บทที่ 62 โอสถดับวิญญาณ

ยามที่ฉินจินจือมาถึงคุก หลัวเซียงฟูถูกขังอยู่ในคุกน้ำเรียบร้อยแล้ว น้ำโสโครกส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งรอบตัวถูกย้อมจนกลายเป็นสีเลือด ส่วนคนที่ถูกแขวนอยู่ด้านบนนั้นแทบจะสิ้นลมหายใจเต็มที

หลี่เฉามองฉินจินจือที่บุกเข้ามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยสายตาเย็นชา "จวิ้นจู่จินจือ ที่นี่คือกรมอาญา ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาเล่นสนุกได้ เชิญออกไปเดี๋ยวนี้"

ฉินจินจือพยักหน้าส่งๆ "ข้าแค่จะพาตัวนางไป จากนั้นก็จะไป"

"จวิ้นจู่มีความสัมพันธ์อันใดกับนางผู้นี้?" สายตาที่หลี่เฉามองฉินจือนั้นเผยความดุร้าย

ฉินจินจือทำเป็นมองไม่เห็น ทั้งยังกล่าวซ้ำว่า "ข้าบอกว่าจะพาตัวนางไป เจ้าไม่ได้ยินหรือ?"

หลี่เฉากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "จวิ้นจู่คิดว่าคุกนี้เป็นจวนอ๋องเจิ้นเป่ยของเจ้าหรือ?"

ชื่อเสียงของฉินจินจือ ใครบ้างในเมืองหลวงจะไม่รู้ แต่ในสายตาเขา มันก็แค่เด็กเล่นขายของเท่านั้น ก็แค่บรรดาคุณชายเสเพลจากตระกูลขุนนางในเมืองหลวงที่นึกสนุกกันไป เพียงแต่ฐานะของนางพิเศษกว่าคนอื่นหน่อย ยังไม่ถึงขั้นมีสิทธิ์มาแผ่อำนาจบารมีบนหัวเขาได้

ใบหน้าของฉินจินจือฉายแววไม่สบอารมณ์ "ข้าเกลียดการพูดซ้ำสองที่สุด"

อวิ๋นเชวี่ยขยับตัวเพียงแวบเดียวก็ไปปรากฏอยู่ข้างกายหลี่เฉา ทว่าหลี่เฉาที่สามารถไต่เต้าจนมาเป็นเจ้ากรมอาญาได้ย่อมไม่ใช่คนไร้ฝีมือ เขาปัดป้องและรับกระบวนท่าของอวิ๋นเชวี่ยได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเขาถอยร่นออกมา อวิ๋นเชวี่ยก็พุ่งตัวเข้าใส่อีกครั้ง แววตานางเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น วิทยายุทธของหลี่เฉาผู้นี้คือเพลงหมัดสำนักหนานซานขนานแท้ นางอยากลองวิชามานานแล้ว

เหล่าผู้คุมรอบด้านต่างชักดาบพุ่งเข้าใส่อวิ๋นเชวี่ยพร้อมกัน ทว่าอวิ๋นเชวี่ยกลับทะยานตัวขึ้นกลางอากาศ ปลายเท้าแตะลงบนสันดาบของทุกคนเบาหวิว สายตาจับจ้องไปยังหลี่เฉาที่อยู่ด้านหลังแล้วพุ่งตัวเข้าหาอีกรอบ

แววตาของหลี่เฉาหม่นแสงลง ข่าวลือที่ว่าอ๋องเจิ้นเป่ยห่วงความปลอดภัยของหลานสาวจนเสาะหาสาวใช้ฝีมือดีสี่นางมาคอยอารักขาใกล้ชิดนั้นเป็นเรื่องจริงไม่ผิดเพี้ยน สาวใช้นางนี้รับมือกับเขาได้โดยไม่เหนื่อยหอบ แถมสีหน้ายังดูสนุกสนานอีกต่างหาก

หลี่เฉาซึ่งถูกคนของตนรีบเข้ามาปกป้องอยู่ด้านหลังตวาดเสียงดัง "จวิ้นจู่คิดจะสังหารข้าราชการหรือ!"

ฉินจินจือเอียงคอถามอย่างใสซื่อ "เจ้าตายไม่ได้หรือ?"

หลี่เฉาเบิกตากว้าง "เจ้าไม่รู้ตัวหรือว่ากำลังพูดอะไรอยู่!"

ฉินจินจือจิ๊ปากอย่างรำคาญ อวิ๋นเชวี่ยเป่านกหวีดหนึ่งที หลี่เฉายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเตะเข้าที่ข้อพับขาอย่างจัง ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นไปคุกเข่าต่อหน้าฉินจินจือ ก่อนที่คมดาบจะพาดผ่านลำคอของเขาในทันที

"รีบปล่อยใต้เท้าเร็วเข้า!" เหล่าผู้คุมรอบข้างที่เพิ่งได้สติรีบตะโกน แต่ไม่ทันการเสียแล้ว เพราะตอนนี้หลี่เฉาถูกอวิ๋นจิ่นกับอวิ๋นเกอจับตัวไว้เรียบร้อย

อวิ๋นซานเดินเข้ามากล่าว "จวิ้นจู่ พาตัวแม่นางหลิวมาแล้วเจ้าค่ะ"

ฉินจินจือพยักหน้าแล้วเคาะประตูคุกน้ำ "ตายหรือยัง?"

หลัวเซียงฟูที่เดิมสลบไสลจู่ๆ ก็เค้นเสียงยิ้ม "ข้าดวงแข็งจะตาย ยมบาลไม่กล้ารับข้าหรอก"

ฉินจินจือเลิกคิ้ว "ยมบาลหน้าตาเป็นอย่างไร?"

ใบหน้าของหลัวเซียงฟูบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด "เลิกไร้สาระเสียที รีบลากข้าขึ้นไป!"

ฉินจินจือโบกมือเป็นเชิงสั่ง อวิ๋นเชวี่ยไม่รอช้าฟันดาบลงบนกรงขังน้ำ กุญแจมิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ทว่าดาบในมือกลับหักสะบั้นเป็นสองท่อน ฉินจินจือปรายตามองอวิ๋นเชวี่ยแวบหนึ่ง "เจ้าอยู่กับอวิ๋นจิ่นนานไปหรืออย่างไร? กุญแจอยู่ตรงหน้า จะฟันให้มันหักคามือเพื่ออะไร? นี่มันคุกกรมอาญา กุญแจเหล็กกล้าชั้นดีเชียวหนา หากดาบกะโหลกกะลาของเจ้าฟันขาดได้ นักโทษก็คงหนีออกไปกันหมดแล้ว!"

อวิ๋นจิ่นร้องประท้วงเสียงหลง "จวิ้นจู่!"

อวิ๋นเชวี่ยเกาหัวแกรกๆ เดินไปหาเหล่าผู้คุมอย่างกระอักกระอ่วนก่อนจะแบมือออก อวิ๋นจิ่นเห็นท่าทางชักช้าจึงตวาดลั่น "รีบส่งกุญแจให้นางเร็วเข้า! ไม่อย่างนั้นข้าจะเชือดทิ้งเสีย!" ในเมื่อฟันกุญแจไม่ขาด ก็ฆ่าคนเฝ้าให้ตายเสียก็สิ้นเรื่อง!

หลี่เฉาตะโกนลั่น "เจ้ากล้าหรือ!"

อวิ๋นจิ่นใช้มือฟันลงบนหัวไหล่เขาฉับหนึ่ง "อ๊าก!!!" หลี่เฉาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สาวใช้นางนี้ช่างบังอาจนัก! "เจ้ากล้าทำร้ายข้าราชการแผ่นดินเชียวหรือ! บอกไว้เลยนะ ต่อให้อ๋องเจิ้นเป่ยมาเอง ก็ปกป้องเจ้าไม่ได้!"

อวิ๋นจิ่นไม่รอช้า ยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเขาอย่างรวดเร็ว "นี่คือ 'ยาพิษวิญญาณแตกสลาย' หากพูดเกินสามคำ ไส้เจ้าได้ทะลักออกมาตายแน่!"

หลี่เฉาสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ดวงตาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่ากลับไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก ฉินจินจือผู้นี้มันคนบ้าชัดๆ แม้แต่สาวใช้ก็เป็นพวกวิกลจริตไม่ต่างกัน! เขาไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอก

ผู้คุมเห็นว่าพวกนางไม่ได้ล้อเล่นกับชีวิตใต้เท้าของตน จึงมีคนหนึ่งจำใจยื่นกุญแจคุกน้ำให้อวิ๋นเชวี่ย อวิ๋นเชวี่ยรับมาแล้วรีบเปิดกรงขัง ก่อนจะร่วมกับอวิ๋นซานพยุงตัวหลัวเซียงฟูออกมา

ฉินจินจือกล่าวกับหลี่เฉาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เจ้าจะสืบสวนอะไรข้าไม่สน ข้าต้องการแค่ตัวคนนี้"

หลี่เฉาจ้องฉินจินจือเขม็ง นางหมายความว่าอย่างไร? บุกคุกมาชิงตัวคนไปแล้ว ยังกล้ามาบอกว่าไม่สนเรื่องที่เขาจะสืบสวนอีกหรือ! เรื่องนี้เขาต้องกราบบังคมทูลฝ่าบาทให้ถึงที่สุด! ต้องลงโทษฉินจินจือให้หนักให้จงได้!

อวิ๋นเชวี่ยแบกหลัวเซียงฟูขึ้นหลัง อวิ๋นจิ่นผลักหลี่เฉาทิ้งไว้ข้างๆ ก่อนจะสมทบกับอวิ๋นซานเดินกลับมาข้างกายจวิ้นจู่ เหล่าผู้คุมรีบกรูเข้าไปหาหลี่เฉา ฉินจินจือมองแววตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อนั่นแล้วหัวเราะ "หากเจ้ากล้าขวางทางข้า พวกเจ้าทุกคนได้ตายกันหมดแน่"

อวิ๋นจิ่นเห็นผู้คุมยังไม่ยอมถอยก็ยกดาบเตรียมพุ่งเข้าใส่ วิทยายุทธของสาวใช้สี่นางนี้ลึกล้ำเกินหยั่งถึง ลำพังแค่คนเดียวเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว หากฉินจินจือสั่งฆ่าจริง ลูกน้องเขามิต้องสิ้นชื่อกันหมดหรือ! หลี่เฉาสูดลมหายใจลึกก่อนจะยกมือห้ามผู้คุมให้ถอยออกไป

ฉินจินจือพยักหน้าอย่างพอใจแล้วหมุนตัวพาทุกคนเดินจากไป ก่อนจะพ้นคุกนางหันไปถามอวิ๋นจิ่น "ข้าไม่ยักรู้ว่าเรามียาพิษวิญญาณแตกสลายด้วย หลิวอีอีเพิ่งปรุงขึ้นมาใหม่หรือ?"

อวิ๋นจิ่นยักไหล่ "ยาพิษอะไรกันเจ้าคะ ก็แค่ยาช่วยย่อยธรรมดาๆ ไหนเลยจะมีพิษที่ไหนพูดสามคำแล้วตายได้ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะโง่เชื่อจริงๆ" ฉินจินจือฟังแล้วระเบิดหัวเราะลั่น หลี่เฉาที่ได้ยินเช่นนั้นเลือดลมสูบฉีดจนแทบกระอักออกมาเป็นสายเลือด! "ฉินจินจือ! ข้าต้องฟ้องฝ่าบาทให้ได้!"

หลัวเซียงฟูได้ยินเสียงหลี่เฉาแผดร้องไล่หลังมาก็อดขำไม่ได้ "ได้ยินหรือไม่ เขาจะไปฟ้องฝ่าบาทแล้วนะ"

ฉินจินจือมองสภาพเยินๆ ของอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ "เจ้าห่วงตัวเองก่อนเถอะ แผลเป็นเต็มตัวขนาดนี้ ระวังคนรักของเจ้าจะรังเกียจเอา"

หลัวเซียงฟูหัวเราะร่าหนักกว่าเดิม "ตอนหอเทียนเซียงมีเรื่อง เขาก็รีบส่งคนมาตีตัวออกห่างทันที แผลเป็นพวกนี้ เขาคงไม่มีบุญได้เห็นหรอก แต่นับว่าโชคดีที่เขาเป็นคนใจจืดใจดำ ไม่อย่างนั้นข้าคงเกรงใจที่จะให้เขาเป็นคนรับเคราะห์แทน"

สิ้นคำ ทั้งนางและฉินจินจือต่างหัวเราะลั่น ในรถม้า หลิวอีอีที่ได้ยินบทสนทนาจึงเลิกม่านออกมามอง อดส่ายหัวพึมพำไม่ได้ "เฮ้อ… คนบ้าอยู่กับคนบ้าจริงๆ"

ฉินจินจือได้ยินเข้าก็ถามยิ้มๆ "แล้วเจ้าเล่า เป็นคนบ้าด้วยหรือไม่?"

หลิวอีอีบิดไหล่ ใช้นิ้วปัดปอยผมหน้าม้า เชิดหน้าขึ้นเหมือนหงส์น้อย "ข้าคือหมอเทวดา!"

ฉินจินจือหัวเราะ "งั้นท่านหมอเทวดาหลิว ช่วยรักษาแผลให้คนบ้าคนนี้ก่อนเถอะ"

หลิวอีอีรีบพยุงคนขึ้นรถม้าอย่างคล่องแคล่ว จัดการถอดเสื้อผ้าเปียกโชกของหลัวเซียงฟูออก พอเห็นบาดแผลบนร่างนาง หลิวอีอีก็สูดลมหายใจเฮือก นางยื่นยาในขวดให้หลัวเซียงฟูดม อีกฝ่ายก็หลับไปทันที การตื่นอยู่ตอนนี้มันทรมานเกินไป

รอจนกระทั่งลงยาทาแผลให้หลัวเซียงฟูเสร็จ หลิวอีอีเพิ่งจะถอนหายใจออกมา ก็ได้ยินฉินจินจือเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "ตาข้าเริ่มมืดบอดชั่วขณะแล้ว"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง