บทที่ 291 ความไร้ยางอายของเธอยิ่งทำให้ฉันสะอิดสะเอียน

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของแม่เฒ่าชิว ซ่งชิงเฟิงจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบเข้ากับแววตาที่เจือความโศกเศร้าของท่าน เขาคลี่ยิ้มให้เพื่อบอกว่าตนเองไม่เป็นไร ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างกายแม่เฒ่าชิว

“คุณยายอย่าโกรธเลยครับ นั่งลงก่อนเถอะ เดี๋ยวผมคุยกับพวกเขาเอง”

แม่เฒ่าชิวรั้งเขาไว้ “ไม่ต้องถึงมือแกหรอก แกนั่งลงอยู่ตรงนั้นแหละ”