวิตจนบาดเจ็บสาหัส จึงหลบหนีออกจากค่ายกลซ้อนทับและค่ายกลกระบี่เกิงจินมาได้ หลังจากสูญเสียพลังปราณไปอย่างหนัก เขาก็ตวัดสายตาเคียดแค้นมองมาทางเขาแวบหนึ่ง แล้วเตลิดหนีไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก

ผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณที่เหลือเป็นเหมือนลูกแกะรอการเชือด พวกเขาถูกบดขยี้สังหารไปทีละคนท่ามกลางความสิ้นหวัง!

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเหยาเต๋อนำศิษย์ที่อยู่เฝ้าค่าย "รีบร้อนตามมา" สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงซากศพของผู้บำเพ็ญเพียรมารเกลื่อนพื้น กับสวี่ฉางเซิงและคนในกลุ่มที่กำลังเก็บเกี่ยวของสงครามอย่างใจเย็น

สายตาของสมาชิกในกลุ่มที่มองสวี่ฉางเซิง เต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาและความยำเกรงอย่างบ้าคลั่ง

สวี่ฉางเซิงตรวจนับของที่ได้มา ลำพังแค่ถุงเก็บของและอาวุธเวทก็มีมูลค่ามหาศาลแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของสะสมอื่น ๆ ของพวกผู้บำเพ็ญเพียรมาร

เขาปรายตามองเหยาเต๋อที่มีสีหน้าปั้นยากด้วยท่าทีเรียบเฉย พลางกล่าวอย่างสงบว่า "ศิษย์อาเหยาเต๋อมีความดีความชอบในการสนับสนุน หากไม่ได้ท่านศิษย์อาคอยคุมเชิงอยู่แนวหลัง ศิษย์ก็คงไม่กล้าลงมืออย่างเต็มที่

ของสงครามในครั้งนี้ หลังจากส่งมอบให้สำนักตามกฎแล้ว ส่วนที่เหลือ ศิษย์ทุกคนที่เข้าร่วมปฏิบัติการในครั้งนี้ ล้วนสามารถแบ่งปันส่วนแบ่งได้"

สิ้นคำกล่าวนี้ ศิษย์ที่แต่เดิมคอยติดตามเหยาเต๋อ สายตาที่ใช้มองเหยาเต๋อก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนในทันที ถึงขั้นแฝงแววตัดพ้ออยู่หลายส่วน หากไม่ใช่เพราะศิษย์อาเหยาคิดจะหลอกใช้คน พวกเขาจะพลาดชัยชนะครั้งใหญ่ที่ได้มาอย่างง่ายดายและของสงครามอันอู้ฟู่เช่นนี้ได้อย่างไร?

สีหน้าของเหยาเต๋อเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ความอึดอัดแน่นในอกทำเอาเขาแทบกระอักเลือด

เขาไม่เพียงแต่โค่นล้มสวี่ฉางเซิงไม่สำเร็จ ซ้ำยังกลายเป็นข้ออ้างให้อีกฝ่ายสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ กอบโกยทั้งใจคนและผลประโยชน์ที่เป็นกอบเป็นกำ ส่วนตนเองกลับเสียหน้าจนหมดสิ้น กลายเป็นตัวตลกและคนเลวทรามในสายตาผู้คน

ผ่านศึกในครั้งนี้ ความโอหังของเหยาเต๋อก็ถูกปราบลงจนสิ้นซาก แม้ในใจยังคงเก็บความเคียดแค้นเอาไว้ แต่เขาก็ไม่กล้าเป็นปฏิปักษ์กับสวี่ฉางเซิงอย่างเปิดเผยอีกต่อไป

อำนาจในการจัดการเหมืองแร่ จึงตกไปอยู่ในมือของสวี่ฉางเซิงอย่างสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

ส่วนสวี่ฉางเซิงอาศัยความดีความชอบและผลพลอยได้จากศึกครั้งนี้ มาสร้างความมั่นคงให้กับฐานะของตนอีกครั้ง อีกทั้งเขายังเปลี่ยนของสงครามส่วนใหญ่ให้กลายเป็นทรัพยากรเพื่อเสริมตบะและการฝึกซ้อมค่ายกลกระบี่ คอยสั่งสมความแข็งแกร่งอยู่อย่างเงียบ ๆ

เหมืองแร่เฮยเสวียน จึงเข้าสู่ช่วงเวลาอันสงบสุขภายใต้การควบคุมโดยสมบูรณ์ของเขาชั่วคราว

เหมืองแร่เฮยเสวียนภายใต้การปกครองของสวี่ฉางเซิง ผ่านช่วงเวลาที่ค่อนข้างสงบสุขมาได้ราวสี่ห้าเดือน

การรังควานจากผู้บำเพ็ญเพียรมารภายนอกลดน้อยลงอย่างมากเนื่องจากค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่งขึ้นและการสูญเสียอย่างหนักหน่วงก่อนหน้านี้ ส่วนภายในก็ยังคงเดินหน้าอย่างมีประสิทธิภาพสูงภายใต้วิธีการอันเด็ดขาดและยุติธรรมของสวี่ฉางเซิง

เสบียงหินวิญญาณที่เพียงพอรวมถึงการจัดหาโอสถที่ไม่มีขาดแคลน ทำให้ระดับความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขายังคงคงที่

จนกระทั่งวันนี้ ภายในห้องเงียบ พลังปราณก็สั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงขึ้นอีกครั้ง ยิ่งใหญ่กว่าตอนที่เขาทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าเสียอีก

พลังวิญญาณของเหลวในจุดตันเถียนปั่นป่วนซัดสาด ขยายตัวและควบแน่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดความเปลี่ยนแปลงทางปริมาณก็ชักนำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางคุณภาพ จนทะลวงผ่านจุดติดขัดไปได้!

ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ สำเร็จแล้ว!

กลิ่นอายรอบกายของสวี่ฉางเซิงพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน ใต้ผิวหนังมีแสงวิญญาณไหลเวียนอยู่ลาง ๆ

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันหนาแน่นที่พวยพุ่งคำรามอยู่ภายในร่างกาย เมื่อเทียบกับตอนระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าแล้ว มันหนาแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวนัก!

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจระคนยินดียิ่งกว่าก็คือ เมื่อตบะทะลวงผ่าน สัมผัสวิญญาณก็ทะลวงตามไปด้วย 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' รุดหน้าไปอีกขั้น ทะลวงสู่ขั้นที่สี่ ขอบเขตการครอบคลุมขยายจากหกสิบจั้งขึ้นเป็นหกสิบห้าจั้งในคราวเดียว!

มองทะลุปรุโปร่งถึงรายละเอียดเล็กน้อย พลังในการควบคุมเลื่อนขึ้นไปอีกระดับ

เพียงแค่ขยับความคิด กระบี่บินเกิงจินทั้งสี่เล่มก็พุ่งทะยานออกมาอย่างต่อเนื่อง ประดุจมังกรสีเงินสี่ตัวที่แหวกว่ายโบยบินวนเวียนอยู่รอบกายเขา วิถีโคจรลึกล้ำสุดหยั่ง ปราณกระบี่เยียบเย็นจนน่าขนลุก

"ในที่สุดก็ควบคุมสี่เล่มพร้อมกันได้เสียที!" มุมปากของสวี่ฉางเซิงเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

ค่ายกลกระบี่เกิงจินขนาดย่อมที่ประกอบจากกระบี่บินสี่เล่ม อานุภาพร้ายกาจขึ้นกว่าตอนที่ใช้เพียงสามเล่มไปอีกระดับ ทั้งยังควบคุมให้ทำงานได้ลื่นไหลไร้ติดขัดมากยิ่งขึ้น

ทว่าหลังจากระดับพลังของเขาทะลวงผ่านไปได้ไม่นาน คลื่นพายุลูกใหญ่กว่ากลับกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

สำนักมารเสวียนอินดูเหมือนจะยังไม่ลืมว่าเหมืองแร่เฮยเสวียนคือเสี้ยนหนามที่ทำให้พวกมันต้องสูญเสียสายลับและกองกำลังไปหลายขบวน

คราวนี้พวกมันวางแผนการร้ายที่แยบยลยิ่งกว่าเดิม นั่นคือการลอบทำให้สายน้ำสาขาของน้ำพุวิญญาณในส่วนลึกของเหมืองเกิดการปนเปื้อน ซึ่งน้ำพุวิญญาณนี้คือหัวใจสำคัญในการหล่อเลี้ยงชีวิตคนงานและใช้ขับเคลื่อนค่ายกลบางส่วน!

การลงมือของพวกมันเร้นลับสุดแสน โดยใช้คำสาปมารอันร้ายกาจที่ยากจะตรวจพบได้

แต่สัมผัสวิญญาณหกสิบห้าจั้งที่เพิ่งทะลวงผ่านของสวี่ฉางเซิง กลับสัมผัสได้ถึงความผันผวนของไอมารอันเบาบางอย่างยิ่งที่บริเวณต้นน้ำของน้ำพุวิญญาณได้อย่างเฉียบคม

เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที จึงดิ่งลึกเข้าไปในอุโมงค์เหมืองเพื่อตรวจสอบด้วยตัวเอง จนท้ายที่สุด ก่อนที่คำสาปมารจะสำแดงผลอย่างสมบูรณ์ เขาก็อาศัยความเข้าใจอันลึกซึ้งต่อค่ายกลและพลังวิญญาณ ผสานกับคุณสมบัติข่มพลังชั่วร้ายตามธรรมชาติของเตาสัมฤทธิ์ใบเล็ก ขับไล่คำสาปมารออกไปได้สำเร็จ ช่วยรักษาน้ำพุวิญญาณเอาไว้ได้!

หลังเหตุการณ์คลี่คลาย เมื่อทำการตรวจสอบ ก็ลากคอศิษย์ที่รับหน้าที่เฝ้ายามอยู่ก้นเหมืองซึ่งถูกพรรคมารซื้อตัวไปได้อีกสองคน

สวี่ฉางเซิงรีบรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปทันที พร้อมกับส่งตัวไส้ศึกทั้งสองคนรวมถึงหลักฐานทั้งหมดมอบให้แก่ศิษย์คุมกฎที่รุดตามมาในภายหลัง

ทางสำนักให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก จึงตกรางวัลให้สวี่ฉางเซิงอีกครั้ง โดยมอบแต้มผลงานให้ห้าพันแต้ม พร้อมด้วยวัสดุหลอมอาวุธล้ำค่าอีกหลายรายการ และยังย้ำเตือนถึงอำนาจการดูแลเหมืองแร่ชั่วคราวของเขาอีกครั้ง

ผลงานที่สร้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชื่อเสียงของสวี่ฉางเซิงในเหมืองแร่เฮยเสวียนพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด แทบไม่มีผู้ใดไม่ยอมรับนับถือเขา

แม้แต่เหยาเต๋อก็ทำได้เพียงหลบมุมขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในที่ลับ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำสิ่งใดบุ่มบ่ามอีก

ทว่าเวลาแห่งความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน

สถานการณ์ในสมรภูมิหลักของศึกธรรมะอธรรมพลิกผันเลวร้ายลงอย่างกะทันหัน กองกำลังพันธมิตรพรรคมารไม่รู้ว่าใช้ลูกไม้ใด จู่ ๆ ก็โหมบุกโจมตีฐานที่มั่นสำคัญแห่งหนึ่งของพันธมิตรฝ่ายธรรมะซึ่งมีชื่อว่า "ป้อมผานสือ"

หากฐานที่มั่นแห่งนี้แตกพ่าย เส้นทางเสบียงสำคัญสายหนึ่งของสำนักจะถูกตัดขาด ผลที่ตามมาย่อมเลวร้ายจนมิอาจจินตนาการได้!

เบื้องบนของสำนักจึงมีคำสั่งด่วนลงมา ให้เกณฑ์ยอดฝีมือจากฐานที่มั่นรอง เหมืองแร่ และสวนสมุนไพรตามจุดต่าง ๆ ไปสมทบที่ป้อมผานสือโดยเร็วที่สุด

เหมืองแร่เฮยเสวียนก็ได้รับหมายเกณฑ์เช่นเดียวกัน

คำสั่งระบุให้จัดสรรยอดฝีมือระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายสิบคน ซึ่งรวมถึงสวี่ฉางเซิง และศิษย์ระดับกลั่นลมปราณขั้นกลางอีกยี่สิบคน โดยมีผู้ดูแลระดับสร้างรากฐานหนึ่งคนเป็นผู้นำทัพ มุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบในทันที

เมื่อสวี่ฉางเซิงได้รับคำสั่ง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น

เขารู้ดีว่าแม้การป้องกันของเหมืองแร่จะแน่นหนา ทว่าก็ต้องพึ่งพากำลังคนในการควบคุมเป็นอย่างมาก

หากยอดฝีมือถูกดึงตัวออกไปถึงสามสิบคน กองกำลังป้องกันย่อมต้องอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

แต่เขาก็ยิ่งรู้ซึ้งถึงความสำคัญของป้อมผานสือ คำสั่งทางทหารหนักดั่งขุนเขา ไม่อาจตั้งข้อกังขาได้

เขาทำได้เพียงจัดการส่งมอบงานให้เร็วที่สุด โดยโอนอำนาจการควบคุมค่ายกลป้องกันบางส่วนไปให้ศิษย์ที่เขาเห็นว่าพอจะไว้ใจได้เป็นการชั่วคราว พร้อมกับกำชับกลุ่มคนที่อยู่โยงเฝ้าเหมืองซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ระแวดระวังตัว คุ้มกันค่ายกลให้แน่นหนา และอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามออกไปรบโดยเด็ดขาด

ก่อนออกเดินทาง เขาปรายตามองเหยาเต๋อที่แอบลอบยินดีอยู่เงียบ ๆ ด้วยสายตาเย็นเยียบ แล้วเอ่ยเตือนว่า "ศิษย์อาเหยา ความปลอดภัยของเหมืองแร่ขึ้นอยู่กับตัวท่านแล้ว ขอจงระวังตัวเอาไว้ให้ดี"

เหยาเต๋อยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มพลางเอ่ยรับคำ