บทที่ 92 กลับสำนักรักษาตัว ผู้นำยอดเขาเยือนด้วยตัวเอง! ซ่อนคมงำประกาย!

บทที่ 92 กลับสำนักรักษาตัว ผู้นำยอดเขาเยือนด้วยตัวเอง! ซ่อนคมงำประกาย!

ไม่นานนัก คำสั่งพิเศษก็ถูกส่งลงมา อนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้สวี่ฉางเซิงกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บที่สำนัก!

สิทธิพิเศษเช่นนี้หาได้ยากยิ่งในยามสงคราม โดยปกติหากมีศิษย์บาดเจ็บ พวกเขาจะถูกย้ายไปยังค่ายแนวหลังที่ปลอดภัยกว่าเล็กน้อยเท่านั้น ไม่อนุญาตให้กลับสำนักโดยตรงง่าย ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้กำลังพลเสียขวัญ

แต่เห็นได้ชัดว่าเบื้องบนของสำนักมองว่าคุณค่าของสวี่ฉางเซิงนั้นเหนือกว่าศิษย์ทั่วไปมาก คุ้มค่าที่จะยกเว้นกฎให้

เมื่อสวี่ฉางเซิงฟื้นขึ้นมาจากการหมดสติ เขาก็อยู่บนเรือเหาะที่กำลังเดินทางกลับสำนักแล้ว

บนเรือลำเดียวกันยังมีศิษย์ที่บาดเจ็บสาหัสอีกหลายคน ซึ่งล้วนแต่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาหรือไม่ก็สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงเอาไว้

เมื่อมองดูป้อมผานสือที่ถูกปกคลุมไปด้วยควันไฟแห่งสงครามค่อย ๆ ห่างออกไปเบื้องล่าง สวี่ฉางเซิงก็ลูบยันต์วิเศษสะกดขุนเขาที่พังยับเยินจนไม่อาจใช้งานได้อีก ก่อนจะสำรวจอาการบาดเจ็บสาหัสภายในร่างกาย ความรู้สึกหลากหลายพลันตีรวนขึ้นมาในจิตใจ

แม้จะสูญเสียไปอย่างหนัก แต่ท้ายที่สุดเขาก็รอดชีวิตมาได้

ชายหนุ่มหลับตาลง เริ่มโคจรเคล็ดวิชาอย่างช้า ๆ เพื่อดูดซับฤทธิ์ของโอสถสมานแผลที่ได้รับมาเกื้อหนุนบนเรือเหาะ

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดีโดยเร็วที่สุด

เขารู้ดีว่าการได้กลับมายังสำนักถือเป็นทั้งโอกาสและความรับผิดชอบ

การที่สำนักยอมทุ่มเททรัพยากรเพื่อให้เขากลับมา ย่อมคาดหวังว่าหลังจากเขาฟื้นตัวแล้วจะสามารถทำประโยชน์ได้มากยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน ตัวเขาเองก็ต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้อย่างเร่งด่วนเช่นกัน

ความน่ากลัวของผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับสร้างรากฐาน และการพังทลายของยันต์วิเศษสะกดขุนเขา ล้วนทำให้เขาตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า พลังบำเพ็ญเพียรแค่ระดับกลั่นลมปราณ ต่อให้จะมีไม้ตายมากมายเพียงใด แต่ท่ามกลางมหาสงครามระดับนี้ก็เป็นเพียงแค่เปลวเทียนกลางพายุเท่านั้น

"สร้างรากฐาน... ข้าต้องทะลวงระดับสร้างรากฐานให้ได้โดยเร็วที่สุด!" ความคิดอันแน่วแน่หยั่งรากลึกลงในจิตใจของเขา

เรือเหาะแหวกผ่านนภากาศ บรรทุกเหล่าศิษย์ที่เต็มไปด้วยบาดแผล มุ่งหน้าสู่พื้นที่ใจกลางสำนักที่ยังคงสงบสุขเป็นการชั่วคราว

ส่วนเส้นทางการบำเพ็ญเซียนของสวี่ฉางเซิง หลังจากผ่านการชำระล้างด้วยไฟสงครามแล้ว ก็กำลังจะเปิดฉากเข้าสู่บทใหม่

เมื่อกลับมาถึงสำนักเซียนไท่อี พลังวิญญาณที่คุ้นเคยและบรรยากาศอันแสนสงบ ก็ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของสวี่ฉางเซิงผ่อนคลายลงไปได้บ้าง

เขาถูกจัดให้อยู่ในที่พักสำหรับผู้ป่วยซึ่งฝ่ายศิษย์สายในจัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ สภาพแวดล้อมของที่นี่นับว่าดีกว่าป้อมผานสือหลายพันเท่า

หลังจากเข้าพักได้ไม่นาน ก็เริ่มมีคนทยอยมาเยี่ยมเยียน

ผู้ที่มาเยือนเป็นคนแรกกลับกลายเป็นหวังมู่ ผู้นำยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ!

การมาเยือนด้วยตัวเองของผู้นำยอดเขาระดับจินตานท่านนี้ ทำให้ที่พักผู้ป่วยเกิดความโกลาหลขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้นำยอดเขาหวังมู่มีใบหน้าที่ดูภูมิฐาน เมื่อมองสวี่ฉางเซิงที่มีใบหน้าซีดเซียวและลมหายใจอ่อนแรง แววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความชื่นชมระคนเสียดาย "ฉางเซิง เรื่องที่เหมืองแร่เฮยเสวียนและป้อมผานสือ ข้าได้ยินมาหมดแล้ว เจ้าทำได้ดีมาก ทั้งช่วยสร้างชื่อเสียงให้ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณของเรา และยังปกป้องชีวิตศิษย์ร่วมสำนักเอาไว้ได้อีกมากมาย"

น่าเสียดาย ที่เจ้าต้องพานพบกับอาการบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้..."

เขาหยิบขวดหยกเนื้อเนียนละเอียดขวดหนึ่งออกมาส่งให้สวี่ฉางเซิง "นี่คือ 'โอสถเสริมสร้างชีวา' มันมีสรรพคุณวิเศษในการฟื้นฟูเส้นลมปราณและชดเชยพลังปราณดั้งเดิม เจ้าจงกินมันซะ อย่าปล่อยให้มีอาการบาดเจ็บแฝงเร้นตกค้างอยู่จนทำลายรากฐานมรรคผลของตนเองได้"

สวี่ฉางเซิงรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขาฝืนขยับตัวลุกขึ้นเพื่อทำความเคารพ แต่กลับถูกหวังมู่กดไหล่เอาไว้ "ไม่ต้องมากพิธี พักผ่อนให้ดีเถิด ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณภูมิใจในตัวเจ้า รอให้เจ้าหายดีเมื่อใด ทางยอดเขาจะต้องมีรางวัลใหญ่ให้เจ้าอย่างแน่นอน"

ผู้นำยอดเขาหวังมู่กล่าวให้กำลังใจอีกสองสามประโยคก่อนจะเดินจากไป

ถัดจากนั้น เซียนจื่ออวิ๋นเหยาก็ได้ส่งสาวใช้ข้างกายให้นำของขวัญมามอบให้เช่นกัน มันคือหญ้าวิญญาณเสริมสรา้งรากฐานที่หาได้ยากยิ่งสองสามต้น พร้อมด้วยยาทาน้ำค้างหยกที่ถูกปรุงขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน ซึ่งล้วนแต่มีสรรพคุณรักษาชั้นเลิศสำหรับบาดแผลทั้งภายนอกและภายใน

แม้เซียนจื่อจะไม่ได้มาเยี่ยมเยียนด้วยตัวเอง ทว่าความห่วงใยในครั้งนี้ก็ทำให้สวี่ฉางเซิงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

สหายเก่าอย่างหม่าเต๋อไฉและสวีซิวเองก็เดินทางมาเยี่ยมเขาด้วยกัน

ตอนนี้หม่าเต๋อไฉกลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณขั้นห้าแล้ว ภายใต้การคุ้มครองของผู้อาวุโสหม่าผู้เป็นท่านอา เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในหมู่ศิษย์สายนอกจนหน้าตาอิ่มเอิบเปล่งปลั่ง เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของสวี่ฉางเซิง เขาก็ทั้งถอนหายใจและนึกหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ ปากก็พร่ำบอกว่า "ศิษย์พี่สวี่ ท่านนี่ชะตาแข็งบุญหนักศักดิ์ใหญ่เสียจริง"

ทว่าความเปลี่ยนแปลงของสวีซิวกลับทำให้สวี่ฉางเซิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

อดีตคู่ปรับและนักหลอมโอสถผู้นี้ กลับทะลวงขึ้นสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าได้แล้ว กลิ่นอายพลังของเขาดูสงบนิ่งและมั่นคงขึ้นมาก

เห็นได้ชัดว่าช่วงกว่าครึ่งปีที่พำนักอยู่ในสำนัก เขาไม่ได้ละทิ้งความเพียรพยายามไปเลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อสวีซิวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันวิญญาณที่แผ่ออกมาจาง ๆ จากร่างของสวี่ฉางเซิง ซึ่งแม้จะบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ยังเหนือชั้นกว่าเขามาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง "ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ?! สวี่ฉางเซิง เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร? เจ้าเป็นแค่คนที่มีรากปราณเจือปนเบญจธาตุมิใช่หรือ! เหตุใดความเร็วในการฝึกฝนของเจ้าถึงได้รวดเร็วกว่าผู้มีรากปราณคู่อย่างข้าเสียอีก?!"

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนยากจะเชื่อ และยังแฝงไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อยู่ลึก ๆ

เมื่อกว่าครึ่งปีก่อน ตอนที่สวี่ฉางเซิงกลับมาจากเขตหวงห้ามเขาขูซาน เขายังอยู่เพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดอยู่เลย

สวีซิวเพิ่งจะทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าได้ไม่นาน เขายังนึกว่าระดับการฝึกฝนของตนเองทิ้งห่างสวี่ฉางเซิงไปแล้วเสียอีก

คิดไม่ถึงว่าสวี่ฉางเซิงจะล้ำหน้าเขาไปอีกขั้น

สวี่ฉางเซิงยิ้มอย่างอ่อนแรงและกล่าวอย่างคลุมเครือ "แค่โชคช่วยน่ะ ข้าได้รับวาสนาบางอย่างในแดนลับและสนามรบ ทั้งยังต้องทนทุกข์ทรมานไปไม่น้อย..."

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเปิดเผยความลับเรื่องเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กและ 'เคล็ดวิชากระบี่เกิงจิน' อย่างเด็ดขาด

เมื่อสวีซิวได้ยิน แววตาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ท้ายที่สุดเขาจึงถอนหายใจยาวและตบไหล่สวี่ฉางเซิง "รอดกลับมาได้ก็ดีแล้ว รอดมาได้ก็ดีแล้ว... 'โชคช่วย' ของเจ้านี้ แลกมาด้วยชีวิตแท้ ๆ"

หลังจากส่งสหายเก่ากลับไป สวี่ฉางเซิงก็กลืนกินโอสถและโคจรพลังรักษาอาการบาดเจ็บด้วยความสบายใจ

โอสถเซิงเซิงจ้าวฮว่าที่ผ่านการเสริมพลังมีสรรพคุณล้ำเลิศ ผนวกกับพลังการฟื้นฟูของตนเอง อาการบาดเจ็บจึงทุเลาลงด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเดือน อาการบาดเจ็บภายในก็หายไปกว่าเจ็ดแปดส่วน เส้นลมปราณเหนียวแน่นยิ่งกว่าเดิม ซ้ำยังถือเป็นโชคร้ายที่กลายเป็นดี ระดับการฝึกฝนก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น

ทว่าสวี่ฉางเซิงกลับไม่ป่าวประกาศเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้

เขาจดจำความโหดร้ายและความไร้กำลังในสนามรบได้อย่างชัดเจน จำความรู้สึกปวดใจยามที่ยันต์วิเศษสะกดขุนเขาพังทลาย และยิ่งจำความกดดันอันน่าอึดอัดจนแทบขาดใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญมารระดับสร้างรากฐาน

สิ่งที่เขาปรารถนาคือการมีอายุยืนยาว เป็นอมตะ สำรวจจุดสิ้นสุดของมรรคา มิใช่การยอมสละชีพเพื่อคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ของสำนัก

เขาทำมามากพอแล้ว ทั้งที่เหมืองแร่เฮยเสวียนและป้อมผานสือ... เขาไม่ละอายแก่ใจเลยแม้แต่น้อย

บัดนี้กว่าจะมีโอกาสปลีกตัวจากแนวหน้า เขาจะยอมกลับไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?

ดังนั้น เขาจึงเริ่มจงใจปกปิดกลิ่นอาย ยามเคลื่อนไหวยังคงเผยท่าที 'อ่อนแรง' ออกมาเป็นบางครั้ง เมื่อเผชิญหน้ากับศิษย์หอโอสถที่มาตรวจอาการ ก็ตอบกลับอย่างคลุมเครือเพียงว่า "ยังต้องพักฟื้นอีกสักระยะ"

"สำนักออกจะยิ่งใหญ่ ขาดศิษย์ระดับกลั่นลมปราณอย่างข้าไปเป็นทัพหน้าสักคนก็คงไม่ส่งผลอันใด ตบะอันน้อยนิดของข้านี้ สมควรใช้เพื่อเสริมสร้างรากฐานของตนเองให้มั่นคงก่อนจึงจะเป็นหนทางที่ยั่งยืน"

สวี่ฉางเซิงลอบคำนวณในใจ "ข้าสร้างความดีความชอบไว้ไม่น้อย ตอนนี้ 'บาดเจ็บสาหัสยังไม่หายดี' การได้พักผ่อนอย่างเหมาะสมย่อมสมเหตุสมผลแล้ว"

เขาเพียงอยากใช้ช่วงเวลาอันเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่งนี้ มาทบทวนวิชาที่ร่ำเรียนมา ฝึกฝนค่ายกลกระบี่เกิงจินให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น และเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดสำหรับการทะลวงสู่ระดับสร้างรากฐานอันสำคัญยิ่ง

ส่วนสำนักจะจับสังเกตได้หรือไม่?

สวี่ฉางเซิงไม่ได้กังวลมากนัก

อาการบาดเจ็บของเขาหนักหนาสาหัสจริง ๆ การฟื้นตัวที่รวดเร็วกว่าปกติสามารถอ้างได้ว่าเป็นเพราะโอสถมีสรรพคุณล้ำเลิศและตัวเขามีรากฐานแข็งแกร่ง

ตราบใดที่เขาไม่เสนอตัวขอกลับไปยังสนามรบ เบื้องบนของสำนักก็คงไม่ฝืนส่ง 'ผู้บาดเจ็บสาหัส' กลับไปเผชิญหน้ากับไฟสงครามในทันทีเป็นแน่

ด้วยเหตุนี้ สวี่ฉางเซิงจึงเริ่มต้นใช้ชีวิตแบบ 'เก็บงำประกาย' ในสำนัก

ในแต่ละวันเขาเก็บตัวอยู่แต่ในที่พัก ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการบำเพ็ญเพียรในถ้ำพำนัก ศึกษาเส้นทางโอสถ ขบคิดเรื่องค่ายกลกระบี่ นาน ๆ ครั้งก็ไปยังหอคัมภีร์เพื่อค้นคว้าตำราที่เกี่ยวข้องกับระดับสร้างรากฐาน สะสมพลังอย่างเงียบเชียบ รอคอยช่วงเวลาที่จะได้ปลดปล่อยศักยภาพออกมา

ไฟสงครามและความวุ่นวายภายนอก ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเขาเป็นการชั่วคราว

ทว่าในขณะที่สวี่ฉางเซิงกำลัง 'เก็บงำประกาย' สั่งสมพลังอย่างเงียบ ๆ อยู่ในสำนัก ข่าวร้ายที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหันก็ราวกับน้ำเย็นเฉียบที่สาดรดลงบนศีรษะ ทำลายความสงบสุขชั่วคราวของเขาไปจนสิ้น