บทที่ 61 ที่นั่งละหนึ่งแสนทอง

เสวี่ยหวยอี้เคาะประตูห้องหนังสือของฉินเย่

“ท่านพ่อบุญธรรม ใต้เท้าเผยเป็นลมไประหว่างสนทนากับจวิ้นจู่ขอรับ”

ฉินเย่เปิดประตูพรวดออกมาด้วยใบหน้าดีใจสุดขีด “ดีนัก! ยังไม่ทันแต่งงานก็ทำปู่เขาตายเสียแล้ว ครานี้หลานรักของข้าก็ไม่ต้องแต่งไปที่นั่นแล้ว!”

เสวี่ยหวยอี้เหงื่อตก “ท่านพ่อบุญธรรม! แค่เป็นลมขอรับ ยังไม่ตาย”

รอยยิ้มบนหน้าฉินเย่จางลงทันที “ซวยชะมัด เรียกหมอประจำจวนไปดูหน่อย ตื่นแล้วก็ให้พวกเขากลับไปซะ”

สีหน้าของเสวี่ยหวยอี้ยิ่งดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “จวิ้นจู่ส่งตัวเขากลับไปแล้วขอรับ บอกว่ากลัวเขามาตายในจวนแล้วจะอัปมงคล”

ปู่หลานคู่นี้… ยมทูตมีชีวิตชัดๆ!

ฉินเย่ฟังแล้วหัวเราะร่า “สมเป็นเชื้อสายของฉินเย่ข้าจริงๆ!”

เสวี่ยหวยอี้รายงานเรื่องนี้จบก็กล่าวต่อ “อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดท่านพ่อแล้ว ลูกคิดว่าจะจัดงานใหญ่ให้ท่านสักหน่อย ดีหรือไม่”

ฉินเย่โบกมือ “เฮ้ย ไม่จำเป็นหรอก ข้าในเมืองหลวงมีสหายที่ไหนกัน กินข้าวกันในครอบครัวก็พอแล้ว”

“ต้องจัด! ทำไมจะไม่จัด!”

ทั้งสองหันไปมองฉินจินจือที่เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย

ชั่วขณะหนึ่ง เสวี่ยหวยอี้คล้ายกับได้เห็นท่านแม่ทัพน้อยผู้เก่งกาจและสง่างามคนนั้นอีกครั้ง

ฉินจินจือยิ้ม “ไม่เพียงต้องจัด แต่ต้องจัดให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติด้วย!”

เสวี่ยหวยอี้ได้ยินก็เผยสีหน้าดีใจ “กระหม่อมจะรีบไปเตรียมการเดี๋ยวนี้ขอรับ”

ฉินจินจือเรียกเขาไว้ “เดี๋ยวข้าจะให้รายชื่อเจ้า นอกจากแขกในรายชื่อนี้แล้ว ขุนนางที่เหลือในเมืองหลวงส่งเทียบเชิญไปให้หมด บอกพวกเขาว่าที่นั่งในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยของข้า สนนราคาที่นั่งละหนึ่งแสนทอง”

เสวี่ยหวยอี้เบิกตากว้าง “หา?”

จวิ้นจู่ ท่านบ้าไปแล้วหรือไร?

นี่ท่านกำลังรีดไถคนอื่นหรืออย่างไร?

หนึ่งแสนทอง!

เทียบเท่าเสบียงของกองทัพเจิ้นเป่ยทั้งปีเลยนะนั่น!

อีกอย่าง จวนอ๋องเจิ้นเป่ยของเรามีใครกล้าคบหาสมาคมด้วยที่ไหนกัน ท่านกับท่านอ๋องเล่นเล่นงานคนในเมืองหลวงไปเสียเกือบหมดแล้ว!

นอกจากฝ่าบาทกับฮองเฮา ก็ไม่มีใครคบหากับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเราแล้ว!

ฉินจินจือกลับไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย นางเลิกคิ้วขึ้น “วางใจเถอะ ถึงตอนนั้นจวนอ๋องเจิ้นเป่ยของข้าจะต้องที่นั่งเต็มแน่นอน เจ้าไปเตรียมการให้ดีเถิด”

เสวี่ยหวยอี้กลืนคำพูดทุกอย่างกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก

“กระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ”

ฉินเย่ทำหน้าสงสัย “ทำไมสีหน้าหวยอี้ถึงดูแย่นัก”

ฉินจินจือครุ่นคิด “ท่านหัวหน้าเสวี่ยคงรีบเดินจนปวดท้องขับถ่ายกระมัง”

เสวี่ยหวยอี้ได้ยินคำพูดของปู่หลานคู่นี้ที่ตามหลังมา ก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก

เขากลัวเหลือเกินว่าจะอดใจไม่ไหวหันกลับไปด่ากราดคนหน้าหนาทั้งสองที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำเรื่องพรรค์ใดลงไป!

ฉินจินจือกล่าวต่อ “ให้คนของเจ้าปล่อยข่าวออกไป บอกว่าหวงฝู่หนานเฟิงถูกขังอยู่ที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย”

ฉินเย่ขมวดคิ้ว “จะทำอะไร! ยังรำคาญไม่พอหรือที่วันนี้มีนักฆ่าบุกมาไม่หยุด?”

ฉินจินจือทำเสียงจึ๊ปาก “คนของหวงฝู่หนานเฟิงรู้ที่อยู่เขาแล้ว แต่ไท่จื่อแคว้นฉู่ยังไม่รู้”

ฉินเย่คิดตาม “เจ้าอยากให้คนของไท่จื่อแคว้นฉู่มาฆ่าหวงฝู่หนานเฟิง”

ฉินจินจือทำหน้าเอือมระอา “สมองของท่านนี่ใช้งานในสนามรบได้จริงหรือ? ข้าเริ่มสงสัยแล้วนะเนี่ย”

ฉินเย่โกรธจัด “ข้านี่แหละที่กวาดล้างศัตรูในสนามรบมานับไม่ถ้วน! พลังดั่งขุนเขา! ศัตรูพ่ายแพ้ราบคาบ! ใคร! ใครบ้างไม่ยกย่องปู่เจ้าว่าเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง!”

ฉินจินจือเกาหัว “คำพูดชุดนี้ของท่าน ทำไมถึงเหมือนกับเสด็จปู่เปี๊ยบเลย?”

ฉินเย่แค่นเสียง “นั่นมันเรียนไปจากข้าต่างหาก”

ฉินจินจือหัวเราะหยันสองทีแล้วหันหลังเดินไป “ท่านไปใช้พลังดั่งขุนเขาของท่านเถอะ แต่อย่าลืมปล่อยข่าวล่ะ”

อวิ๋นจิ่นที่เดินตามหลังฉินจินจือกระซิบถาม “จวิ้นจู่ ท่านทราบได้อย่างไรว่าคนขององค์ชายเก้าแห่งแคว้นฉู่มาถึงเมืองหลวงแล้วเจ้าคะ?”

“ถ้าคนของเขาไม่ส่งสัญญาณให้เขาหนีออกมา แล้วเขาจะหนีออกจากห้องลับมาทำไม? เขามีอาการบาดเจ็บ แถมยังโดนผงหอมหยกอีก ลำพังตัวเขาเองจะหนีออกจากจวนได้หรือ?”

อวิ๋นจิ่นเบิกตากว้าง “เขาบอกว่าที่ออกมาเป็นเพราะอยากพบท่านไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”

ฉินจินจือไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “ตอนนี้ข้าอยากจะเปิดกะโหลกเจ้าออกมาดูนัก ว่าสมองเจ้ามันใหญ่เท่าชุ่ยชุ่ยบ้างไหม!”

ชุ่ยชุ่ยคือนกห่านสีขาวที่อวิ๋นจิ่นเลี้ยงไว้

อวิ๋นจิ่นทำหน้ามุ่ยหันไปอีกทาง ไม่นานก็ขยับเข้ามาใหม่ “จวิ้นจู่ ท่านอยากฆ่าเขาจริงๆ หรือเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นเราก็ลงมือเลยไม่ดีกว่าหรือ ถ้าเขามาตายในจวนเรา จวนอ๋องเจิ้นเป่ยเราไม่กลายเป็นคนผิดหรอกหรือ!”

ฉินจินจือกะพริบตาแล้วหัวเราะร่า “ข้าก็ไม่รู้จะพูดว่าเจ้าฉลาดจนดูโง่ หรือโง่จนดูฉลาดดี สมองเจ้าเนี่ยมันเป็นอะไรถึงได้ติดๆ ดับๆ เดี๋ยวมีเดี๋ยวไม่มี?”

อวิ๋นจิ่นทำปากขมุบขมิบ “ข้าฟังออกนะเจ้าค่ะ จวิ้นจู่บอกว่าข้าเหมือนคนโง่”

ฉินจินจือหัวเราะลั่นแล้วเดินตรงไปที่ลานกว้าง

อวิ๋นจิ่นทำหน้าบึ้งตามหลัง “แล้วตกลงมันเพราะอะไรกันแน่!”

อวิ๋นซานที่อยู่ในลานได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็หัวเราะอยู่นาน นางดึงอวิ๋นจิ่นที่กำลังทำหน้ามุ่ยเข้ามาใกล้

“คนที่อยากช่วยเขาและคนที่อยากฆ่าเขาต่างรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น ตราบใดที่เขาไม่ก้าวออกไปจากที่นี่ เขาก็จะไม่มีอันตราย แล้วคนที่อยากช่วยเขาจะทำอย่างไร?”

ย่อมต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ เพื่อสกัดกั้นคนที่คิดจะมาฆ่าเขาน่ะสิ

อวิ๋นซานยิ้ม “จวิ้นจู่เพียงต้องการหาอะไรให้พวกเขาทำ จะได้ไม่บุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายในจวนเจ้าค่ะ”

ตาของอวิ๋นจิ่นเป็นประกาย “จวิ้นจู่ฉลาดจริงๆ ด้วย!”

ฉินจินจือยิ้มแย้มเดินเข้าห้อง แต่แล้วกลับรู้สึกหน้ามืดกะทันหัน

นางรีบคว้าโต๊ะเอาไว้จึงไม่ล้มลงไป

ฉินจินจือสะบัดหัวอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ชัดเจนอีกครั้ง

นางถอนหายใจ ยืนตัวตรง แล้วกลับมาเอนกายบนตั่งนุ่มอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในตอนนั้น อวิ๋นเกอเดินเข้ามา “จวิ้นจู่ หอเทียนเซียงเกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือไม่ลืมตาขึ้น “หลัวเซียงฟูเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านแม่หลัวถูกกรมอาญาจับตัวไปแล้วเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือขมวดคิ้วแล้วลืมตาขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”

“บุตรชายคนเล็กของเสนาบดีกรมอาญาตายในหอเทียนเซียงเจ้าค่ะ”

คุกกรมอาญา

หลัวเซียงฟูถูกมัดไว้กับแท่นทรมาน

ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายอาบไปด้วยเลือด

เสนาบดีกรมอาญาหลี่เฉาใบหน้ามืดครึ้มนั่งอยู่ด้านข้าง

หัวหน้าคุกที่คุมการทรมานตะคอก “บอกมา! ใครเป็นคนบงการให้เจ้าฆ่าคุณชายเล็กตระกูลหลี่!”

น้ำเสียงของหลัวเซียงฟูอ่อนแรงมาก แต่ยังคงจ้องมองหลี่เฉาแล้วกล่าวว่า

“ท่านเสนาบดีหลี่ นี่คิดจะใช้กำลังบังคับให้ข้ารับสารภาพหรือเจ้าคะ?

หอเทียนเซียงของข้าทำมาค้าขาย จะทำเรื่องชั่วร้ายทำลายชีวิตคนได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายเล็กตระกูลหลี่เป็นแขกคนสำคัญของหอเทียนเซียง ข้าจะทุบหม้อข้าวตัวเองทำไม!”

หลี่เฉาเดินเข้าไปหาหลัวเซียงฟู บีบคอของนางอย่างแรง “ถ้าอย่างนั้นเจ้าบอกข้ามาว่า ลูกชายของข้าตายอย่างน่าอนาถในหอเทียนเซียงของพวกเจ้าได้อย่างไร!”

หลัวเซียงฟูเจ็บปวดจนรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย แต่ยังคงกล่าวทีละคำว่า “ข้า… ไม่… รู้”

นางไม่รู้จริงๆ!

คุณชายเล็กตระกูลหลี่คนนี้เมื่อวานไม่ได้มาหอเทียนเซียงด้วยซ้ำ!

วันนี้จู่ๆ ทางการก็มาที่หอ บอกว่ามีคดีฆาตกรรม ผลปรากฏว่าเจอศพเขาในห้องพักประจำที่เขาใช้บริการ!

ดวงตาทั้งสองข้างถูกควักออก แขนขาถูกตัดขาด

สภาพการตายโหดเหี้ยมผิดปกติ

หลี่เฉาเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเรื่อยๆ “คนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าคือใคร?”

หลัวเซียงฟูกรอกตาขาวแล้วหมดสติไปสนิท

ดวงตาของหลี่เฉาฉายแววดุร้าย “ไปสืบมา!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง