บทที่ 64 ชันสูตรศพ

“ที่องค์ชายหกอยากได้หอเทียนเซียงไป ก็เพื่อเพิ่มแต้มต่อในการชิงบัลลังก์ในอนาคตเท่านั้น

หลี่เฉาผู้นั้นในฐานะเสนาบดีกรมอาญาและขุนนางคนสำคัญในราชสำนัก หากเขารู้ว่าบุตรชายของตนมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์ชายหก วันข้างหน้าจะต้องกลายเป็นอุปสรรคต่อองค์ชายแน่”

หลัวเซียงฟูได้ยินคำพูดของฉินจินจือก็เบิกตากว้าง “เจ้าว่าอย่างไรนะ องค์ชายหกต้องการชิงบัลลังก์? เขาอยากเป็นฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ?”

ฉินจินจือตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีองค์ชายคนไหนบ้างไม่อยากเป็นฮ่องเต้ ยิ่งไท่จื่อเป็นพวกไร้ประโยชน์ปานนั้น ตลอดหลายปีมานี้หากไม่ใช่เพราะเสด็จปู่กับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยคอยคุ้มครองเขาไว้ ป่านนี้คงตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว”

หลัวเซียงฟู “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้ายังต้องไปพบองค์ชายหกอีกหรือไม่?”

ฉินจินจือพลันยกยิ้มร้าย “พบสิ ทำไมจะไม่พบ”

หลัวเซียงฟูมองสีหน้าของนางแล้วพลันหัวเราะออกมา จริงด้วย จะไม่พบได้อย่างไร

หากไม่พบ แล้วจะให้นายบ่าวคู่นี้รับเคราะห์แทนได้อย่างไรกัน

ฉินจินจือลุกขึ้นเดินจากไป

หลัวเซียงฟูรีบถามตามหลัง “เจ้าจะไปไหน?”

“ชันสูตรศพ!”

หลิวอีอีเห็นจ้าวอู๋จี๋ในชุดรัดกุมสีดำบนรถม้าก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“ใต้เท้าจ้าว ท่านไม่มีจุดอ่อนอะไรไปตกอยู่ในมือของจวิ้นจู่จริงๆ ใช่หรือไม่?”

จ้าวอู๋จี๋กล่าวด้วยสีหน้าเปิดเผย “ลูกผู้ชาย ย่อมต้องเปิดเผยโปร่งใส!”

ในขณะที่หลิวอีอีกำลังรู้สึกเบื่อหน่าย ก็ได้ยินจ้าวอู๋จี๋กล่าวต่อ “จวิ้นจู่เพียงแค่ประทานเรือนสามลานกว้างให้กระหม่อมเท่านั้นเอง”

หลิวอีอีได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง “ใต้เท้าจ้าว! ท่านรูปโฉมสง่างามปานนี้ ไฉนจึงรับสินบนได้กัน!”

จ้าวอู๋จี๋ตอบเรียบๆ “รับสินบนคือการตกลงกันลับๆ ของข้าเป็นการรับอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่นับหรอก”

หลิวอีอีถึงกับพูดไม่ออก นางหันขวับไปมองฉินจินจือ “แล้วเหตุใดข้าถึงไม่มีเรือนสามลานกว้างบ้าง!”

ฉินจินจือกลอกตา “เจ้าจะเอาไปทำไม? เข้าวังก็พักตำหนักเจียวฝาง ออกจากวังก็พักจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ไม่มีใครอยู่ดีมีสุขเท่าเจ้าอีกแล้ว”

หลิวอีอีครุ่นคิดดู เหมือนจะจริง นางไม่พักในวังก็พักในจวนอ๋องเจิ้นเป่ย

จะมีเรือนไปก็ไร้ประโยชน์

เดี๋ยวนะ!

หลิวอีอีเบิกตากว้าง “เจ้าอย่าคิดจะหลอกข้า! ข้าจะมีเรือนไปทำไมถึงไร้ประโยชน์! วันหน้าหากข้าแยกตัวออกมาเป็นเจ้าบ้านหญิง และกลายเป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้า ข้าก็ต้องมีเรือนเป็นของตัวเองสิ! ถึงเวลานั้นแขวนป้ายหน้าประตูว่า ‘จวนหลิว’ แค่คิดก็ภูมิฐานแล้ว!”

ฉินจินจือขำ “แล้วถ้าเจ้าไม่ได้เป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งล่ะจะทำอย่างไร?”

หลิวอีอีรีบคว้ามือฉินจินจือไปเคาะบนโต๊ะทันที

“ถุยๆ! เคาะไม้เรียกโชคหน่อย! ข้า! หลิวอีอี! จะต้องเป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้าให้ได้!”

จะต้องแก้พิษปี้ลั่วให้เจ้าให้จงได้!

ฉินจินจือยอมจำนน “จ้าๆ เจ้าเป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่ง ถ้างั้นหมอเทวดาท่านนี้ อีกเดี๋ยวก็เกาะใต้เท้าจ้าวให้แน่นๆ ล่ะ”

หลิวอีอีรีบกอดตัวเองพลางทำหน้าเขินอาย “พูดจาเหลวไหลอะไร!”

ฉินจินจือพูดไม่ออก ผลักประตูรถม้าลงไป

อวิ๋นเชวี่ยและคนอื่นๆ รวมถึงจ้าวอู๋จี๋ต่างก็ลงตามไปติดๆ

หลิวอีอีมองกำแพงจวนหลี่แล้วหันไปพูดกับคนขับรถม้า “เราใช้ความเร็วสูงสุดกลับจวนอ๋อง ต้องใช้เวลานานเท่าใด!”

คราวหน้าถ้านางออกมากับฉินจินจือโดยไม่ถามอะไรก่อนอีก นางยอมเป็นหมา!

จ้าวอู๋จี๋มองหลิวอีอีที่กำลังหันไปปีนขึ้นรถม้าแล้วกล่าวว่า “ขออภัยแม่นางหลิว”

เขาก้าวเข้าไปใช้มือข้างเดียวหิ้วหลิวอีอีขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้ในแนวนอน

จากนั้นใช้มืออีกข้างปิดปากนางไว้ ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ พุ่งตัวข้ามกำแพงไป

“แหวะ…”

หลิวอีอีที่โดนหิ้วอยู่เกือบจะอ้วกออกมา

จ้าวอู๋จี๋ค่อยๆ วางหลิวอีอีลงอย่างเบามือ

ฉินจินจือและอวิ๋นเชวี่ยทั้งสี่คนมองดูจ้าวอู๋จี๋ที่เคลื่อนไหวได้อย่างสะอาดหมดจดงดงาม ต่างก็ชูนิ้วโป้งให้พร้อมเพรียงกัน

หลิวอีอีชี้หน้าทั้งห้าคนด้วยความโกรธเคือง อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำพูดลงไป

สุดท้ายก็พึมพำเสียงเบามาก “ข้าจำพวกเจ้าได้แล้ว!”

เส้นทางภายในจวนหลี่นั้น จ้าวอู๋จี๋สืบมาล่วงหน้าไว้อย่างชัดเจนแล้ว

ในคุกหลวงไม่มีศพบุตรชายของหลี่เฉา เขาคาดว่าหลี่เฉาน่าจะนำศพกลับมาที่จวน และก็เป็นจริงดังคาด ภายในเรือนเล็กที่เงียบสงบแห่งหนึ่งมีการจัดตั้งศาลาไว้อาลัย ด้านหน้าศาลาคือโลงศพของบุตรชายหลี่เฉา

ทั้งกลุ่มมาถึงเรือนเล็ก มีเพียงคนใช้สองคนกำลังเฝ้าอยู่

อวิ๋นเชวี่ยดีดหินสองก้อนไปถูกคนใช้

คนใช้ทั้งสองจึงหมดสติไปทันที

พวกเขาย่องเข้าไปในเรือนเล็ก

เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งผิดปกติ อวิ๋นเชวี่ยก็ผลักฝาโลงออก

“แหวะ…”

คราวนี้หลิวอีอีอ้วกออกมาจริงๆ

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “หมอเทวดาอันดับหนึ่งไม่เคยเห็นศพหรือ?”

หลิวอีอีฝืนกลั้นความคลื่นไส้กล่าว “ข้าไม่ใช่พวกจิตวิปริตนะ! ใครจะเคยเห็นศพที่เละเทะขนาดนี้กัน! แหวะ…”

ฉินจินจือเห็นศพนั้นก็ตกตะลึงไปบ้างเหมือนกัน

บุตรชายของหลี่เฉาผู้นี้ไปล่วงเกินใครเข้า?

แขนขาทั้งสี่ถูกตัดขาด ในเบ้าตาทั้งสองข้างเหลือเพียงรูโบ๋มืดสนิท

ฉินจินจือพลันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ใช้ผ้ากั้นแล้วง้างปากศพดู

หลิวอีอีถอยกรูดด้วยความรังเกียจ “เจ้าทำอะไร!”

ฉินจินจือกลับทำสีหน้าเหมือนคาดไว้แล้ว “ลิ้นของเขาก็ถูกตัดไปด้วย”

จ้าวอู๋จี๋ก้าวเข้ามาทันที “จวิ้นจู่ อย่าให้มือท่านเปื้อนเลย ให้กระหม่อมจัดการเถิด”

ฉินจินจือถอยหลังออกมา “ตรวจสอบให้ละเอียด ดูสิว่าบนตัวเขายังขาดอะไรไปอีกบ้าง”

จ้าวอู๋จี๋เดินเข้าไปตรวจสอบศพ

หลิวอีอีเกาะติดหลังนางแน่น “ตกลงเจ้าจะทำอะไรกันแน่?”

ฉินจินจือมองศพแล้วเอ่ย “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่า เขาเหมือนถูกกระทำเช่นนี้เพื่อระบายแค้นหลังจากตายไปแล้ว หากเป็นเพียงการฆ่าปกติ การควักตา ตัดลิ้น ตัดแขนขา ไม่ดูยุ่งยากเกินไปหน่อยหรือ”

หากองค์ชายหกต้องการใส่ร้ายหอเทียนเซียงจริงๆ แค่ให้คนตายที่หอเทียนเซียงก็พอแล้ว

ทำไมต้องลงทุนลงแรงทำถึงขนาดนี้? เพียงเพื่อความโกรธแค้นของหลี่เฉาหรือ?

จ้าวอู๋จี๋หันกลับมากล่าว “จวิ้นจู่ อวัยวะสงวนของเขาก็ถูกตัดไปด้วย!”

หลิวอีอีรู้สึกราวกับกำลังฟังเรื่องสยองขวัญ “เขาไปล่วงเกินใครมาเนี่ย?”

ฉินจินจือมองนางอย่างจนใจ “หากข้ารู้ ข้ายังต้องบุกกำแพงกลางดึกพาเจ้ามาชันสูตรศพหรือ”

หลิวอีอีไม่อยากทำอย่างยิ่ง “ข้ากลัว!”

“นึกถึงเรือนสามลานกว้างของเจ้าไว้”

“ข้าไม่มีอุปกรณ์!”

อวิ๋นเชวี่ยตอบรับและยื่นกล่องที่สะพายอยู่บนหลังให้นาง

ในนั้นมีอุปกรณ์ครบครัน ทุกอย่างพร้อม

หลิวอีอีใจสลายหลับตาลงกลืนยาทำจิตใจให้สงบหนึ่งเม็ด

ปลุกใจตัวเองแล้วเดินไปหน้าโลงศพ

“แหวะ…”

หลิวอีอีโบกมือ “พวกเจ้าถอยไป”

นางเปิดกล่องอุปกรณ์ราวกับจะไปตาย ควักมีดเล็กลำหนึ่งออกมา แล้วใช้ผ้าพันมือเอาไว้

ตามมาด้วยเสียงอาเจียนไม่หยุดหย่อน หลิวอีอีกล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด “เขาถูกทุบตาย”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “ถูกอะไรทุบตาย?”

หลิวอีอีส่ายหัว “ไม่รู้ น่าจะเป็นของหนัก ทุบหลายครั้งอยู่ เขาถูกตัดแขนขาหลังจากตายแล้ว ดูจากบาดแผลที่แขนขา ตอนที่ตัดเลือดหยุดไหลไปแล้ว แต่คนที่ลงมือตัดน่าจะเป็นสองคน”

จ้าวอู๋จี๋กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “นี่เป็นวิชาดาบเฉพาะตัวของนักดาบหวยหนาน”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง