บทที่ 63 แม่นมหลัวผู้ใจดำ

หลัวเซียงฟูลืมตาขึ้นเห็นม่านเตียงที่คุ้นตา คอของนางที่เพิ่งถูกบีบมานั้นยังคงรู้สึกเจ็บปวดเหลือทน ยังไม่ทันจะได้เอ่ยเรียกสาวใช้เหลียนเอ๋อร์ เสียงนุ่มนวลเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู

“เซียงฟู เจ้าฟื้นแล้ว!”

หลัวเซียงฟูเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าหล่อเหลาดูภูมิฐาน แม้อายุจะล่วงเข้าวัยกลางคนทว่ายังคงให้ความรู้สึกนุ่มนวลชวนมอง

นางหลับตาลงไม่ยอมสบตาเขาอีก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ท่านมาทำไม? ไม่ใช่ว่าตัดขาดกับข้าไปแล้วหรือ?”

ชายคนนั้นทำหน้าเจ็บปวดกล่าวอย่างร้อนรน “จดหมายฉบับนั้นข้าไม่รู้เรื่อง เป็นฮูหยินข้าที่ถือวิสาสะส่งไป ข้าจะตัดขาดกับเจ้าได้อย่างไรกัน”

หลัวเซียงฟูพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “จริงหรือ?”

ชายคนนั้นรีบโผเข้ากอดหลัวเซียงฟูไว้ “ย่อมเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว ใจข้าที่มีต่อเจ้า…เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ? หากข้าเป็นคนใจดำอำมหิตเช่นนั้นจริง ข้าจะมาพบเจ้าทำไมกัน”

หลัวเซียงฟูปล่อยโฮออกมาทันที “พี่เหวินซวน ข้านึกว่าท่านจะไม่เอาข้าแล้วเสียอีก!”

หยางเหวินซวนรีบปลอบโยนนางอยู่นาน “ใจข้าที่มีต่อเจ้ามีฟ้าดินเป็นพยาน ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องเชื่อใจข้านะ!”

หลัวเซียงฟูพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

เห็นนางอารมณ์สงบลงบ้างแล้ว หยางเหวินซวนจึงถามหยั่งเชิงด้วยแววตาครุ่นคิด “เพียงแต่เซียงฟู เหตุใดเจ้าไม่เคยบอกข้าเลยว่า เจ้ารู้จักกับจวิ้นจู่จินจือ! ได้ยินมาว่านางบุกไปช่วยเจ้าออกมาจากคุกหลวง เจ้ากับนาง…”

หลัวเซียงฟูหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา “สามปีก่อนข้าเคยช่วยจวิ้นจู่ไว้เรื่องหนึ่ง นางจึงมอบสิทธิ์ขอพรให้ข้าหนึ่งข้อ ไม่ว่าข้าจะขอสิ่งใดนางก็จะตกลง เรื่องนี้คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันดี”

ฉินจินจือบุกเข้าคุกกรมอาญาเพื่อพาตัวนางคณิกาออกไป เรื่องนี้เป็นที่โจษจันไปทั่วเมืองหลวง ทว่ากลับไม่มีใครรู้สึกแปลกใจนัก

แม้หลัวเซียงฟูจะเป็นเพียงเถ้าแก่เนี้ยหอคณิกา แต่ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้มีอิทธิพล นางกลับยังมีบารมีอยู่บ้าง

ไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะข่าวสารในมือนางคือสิ่งที่คนมากมายยอมทุ่มเงินมหาศาลก็ไม่อาจหามาได้

สามปีก่อน ฉินจินจือต้องการหาเหล็กเย็นพันปีมาทำกระบี่ให้อ๋องเจิ้นเป่ย

ทว่าเหล็กเย็นพันปีนั้นมีเพียงในตำนาน ผู้คนต่างพูดกันว่าฉินจินจือฝันเฟื่อง

ฉินจินจือจึงประกาศกร้าวไปทั่วว่า หากใครหาเหล็กเย็นมาให้ได้ นางจะตอบแทนด้วยหนึ่งคำขอ ไม่ว่าขออะไรนางก็จะยอมทำตามทั้งสิ้น

สามเดือนต่อมา หลัวเซียงฟูนำเหล็กเย็นที่หาได้ไปส่งที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย

ท่ามกลางสักขีพยานเกือบทั้งเมืองหลวง ฉินจินจือลั่นวาจาด้วยตนเองว่า หากมีคำขอใดให้มาที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยได้เลย

หลัวเซียงฟูจึงมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมานับแต่นั้น!

หยางเหวินซวนเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่ก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ “เจ้ากับจวิ้นจู่มีสายสัมพันธ์เช่นนี้ ข้านึกว่า…”

ดูท่าเบื้องหลังหอเทียนเซียงคงไม่ใช่ฉินจินจือเสียแล้ว

หากเป็นเช่นนั้น เบื้องหลังของหลัวเซียงฟูคงไม่มีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังจริงๆ การจะยืนหยัดอยู่ในเมืองหลวงได้ ก็อาศัยแค่เพียงข่าวสารในมือนางนั่นเอง

ไม่เช่นนั้นหลัวเซียงฟูก็คงไม่ถูกทรมานจนปางตาย และพอเกิดเรื่องก็ทำได้เพียงไปขอความช่วยเหลือจากจวิ้นจู่จินจือที่เคยให้คำมั่นสัญญาไว้

หากเป็นเช่นนี้ ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นเยอะ

หลัวเซียงฟูถามอย่างซื่อใส “นึกว่าอะไรหรือเจ้าคะ?”

หยางเหวินซวนกุมไหล่นางไว้ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “จวิ้นจู่นางมีฐานะสูงส่งก็จริง แต่นางไม่ใช่คนดีหรอก ต่อไปเจ้าอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับนางอีกเลย”

หลัวเซียงฟูทำหน้าลำบากใจ “แต่ว่า ข้าไปล่วงเกินใต้เท้าหลี่แห่งกรมอาญาเข้า บุตรชายของเขาไม่รู้ทำไมถึงมาตายในหอเทียนเซียงของข้า หากข้าตัดขาดกับจวิ้นจู่ เกรงว่าชีวิตนี้คงไม่รอดแน่”

หยางเหวินซวนแววตาเป็นประกาย “ยังมีข้าอยู่ทั้งคน ข้าจะปล่อยให้เจ้าเป็นอะไรไปได้อย่างไร”

หลัวเซียงฟูผลักเขาออกเบาๆ พลางเอนกายพิงหัวเตียงอย่างอ่อนระโหย

“ท่านก็เป็นเพียงขุนนางตรวจชำระในวัง จะไปต่อกรกับใต้เท้าเสนาบดีได้อย่างไร ถึงเวลานั้นหากฮูหยินท่านส่งจดหมายตัดขาดมาอีก ข้าคงไม่มีที่ให้ร้องไห้แน่”

หยางเหวินซวนรีบกล่าว “เซียงฟู ข้าสัญญา เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน เจ้าเชื่อข้าเถอะ”

หลัวเซียงฟูหัวเราะพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าตีเขาเบาๆ “พอเถอะ ล้อเล่นน่า ตอนนี้ตัวข้าเองยังเอาตัวไม่รอด จะกล้าดึงท่านลงน้ำได้อย่างไร จวิ้นจู่นึกถึงความหลังเลยยอมช่วยข้า ย่อมไม่ทิ้งข้าแน่ พรุ่งนี้ข้าจะไปขอบคุณนาง ใต้เท้าเสนาบดีเห็นแก่หน้าจวิ้นจู่ก็คงไม่กล้าทำอะไรข้าหรอก”

หยางเหวินซวนแย้ง “คนที่คุ้มครองเจ้าได้ในใต้หล้านี้ ไม่ได้มีแค่จวิ้นจู่คนเดียวนี่”

หลัวเซียงฟูถามอย่างทุกข์ใจ “แล้วข้าจะไปพึ่งใครได้อีกเล่า”

หยางเหวินซวนกล่าวด้วยความภูมิใจ “ใต้หล้านี้ล้วนเป็นสมบัติของกษัตริย์ ใครจะยิ่งใหญ่ไปกว่าเชื้อพระวงศ์ได้ เราไปขอความช่วยเหลือจากองค์ชายหกกันเถอะ”

หลัวเซียงฟูทำหน้าประหลาดใจ “องค์ชายหก? คนต่ำต้อยอย่างพวกเราจะไปพึ่งพาองค์ชายหกได้อย่างไร”

หยางเหวินซวนจับมือนางไว้ “คนอื่นย่อมไม่ได้ แต่ข้ามาจากตระกูลหยางแห่งหงหนง พระมารดาขององค์ชายหก หรือพระสนมหยางเสียนเฟย ก็เป็นญาติผู้ใหญ่ของข้า”

หลัวเซียงฟูตกใจยิ่งกว่าเดิม “แต่ว่า ต่อให้ท่านเป็นญาติกับพระมารดาองค์ชายหก องค์ชายหกจะยอมช่วยเราโดยไร้เหตุผลเชียวหรือ?”

หยางเหวินซวนกล่าวทันที “เรายังมีหอเทียนเซียงอยู่นี่! แค่เจ้ามอบหอเทียนเซียงให้องค์ชายหก พระองค์ย่อมคุ้มครองเจ้าให้ปลอดภัย ถึงตอนนั้นเจ้าก็ยังเป็นเจ้าของหอเทียนเซียงเหมือนเดิม แถมยังมีองค์ชายหกหนุนหลัง ต่อไปในเมืองหลวง ใครจะกล้าแตะต้องเจ้าอีก!”

หลัวเซียงฟูตาวาว “จริงหรือ! มอบหอเทียนเซียงให้องค์ชายหก แล้วองค์ชายจะคุ้มครองข้าได้จริงหรือ!”

“แน่นอน! พรุ่งนี้เจ้าเตรียมโฉนดให้พร้อม ข้าจะพาเจ้าไปพบองค์ชายหกเอง!”

หลัวเซียงฟูโผเข้ากอดหยางเหวินซวนอย่างตื่นเต้น “พี่เหวินซวน ท่านดีกับข้าที่สุดเลย!”

หยางเหวินซวนกอดหลัวเซียงฟูไว้ แต่ในดวงตากลับฉายแววตื่นเต้น

หอเทียนเซียงกวาดเงินปีละหลายสิบล้านตำลึง!

ก้อนเนื้อชิ้นโตขนาดนี้ หากเขานำไปถวายองค์ชายหกได้…

ตำแหน่งข้างกายองค์ชายหกของเขาไม่มีทางสั่นคลอนอยู่แล้ว!

รอให้ถึงวันที่องค์ชายหกได้ครองบัลลังก์ เมื่อนั้นเขาจะไปกังวลเรื่องอนาคตให้เสียเวลาทำไม!

หยางเหวินซวนวาดฝันถึงเส้นทางขุนนางอันรุ่งโรจน์ในวันหน้า โดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าแปลกประหลาดของหลัวเซียงฟูที่อยู่ในอ้อมกอดเลยสักนิด

ทันทีที่หยางเหวินซวนจากไป ฉินจินจือก็เดินออกมาจากห้องด้านใน

หลัวเซียงฟูเห็นดังนั้นจึงหัวเราะร่าออกมา

“ไอ้คนโง่นี่ ขายองค์ชายหกกินเรียบร้อยแล้ว หากข้าเป็นองค์ชายหก ข้าคงได้ทุบให้ตายคาที่แน่ๆ”

ฉินจินจือเดินมานั่งลงข้างโต๊ะ “ก็เพราะเจ้าแสดงเก่งเกินไปต่างหาก หากข้าเปิดโรงงิ้วแล้วเชิญเจ้าขึ้นเวที คงโกยเงินได้ไม่น้อยเลยเชียว”

หลัวเซียงฟูเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ “รินน้ำให้ข้าสักแก้วที แสดงละครมาตั้งนาน คอข้าแห้งผากจนอยากจะซัดใครสักคนให้จมูกหักแล้ว”

ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา หยางเหวินซวนไม่เคยเอ่ยถามถึงอาการของนางสักคำ

ยังจะมีหน้ามาแสร้งทำเป็นคนรักกันอีก

ฉินจินจือรินน้ำให้หนึ่งแก้ว

หลัวเซียงฟูดื่มน้ำเข้าไป อึดอัดที่ลำคอจึงค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสมน้ำหน้า “ที่แท้เป็นองค์ชายหกที่อยากได้หอเทียนเซียงงั้นหรือ จบสิ้นกันพอดี รอให้ใต้เท้าหลี่สืบสาวราวเรื่องไปจนถึงตัวหยางเหวินซวนเมื่อไหร่ คราวนี้องค์ชายหกได้ซวยหนักแน่”

ฉินจินจือหัวเราะร่า “เขาอุตส่าห์ทึกทักเอาเองว่าเจ้าสาบานรักกับเขาเช้าเย็น ที่ไหนได้ เจ้ากลับแอบโยนความผิดให้เขารับไปเต็มๆ จิตใจของแม่เล้าหลัวนี่ช่างดำมืดนัก”

หลัวเซียงฟูสะบัดผ้าเช็ดหน้าเบาๆ “มิบังอาจเจ้าค่ะ มีจวิ้นจู่อยู่ตรงนี้ จิตใจข้าก็ขาวสะอาดจนไร้ที่ติแล้ว”

หนึ่งปีก่อน หยางเหวินซวนปรากฏตัวขึ้นข้างกายหลัวเซียงฟูอย่างกะทันหัน

หลัวเซียงฟูดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าหยางเหวินซวนจงใจเข้ามาหาตน

แม้นางจะนับว่าเป็นโฉมสะคราญ แต่ก็พ้นวัยสาวมานานแล้ว

ที่สำคัญคือเจ้าหมอนั่นมันช่างโง่เขลาเบาปัญญาเหลือเกิน

คิดว่าตัวเองทำได้แนบเนียน โดยหารู้ไม่ว่าหลัวเซียงฟูสืบสาวราวเรื่องไปถึงรากเหง้าของเขาหมดเปลือกแล้ว

ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าจุดประสงค์ของเขาไม่บริสุทธิ์ หลัวเซียงฟูจึงแอบโอนย้ายกิจการและทรัพย์สินเบื้องหลังบางส่วนของหอเทียนเซียงไปไว้ในชื่อของหยางเหวินซวนอย่างเงียบเชียบ

หากไม่มีเรื่องราวใหญ่โตสิ่งใด สิ่งเหล่านี้ก็ย่อมไร้ปัญหา

แต่หากเกิดเรื่องขึ้น หยางเหวินซวนย่อมต้องเป็นแพะรับบาปไปโดยปริยาย

ทว่าหยางเหวินซวนผู้นี้ แม้จะโง่เขลาแต่ก็รูปงามนัก

หลัวเซียงฟูเพียงคิดว่านี่คือลาภปากที่สวรรค์ประทานมาถึงหน้าประตู ไม่คว้าไว้ก็เสียของเปล่าๆ

เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า แท้จริงแล้วหยางเหวินซวนผู้นี้จะเป็นคนขององค์ชายหก

หลัวเซียงฟูเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงน “เช่นนั้นก็หมายความว่า องค์ชายหกเป็นคนลงมือฆ่าคน แล้วต้องการโยนความผิดให้หอเทียนเซียงงั้นหรือ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง