บทที่ 94 ปฏิเสธการแต่งงานอย่างนุ่มนวล! ข่าวลือใส่ร้ายและผู้ที่อยู่เบื้องหลัง!

บทที่ 94 ปฏิเสธการแต่งงานอย่างนุ่มนวล! ข่าวลือใส่ร้ายและผู้ที่อยู่เบื้องหลัง!

หลังจากส่งผู้อาวุโสหม่ากลับไป ความ 'ประหลาดใจระคนยินดี' บนใบหน้าของสวี่ฉางเซิงก็เลือนหายไปในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นและรอบคอบ

เรื่องผิดปกติย่อมมีเลศนัย

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงอัจฉริยะที่มีรากปราณคู่ ทั้งยังเป็นศิษย์ของยอดฝีมือระดับจินตาน อนาคตไร้ขีดจำกัด เหตุใดจึงยอมลดตัวลงมาแต่งงานกับคนที่มีรากปราณเจือปนเบญจธาตุเช่นเขา?

แม้เขาจะมีทรัพย์สินและชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ในสายตาของระดับสูงที่แท้จริง การสร้างรากฐานต่างหากถึงจะเป็นเกณฑ์มาตรฐานที่แท้จริง การสะสมความมั่งคั่งในระดับกลั่นลมปราณนั้นไม่ได้มีความหมายมากนัก

เขารีบใช้เส้นสายและหินวิญญาณที่มีเพื่อเปิดทาง สืบข่าวคราวของหม่าเซวียนเตี๋ยอย่างละเอียดในทันที

ไม่นานนัก ข้อมูลสารพัดก็หลั่งไหลเข้ามา

หม่าเซวียนเตี๋ย มีรากปราณคู่น้ำไม้ พรสวรรค์โดดเด่นจริงดังว่า และเป็นที่โปรดปรานของนักพรตอวี้จียิ่งนัก

ทว่าชื่อเสียงของนางในสำนักกลับไม่ได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

มีข่าวลือว่านางมีความสัมพันธ์คลุมเครือพัวพันกับศิษย์พี่ผู้มีเบื้องหลังหลายคนบนยอดเขาชุ่ยอวิ๋น จนแม้แต่นักพรตอวี้จีผู้เป็นอาจารย์ก็ดูเหมือนจะปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย

ที่สำคัญกว่านั้น ผู้กว้างขวางบางคนยังแอบเปิดเผยว่า หม่าเซวียนเตี๋ยเป็นคนเย่อหยิ่งจองหอง นางเคยลั่นวาจาไว้ลับ ๆ ว่าหากไม่ใช่อัจฉริยะระดับสร้างรากฐานก็จะไม่ยอมแต่งด้วย อีกทั้งนางยังให้ความสำคัญกับพรสวรรค์รากปราณเป็นอย่างมาก น้ำเสียงที่พูดถึงศิษย์รากปราณเจือปนเบญจธาตุนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลน

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเหตุใดนางรวมถึงตระกูลหม่าที่อยู่เบื้องหลัง ถึงยอมให้ผู้อาวุโสหม่ามาทาบทามล่ะ? ถูกใจทรัพย์สินของข้าหรือ? แต่นี่มันขัดแย้งกับ 'ปณิธานอันยิ่งใหญ่' ของนางอย่างเห็นได้ชัด..."

สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้วแน่น "เว้นเสียแต่ว่า...เรื่องนี้จะมีเหตุผลบางอย่างที่จำใจต้องทำ หรือไม่ก็ต้องการยืมมือข้าเพื่อบรรลุเป้าหมายอะไรบางอย่าง?"

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกทะแม่ง ๆ ถึงขั้นได้กลิ่นอายของแผนการร้าย

หรือว่าหม่าเซวียนเตี๋ยจะไปก่อเรื่องวุ่นวายอะไรไว้ จึงต้องการหา 'คนรับช่วงต่อ' กันแน่?

หรือตระกูลหม่าจะเล็งเห็นความมั่งคั่งของเขา จึงคิดใช้เรื่องนี้มาผูกมัด แต่กลับไม่อยากเสียผลประโยชน์หลักไปจริง ๆ?

ไม่ว่าจะเป็นทางไหน การแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีงามแน่ ซ้ำร้ายอาจกลายเป็นเผือกร้อนลวกมือ หรือถึงขั้นมีกับดักซุกซ่อนอยู่

สามวันต่อมา ผู้อาวุโสหม่ามาตามนัดหมาย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มคาดหวัง "ฉางเซิงเอ๋ย คิดดูแล้วเป็นอย่างไรบ้าง? แม่หนูเซวียนเตี๋ยเองก็เคยได้ยินเรื่องของเจ้ามาบ้าง นางไม่ได้คัดค้านอะไรหรอกนะ"

สวี่ฉางเซิงลุกขึ้นยืน ใบหน้าเผยความรู้สึกผิดและจริงจัง ก่อนจะประสานมือกล่าว "ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่หวังดี และขอบคุณศิษย์พี่หม่าที่เมตตาขอรับ

เพียงแต่หลังจากที่ศิษย์พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว รู้สึกว่ายามนี้สงครามระหว่างฝ่ายธรรมะและมารยังไม่สงบ สำนักกำลังต้องการกำลังคน แม้ศิษย์จะยังบาดเจ็บไม่หายดี แต่ใจก็ยังพะวงถึงแนวหน้า ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องแต่งงานของตนเอง หวังเพียงให้ร่างกายฟื้นตัวโดยเร็ว จะได้กลับไปรับใช้สำนักอีกครั้ง

คงต้องทำให้ผู้อาวุโสและศิษย์พี่หม่าผิดหวังแล้ว หวังว่าผู้อาวุโสจะโปรดอภัยด้วยขอรับ"

คำพูดเหล่านี้ช่างฟังดูดีมีสกุลนัก ทั้งแสดงความห่วงใยต่อสงคราม และบอกใบ้ถึงสภาพ 'บาดเจ็บไม่หายดี' ของตนเอง นับเป็นการปฏิเสธการแต่งงานอย่างนุ่มนวล

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสหม่าแข็งค้างไปชั่วขณะ แววตาฉายรอยความผิดหวังและไม่พอใจที่ยากจะสังเกตเห็น แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ เขายิ้มแห้งสองทีแล้วกล่าวว่า "หึ ๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

ฉางเซิงเอ๋ย เจ้าห่วงใยสำนักและมีปณิธานอันสูงส่ง นับเป็นเรื่องดี ลูกผู้ชายย่อมต้องเป็นเช่นนี้!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่บังคับแล้ว เจ้าจงพักฟื้นให้ดีเถอะ หากวันหน้ามีวาสนาดี ๆ ข้าจะคอยเป็นหูเป็นตาให้เจ้าใหม่"

เกรงใจกันต่ออีกสองสามประโยค ผู้อาวุโสหม่าก็ลุกขึ้นขอตัวลากลับ แผ่นหลังยามจากไปดูเหมือนจะแฝงความขุ่นเคืองอยู่ลึก ๆ

หลังจากส่งผู้อาวุโสหม่า สวี่ฉางเซิงก็มีสายตาเย็นชาลงเล็กน้อย

เขาแทบจะมั่นใจได้เลยว่า เบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้ต้องมีปัญหาซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

การปฏิเสธของเขา คงจะช่วยให้รอดพ้นจากเรื่องวุ่นวายใหญ่โตไปได้

"ต้นไม้ต้องการความสงบ แต่ลมกลับไม่หยุดพัด... ข้าแค่อยากบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ เหตุใดถึงมีคนจ้องจะเล่นงานข้าอยู่เรื่อย"

เขาส่ายหน้า โยนเรื่องนี้ทิ้งไว้เบื้องหลัง ก่อนจะกลับไปให้ความสำคัญกับภารกิจอันยิ่งใหญ่อย่างการ 'รักษาอาการบาดเจ็บ' และบำเพ็ญเพียรต่อ

การยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองต่างหาก ถึงจะเป็นรากฐานในการรับมือกับมรสุมทุกรูปแบบ

นาวิญญาณนับร้อยหมู่ในชื่อของสวี่ฉางเซิง ภายใต้การดูแลอย่างเอาใจใส่ของชาวนาวิญญาณที่โจวชิงเคยจัดหาไว้ให้ก่อนตาย ก็ได้ต้อนรับการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง

แม้จะไม่สามารถร่าย "คาถาวรุณเขียวขจี" ฉบับเสริมพลังได้บ่อยนัก แต่วงจรการปลูกสี่เดือนต่อรอบ เมื่อผสานกับการใช้ติ่งน้อยเสริมพลังเมล็ดพันธุ์และน้ำฝนวิญญาณเป็นครั้งคราว สมุนไพรวิญญาณที่ผลิตออกมาไม่ว่าจะเป็นจำนวนหรือคุณภาพ ล้วนห่างชั้นจากนาวิญญาณทั่วไปจนเทียบไม่ติด

สมุนไพรวิญญาณจำนวนมหาศาลถูกสวี่ฉางเซิงแบ่งขายออกเป็นชุด ๆ แลกกับหินวิญญาณกองโตกลับมา

ความมั่งคั่งอันน่าตื่นตะลึงนี้ แม้เขาจะจงใจเก็บตัวเงียบเพียงใด ก็ยังยากจะปกปิดไว้ได้มิด และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้บางคนเกิดความอิจฉาริษยาจนตาร้อนผ่าว

ไม่นานนัก ภายในสำนักก็เริ่มมีข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับสวี่ฉางเซิงแพร่สะพัดออกไป

"ได้ยินหรือไม่ นาวิญญาณร้อยหมู่ของศิษย์พี่สวี่นั่น ได้ผลกำไรสูงจนน่าตกใจ ว่ากันว่าได้มาอย่างไม่ถูกต้องนักนะ!"

"โอ้? เรื่องราวมันเป็นอย่างไรกัน?"

"หึ จะเป็นอย่างไรได้อีกล่ะ? ก็อาศัยว่าตอนนี้พอจะมีอำนาจและฝีมืออยู่บ้าง ว่ากันว่าแต่ก่อนเขาไปบังคับซื้อบังคับขายมาจากศิษย์น้องที่ไม่มีเส้นสายไม่กี่คนด้วยราคาที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน! บางคนยังบอกด้วยซ้ำว่าเขาใช้อุบายปล้นชิงมาดื้อ ๆ เลย!"

"จะเป็นไปได้หรือ? ศิษย์พี่สวี่ไม่น่าจะเป็นคนแบบนี้นะ?"

"รู้หน้าไม่รู้ใจ! หินวิญญาณมากมายก่ายกองขนาดนั้น ใครเห็นแล้วจะไม่ตาร้อนบ้าง? เขามีแค่รากปราณเจือปนเบญจธาตุแท้ ๆ แต่กลับบำเพ็ญเพียรได้รวดเร็วปานนั้น โอสถกับยันต์ก็ไม่เคยขาดมือ แล้วเงินพวกนั้นจะมาจากไหนล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะขูดรีดเอาจากศิษย์ร่วมสำนัก!"

ข่าวลือยิ่งแพร่สะพัดก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เนื้อหาก็ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่ามีคนคอยสุมไฟอยู่เบื้องหลัง โดยหวังจะทำลายชื่อเสียงของสวี่ฉางเซิง

เมื่อสวี่ฉางเซิงได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้บันดาลโทสะในทันที และไม่ได้ออกมาชี้แจงต่อหน้าสาธารณชน ยังคงเก็บตัวอยู่แต่ในที่พักทุกวัน ราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

ทว่าในทางลับ เขากลับแอบใช้เส้นสายและอำนาจของหินวิญญาณที่มี เริ่มสืบหาต้นตอของข่าวลือเหล่านั้น

บัดนี้สวี่ฉางเซิงมีฐานะมั่งคั่ง ทั้งยังมีรัศมีของการเป็นห้าอันดับแรกในการประเมินศิษย์สายใน จึงมีศิษย์จำนวนไม่น้อยที่ยินดีทำงานและสืบข่าวให้เขาอย่างลับ ๆ

ไม่นานนัก เบาะแสก็ชี้เป้าไปที่ศิษย์สายนอกไม่กี่คนที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่และชอบนินทาว่าร้ายผู้อื่น

สวี่ฉางเซิงไม่ได้แหวกหญ้าให้งูตื่น แต่เลือกที่จะจับตาดูคนเหล่านี้อย่างลับ ๆ

ครั้งหนึ่ง ขณะที่คนกลุ่มนี้กำลังโอ้อวดถึงความสามารถในการปล่อยข่าวลือของตนเองอย่างลำพองใจในโรงเตี๊ยม ว่าพวกเขาสามารถทำให้ศิษย์พี่สวี่ผู้ "โด่งดัง" ต้องเสียหน้าได้อย่างไร สวี่ฉางเซิงก็อาศัยอาวุธเวทพรางกายที่ได้มาจากถุงเก็บของของผู้บำเพ็ญเพียรมาร ลอบเข้าไปใกล้ ๆ

เขาใช้กระบอกหยกบันทึกภาพบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดตอนที่พวกนั้นสารภาพว่าตนเป็นคนแต่งเรื่องและปล่อยข่าวลือเอาไว้อย่างชัดเจน รวมไปถึงเรื่องที่ว่าใครเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังด้วย

ซึ่งผู้บงการก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหานเฟิงที่เคยพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของสวี่ฉางเซิงถึงสองครั้งในการประลองใหญ่ศิษย์สายนอกและสายในแห่งยอดเขาคุมอสูร!

สวี่ฉางเซิงไม่คิดเลยว่าเจ้านี่จะยังตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกรา

แต่ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้ว

สวี่ฉางเซิงไม่ได้ลงมือจัดการด้วยตัวเอง เขาเพียงแค่คัดลอกกระบอกหยกบันทึกภาพไว้หลายชุด แล้วส่งไปให้หอคุมกฎโดยไม่ระบุนาม พร้อมแนบคำอธิบายสั้น ๆ ไปด้วย

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของสงครามระหว่างธรรมะและอธรรม สิ่งที่ถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงที่สุดภายในสำนักก็คือพฤติกรรมก่อความวุ่นวายโดยใช่เหตุ ทำลายขวัญกำลังใจ และบ่อนทำลายความสามัคคีภายใน!

เมื่อหอคุมกฎได้รับแจ้งเบาะแสก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง และส่งคนออกไปตรวจสอบทันที

ศิษย์สายนอกที่ปล่อยข่าวลือไม่กี่คนนั้นถูกจับกุมตัวมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อต้องเผชิญกับหลักฐานชิ้นสำคัญในกระบอกหยกบันทึกภาพ พวกเขาก็หมดหนทางที่จะบ่ายเบี่ยง ทั้งยังตกใจกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง พากันสารภาพออกมาจนหมดเปลือก และซัดทอดไปถึงผู้บงการอย่างหานเฟิงด้วย

หอคุมกฎจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว ไม่นานก็มีคำตัดสินออกมาว่า

"ปล่อยข่าวลือ ใส่ร้ายป้ายสีศิษย์ผู้มีความดีความชอบ สั่นคลอนความเชื่อมั่นของสำนัก มีเจตนาชั่วช้าสมควรตาย! ให้ทำลายตบะทิ้ง และขับไล่ออกจากสำนัก เพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่าง!"

ส่วนผู้บงการอย่างหานเฟิงเองก็ได้รับโทษหนักเช่นกัน เขาถูกริบทรัพยากรไปเป็นจำนวนมาก และถูกกักบริเวณให้สำนึกผิด