บทที่ 60 เผยชิง… ท่านคือฆาตกรที่ฆ่าบุตรชายตัวเอง

ฉินเย่หนวดกระดิกทำหน้าถมึงทึง “ไร้สาระ! ข้าดูออกว่าองค์ชายเก้าแคว้นฉู่คนนี้เป็นมังกรไม่ใช่งู อีกอย่าง ตอนเจ้าอยู่ที่แคว้นฉู่ก็นึกว่าจะได้แต่งงานกับเขาแล้วไม่ใช่หรือ”

ฉินจินจือพูดไม่ออก “หากท่านอยากก่อกบฏก็ไปบอกเสด็จปู่ตรงๆ เลยสิ บางทีพระองค์อาจจะขอบคุณท่านด้วยซ้ำ แต่ข้า… หน่อเดียวของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยจะไปแต่งงานกับองค์ชายแคว้นฉู่เนี่ยนะ? พวกขุนนางกรมตุลาการพวกนั้นไม่ฎีกาฟ้องท่านจนตาย ก็คงพากันมาโขกหัวตายที่หน้าจวนเราแล้ว”

ฉินเย่แค่นเสียง “คนตระกูลเผยมาหา บอกว่าจะมาคุยเรื่องงานแต่งของเจ้ากับเผยจิ่นเหนียน”

ฉินจินจือเพิ่งนึกขึ้นได้ หัวเราะหึๆ ออกมา “ท่านนี่นะ ดูถูกเผยจิ่นเหนียนขนาดนั้นเชียวหรือ”

ฉินเย่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ “แค่เศษเสี้ยวหางตายังไม่อยากมอง”

ฉินจินจือหัวเราะร่า หมุนตัวเดินไปที่โถงหน้า

เผยชิงเห็นว่าคนที่ออกมาคือฉินจินจือก็แปลกใจเล็กน้อย

ฉินจินจือนั่งลงบนที่นั่งประธานทันที พลางมองดูปู่หลานที่ทำหน้าตกตะลึง

“ทั้งสองท่าน ยืนทำไมไม่นั่งเล่า”

เผยชิงนั่งลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางถาม “จวิ้นจู่ แล้วอ๋องเจิ้นเป่ยเล่า”

ฉินจินจือตอบอย่างไม่ใส่ใจ “บอกว่าจะมาคุยเรื่องแต่งงาน แล้วเขามาจะมีประโยชน์อันใด งานแต่งของข้า ข้าจัดการเอง”

ใบหน้าของเผยชิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่เห็นด้วย “แบบนี้ได้อย่างไร! แต่ไหนแต่ไรมาเรื่องสำคัญอย่างการแต่งงานย่อมต้องให้ผู้ใหญ่ในบ้านตัดสินใจ ไหนเลยจะมีเหตุผลที่ผู้น้อยจะมาเจรจาเอง รีบไปเชิญอ๋องเจิ้นเป่ยออกมาปรึกษาหารือกับข้าเดี๋ยวนี้”

ฉินจินจือยิ้ม “ท่านพูดถูก แต่ถ้างั้นท่านก็ยิ่งไม่ควรมาหาท่านปู่ข้า แต่ควรไปหาเสด็จปู่ของข้ามากกว่า พระองค์น่าจะยินดีหารือเรื่องนี้กับท่านนะ”

เผยชิงชะงักไป มันก็จริงของนาง!

การสมรสพระราชทานเป็นบัญชาของฝ่าบาท เรื่องของฉินจินจือต้องให้ฝ่าบาทเป็นผู้ตัดสินใจจริงๆ

เผยชิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นกล่าว “จวิ้นจู่พูดมีเหตุผล พรุ่งนี้ข้าจะยื่นฎีกาเข้าวังไปปรึกษาเรื่องนี้กับฝ่าบาทและฮองเฮา งั้นข้าขอตัวก่อน”

ฉินจินจือกลับร้องเรียกเขาไว้ “ใต้เท้าเผย อย่าเพิ่งรีบไปสิ”

เผยชิงมองดูฉินจินจืออย่างไม่เข้าใจ “จวิ้นจู่ยังมีเรื่องอันใดอีกหรือ”

ฉินจินจือยิ้มอ่อน แต่ประโยคที่นางเอ่ยกลับทำให้สีหน้าของเผยชิงเปลี่ยนไป

“เรื่องของคุณชายใหญ่เผย ใต้เท้าเผยพอจะมีความคืบหน้าบ้างหรือยัง”

ฉินจินจือนั่งไขว่ห้างพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน สีหน้าดูยียวนกวนประสาท

เป็นภาพลักษณ์ลูกหลานผู้ดีเสเพลเต็มขั้นที่เผยชิงไม่ชอบใจนัก

แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับทำให้เขารู้สึกเย็นสันหลังวาบ มันไม่ใช่แววตาที่หญิงสาววัยสะพรั่งควรจะมีเลย

“จวิ้นจู่หมายความว่าอย่างไร”

เผยชิงเข้าใจมาตลอดว่าจดหมายที่ยืนยันว่าสาเหตุการตายของเผยอวิ๋นเซียว บุตรชายสายตรงของเขาเกี่ยวข้องกับตระกูลชุยนั้น เป็นฉินเย่ที่ส่งคนเอามาให้

เผยจิ่นเหนียนที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วมองฉินจินจือ ไม่รู้ว่านางจะทำอะไร

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาถามนาง แต่นางกลับไม่ยอมพูด

แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง นางต้องการอะไรกันแน่!

ฉินจินจือเท้าคางข้างหนึ่ง “ปีนั้นคุณชายใหญ่เผยอวิ๋นเซียว บุตรชายสายตรงของท่าน กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด อายุยังน้อยแต่ได้เข้ากรมจงซู หลายคนต่างพากันกล่าวว่าอีกไม่เกินสามปีเขาต้องขึ้นเป็นอัครเสนาบดีแน่ แต่กลับมาเมาสุราจนพลาดพลั้งตกน้ำตาย นี่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนอุบัติเหตุเลยนะ”

“จดหมายฉบับนั้น… ไม่ใช่อ๋องเจิ้นเป่ยหรือ”

ฉินจินจือหัวเราะเยาะ “ท่านปู่ของข้าเกลียดชังพวกตระกูลขุนนางอย่างพวกท่านที่สุด เขาอยากให้พวกท่านตายๆ ไปให้หมดจะตายไป จะมาช่วยตระกูลเผยสืบหาสาเหตุการตายของคุณชายใหญ่ทำไม”

ใบหน้าของเผยชิงเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวทันที ไม่นึกเลยว่าฉินจินจือจะพูดจาไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้

นับแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ ขุนนางใหม่เก่าแม้จะไม่ถูกชะตากันแต่ก็ยังไว้หน้ากันอยู่บ้าง

มีเพียงฉินเย่คนเดียวที่แสดงความรังเกียจตระกูลขุนนางออกมาอย่างชัดเจน

สิ่งที่ฉินจินจือพูดไม่มีความเท็จเจือปนเลยสักนิด

เห็นสีหน้าย่ำแย่ของเผยชิง ฉินจินจือก็หัวเราะร่า “จวิ้นจู่อย่างข้าพูดจาอาจจะฟังดูรื่นหูน้อยไปหน่อย ใต้เท้าเผยอย่าได้ถือสาเลย มาพูดเรื่องคุณชายใหญ่ของท่านต่อกันดีกว่า”

เผยชิงหรี่ตามองเด็กสาวที่เดาทางไม่ถูกเบื้องหน้า “ข่าวในจดหมาย จวิ้นจู่ได้มาจากที่ใด”

“ข่าวจากตระกูลชุย ก็ย่อมต้องมาจากตระกูลชุยสิ”

“ในตระกูลชุยมีคนของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยงั้นรึ”

ฉินจินจือเลิกคิ้วยิ้ม “ตระกูลชุยจะมีคนของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยได้อย่างไรกัน”

เผยชิงในฐานะผู้นำตระกูลเผย และผู้ที่แย่งชิงตำแหน่งราชครูมาได้จากตระกูลเซี่ยที่เป็นราชครูมานับร้อยปี ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

เพียงไม่กี่ประโยคเขาก็เริ่มพิจารณาฉินจินจือใหม่อีกครั้ง

หญิงสาวผู้นี้เล่ห์เหลี่ยมล้ำลึกนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยใส่ใจลูกผู้ดีเสเพลคนนี้เลย

หลังจากเผยอวิ๋นเซียวจมน้ำตาย คนตระกูลเผยทั้งตระกูลต่างโศกเศร้าเป็นอย่างยิ่ง

ทุ่มเทกำลังคนทั้งตระกูลสืบสวนจนพลิกแผ่นดิน พบข้อพิรุธมากมายแต่กลับไม่มีเบาะแสใดเลย

แต่ฉินจินจือกลับสามารถระบุตระกูลของผู้บงการได้โดยตรง

ในหัวของเผยชิงมีความคิดแล่นพล่าน เขาไม่รู้เลยว่าจะสนทนากับเด็กสาวตรงหน้าอย่างไรดี

ฉินจินจือมองสีหน้าของเผยชิงเหมือนพบเจอสิ่งที่น่าสนุก “ใต้เท้าเผย ที่ท่านลาออกจากราชการกลับบ้านไป เป็นเพราะความโศกเศร้าที่เสียบุตร หรือเป็นเพราะเพิ่งค้นพบว่าสาเหตุการตายที่แท้จริงของเผยอวิ๋นเซียว มาจากความทะเยอทะยานของท่านกันแน่”

โครม!

สมองของเผยชิงเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงมา

เขาโกรธจัดลุกขึ้นยืน!

“หุบปาก!”

เผยจิ่นเหนียนหน้าซีดเผือด ฉินจินจือพูดเรื่องอะไร!

สาเหตุการตายของคุณลุงเป็นเพราะความทะเยอทะยานของท่านปู่ได้อย่างไร!

นางพูดอะไรของนางกันแน่?

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ต้องคิดเลยและจะด่าทอฉินจินจือที่พูดจาเพ้อเจ้อ

แต่เขาเคยเห็นอีกด้านของฉินจินจือมาแล้ว

อันตราย น่ากลัว และชวนให้ถลำลึก

ฉินจินจือมองดูท่าทางโกรธจนทำอะไรไม่ถูกของเผยชิงแล้วหัวเราะจนต้องกุมท้องหยุดไม่ได้

เสียงหัวเราะดั่งเสียงเยาะเย้ยของภูตผีดังวนเวียนอยู่ในหูของเผยชิง

“น่าสนุกจริงๆ ท่านใต้เท้าเผย! ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่สั่งสมชื่อเสียงมานับร้อยปี กลับคิดริอ่านจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอำนาจราชบัลลังก์ สุดท้ายกลับทำร้ายบุตรชายแท้ๆ ของตัวเองจนตาย! นี่มันเป็นเรื่องตลกที่ข้าเคยได้ยินมาที่ดีที่สุดเลย!”

เผยชิงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความไม่ยินยอม

ฉินจินจือมองเผยชิงด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “ใครจะไปคิดว่าในหมู่ตระกูลขุนนางที่เน่าเฟะจนไม่เหลือชิ้นดี จะมีคนที่มีใจโอบอ้อมอารีต่อใต้หล้าเกิดมาได้”

นางจ้องมองเผยชิงเขม็ง “ท่านสอนไท่จื่อองค์เดิม คิดจะสร้างฮ่องเต้หุ่นเชิดเพื่อยกระดับตระกูลเผย! ท่านสมคบคิดกับตระกูลขุนนางอื่นๆ! แต่บุตรชายที่ท่านภาคภูมิใจที่สุดกลับเป็นแกะดำที่หวังให้บ้านเมืองสงบสุข ประชาชนอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข ท่านวาดฝันถึงความยิ่งใหญ่สูงสุดของตระกูลเผย แต่เผยอวิ๋นเซียวกลับใช้ความสามารถที่ท่านภาคภูมิใจนักหนานั้นมาต่อต้านพวกโคลนตมอย่างพวกท่าน เพราะฉะนั้น เขาเลยตาย”

ฉินจินจือมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเผยชิง สีหน้าของนางยิ่งดูยียวนกวนประสาท

นางลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าเผยชิง ก้มมองลงมาที่เขา

“ใต้เท้าเผย เป็นท่าน ท่านนั่นแหละที่ฆ่าเผยอวิ๋นเซียว!”

กระดูกสันหลังอันหยิ่งทระนงของเผยชิงเหมือนถูกหักครึ่งท่อน หลังที่เคยตั้งตรงสง่าพลันพังทลายลงมา

เผยจิ่นเหนียนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เรื่องอำนาจราชบัลลังก์ เรื่องฮ่องเต้หุ่นเชิด

ฉินจินจือพูดเรื่องอะไรของนางกันแน่

ทว่าฉินจินจือดูเหมือนจะยังไม่คิดปล่อยเผยชิงไป

นางหัวเราะเยาะเย้ยพลางเอ่ย “โดนความทะเยอทะยานของบรรดาตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงที่ท่านเลี้ยงดูมากับมือย้อนกลับมาเล่นงานเข้าให้ รู้สึกอย่างไรบ้างเล่า ใต้เท้าเผย”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง