บทที่ 65 หอยกาบกับนกกระเต็นห้ำหั่นกัน ชาวประมงรับประโยชน์

บนรถม้าที่กำลังมุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง ฉินจินจือหลับตาลงแสร้งงีบ

จ้าวอู๋จี๋แยกตัวออกไปเพื่อสืบเรื่องความสัมพันธ์และการคบหาสมาคมของผู้ตายต่อ "นักดาบหวยหนาน"

"ไป จวนหลี่!"

หลิวอีอีรีบคว้าแขนฉินจินจือพลางกล่าว "ข้าไม่ไหวแล้ว หากต้องชันสูตรอีกศพ ข้าได้อาเจียนจนตายในจวนหลี่แน่ๆ"

ฉินจินจือยิ้มขำ "ไม่ต้องชันสูตร เราไปเยี่ยมคนป่วยต่างหาก"

รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่จวนหลี่ อวิ๋นจิ่นลงจากรถไปเคาะประตู

ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งก็เปิดประตูออกมาถามด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ "พวกเจ้าเป็นใคร!"

อวิ๋นจิ่นชูป้ายประจำตัวของอ๋องเจิ้นเป่ยขึ้น "จวิ้นจู่จินจือต้องการพบเสนาบดีหลี่"

ทว่าบ่าวผู้นั้นกลับแสดงท่าทีรำคาญ "จวิ้นจู่อะไร ข้าไม่เคยได้ยินชื่อ นายท่านของข้ากำลังป่วยหนัก วันนี้ไม่รับแขก!" พูดจบนางก็ทำท่าจะปิดประตู

อวิ๋นจิ่นยกเท้าถีบบ่าวรับใช้ผู้นั้นจนล้มกลิ้ง "หูหนวกหรืออย่างไร จวิ้นจู่ของข้าต้องการพบ ต่อให้ป่วยหนักหรือตายไปแล้วก็ต้องออกมาต้อนรับ!"

บ่าวผู้นั้นกุมท้องด้วยความตระหนก "เจ้า… เจ้ากล้าลงมือทำร้ายคนในจวนเสนาบดีงั้นหรือ! คนมานี่! มีคนบุก!"

ฉินจินจือลงจากรถม้าพลางเอ่ยถามอวิ๋นจิ่น "เหตุใดเจ้าถึงลงมือรุนแรงเช่นนั้น"

อวิ๋นจิ่นตีหน้าซื่อ "ไม่ได้ทำร้ายเจ้าค่ะ ข้าแค่ถีบ"

เหล่าองครักษ์ในจวนเสนาบดีต่างกรูกันออกมาตามเสียงตะโกน

ฉินจินจือหลุดขำกับคำตอบของอวิ๋นจิ่น "ไปบอกนายท่านของพวกเจ้าให้มาพบข้าที่โถงกลาง"

พูดจบนางก็เดินตรงเข้าไปข้างใน

เหล่าองครักษ์เห็นคนบุกรุกจึงพุ่งตัวเข้ามาหมายจะหยุดนาง ทว่ายังไม่ทันได้เข้าใกล้ตัวฉินจินจือ ก็ถูกถีบกระเด็นออกไปเสียก่อน

หลิวอีอีที่นั่งอยู่ในรถม้าทำเสียงจึ๊กจั๊ก "รุนแรงเกินไปแล้ว! ป่าเถื่อนสิ้นดี! การเปิดตัวแบบนี้ไม่เหมาะกับกุลสตรีอย่างข้าเลยสักนิด"

พูดจบก็นั่งพับเพียบลงแล้วปิดม่านรถม้า วันนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุด นางก็จะไม่เหยียบเข้าจวนหลี่แห่งนี้เด็ดขาด

เมื่อหลี่เฉาเดินเข้ามาในโถงกลางด้วยสีหน้าทะมึน ก็เห็นฉินจินจือนั่งจิบชาอยู่บนที่นั่งประธานอย่างสบายอารมณ์

นางเห็นหลี่เฉาเดินเข้ามาก็คลี่ยิ้มบาง "เสนาบดีหลี่ ชาของจวนท่าน… รสชาติแย่จริงๆ"

หลี่เฉาเดือดดาลจนแทบระเบิด "จวิ้นจู่ อย่าได้ใจให้มากนัก!" ทั้งฟันลูกชายเขาในคุกหลวงแล้ว ยังกล้าบุกมาหาเรื่องถึงจวนเขาอีก!

ฉินจินจือกลับทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว "เสนาบดีหลี่ นั่งสิ ถือเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของท่าน ทำตัวตามสบายเถอะ"

หลี่เฉาโกรธจนตัวสั่น นี่มันจวนเขา!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ฉินจินจือก็ถามขึ้นก่อน "เสนาบดีหลี่ ท่านกับรองเสนาบดีเหวยมีความสัมพันธ์กันเช่นไร?"

หลี่เฉาขมวดคิ้ว "จวิ้นจู่หมายความว่าอย่างไร"

ฉินจินจือหาได้สนใจคำถามไม่ นางพูดต่อไปเรื่อยๆ "เสนาบดีหลี่ หากตำแหน่งเสนาบดีของท่านเกิดว่างลง รองเสนาบดีเหวยจะขึ้นมารับช่วงต่อใช่หรือไม่"

สีหน้าของหลี่เฉายิ่งฉงน "จวิ้นจู่ ท่านต้องการจะพูดอะไรกันแน่"

ฉินจินจือเอียงคอถามเสมือนสงสัยจากใจจริง "ข้าก็แค่สงสัย ท่านคิดว่าตระกูลเหวยสนใจตำแหน่งเสนาบดีกรมอาญาของท่านบ้างหรือไม่"

เพลิงโทสะของหลี่เฉาถูกดับลงจนมอดสนิท

ตระกูลเหวยงั้นหรือ? ย่อมสนใจเป็นแน่!

เวลานี้ตระกูลเหวยกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด เหวยเหลียงเฉินอายุเพียงยี่สิบต้นๆ ก็ได้รับการผลักดันให้ขึ้นสู่ตำแหน่งรองเสนาบดีกรมอาญา หากตำแหน่งเสนาบดีว่างลง ก็ไม่มีทางที่คนระดับล่างจะเลื่อนขึ้นมาได้ แต่ฝ่าบาทจะต้องทรงแต่งตั้งใหม่ ทว่าหากวันหนึ่งเขาต้องลงจากตำแหน่งนี้ ด้วยอิทธิพลของตระกูลเหวยในปัจจุบัน ตำแหน่งเสนาบดีก็คงไม่พ้นต้องตกไปอยู่ในมือของเหวยเหลียงเฉินแน่

ทว่าฉินจินจือบุกมาที่จวนเขาเพื่อถามเรื่องเหล่านี้ไปเพื่ออะไรกัน

ฉินจินจือมองสีหน้าที่เริ่มเคร่งเครียดของหลี่เฉา ก็รู้ว่าเขาเริ่มไตร่ตรองในใจแล้ว

นางแสร้งทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจ "บาดแผลบนร่างของบุตรชายท่าน เป็นรอยดาบที่เกิดจากวิชาของนักดาบหวยหนาน"

รูม่านตาของหลี่เฉาหดวูบ! นักดาบหวยหนาน! เจี๋ยตู้สื่อแห่งหวยหนาน… เหวยจื่อหมิง!

เขาจ้องหน้าฉินจินจือเขม็ง "จวิ้นจู่ ท่านหมายความว่าอย่างไร? ท่านจะบอกว่าบุตรชายข้าถูกเหวยจื่อหมิงสังหารงั้นหรือ! ท่านมีหลักฐานอะไรมาอ้าง"

ฉินจินจือส่ายหน้า "ข้าแค่เดาสุ่มน่ะ"

โทสะของหลี่เฉาลุกโชนขึ้นทันควัน "จวิ้นจู่ เพียงเพราะคำว่าเดาสุ่มของท่าน ก็บุกเข้ามาในจวนข้า ทำร้ายคนของข้าจนบาดเจ็บ! อีกอย่าง ท่านรู้ได้อย่างไรว่าบาดแผลของบุตรชายข้าเกิดจากนักดาบหวยหนาน!"

ฉินจินจือตอบด้วยสีหน้าไร้ความสำนึกผิดใดๆ "ข้าแค่ว่างงานยามค่ำคืน เลยแอบแวะมาดูที่จวนท่านน่ะ"

หลี่เฉาไม่เคยพบเจอผู้ใดที่หน้าไม่อายเท่านี้มาก่อน

ฉินจินจือมองใบหน้าที่เปลี่ยนสีสลับไปมาระหว่างเขียวและแดงของหลี่เฉาแล้วหัวเราะ "ข้ารู้ว่าท่านกำลังสืบหาตัวคนเบื้องหลังหอเทียนเซียงอยู่ เดิมทีข้าตั้งใจจะให้ท่านสืบไปจนถึงตัวองค์ชายหก แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว หอเทียนเซียงเป็นของข้า แต่ข้าสามารถบอกท่านได้ว่า บุตรชายของท่านไม่ได้เกิดเรื่องที่หอเทียนเซียง แต่เขาถูกสังหารที่อื่นแล้วค่อยถูกนำศพมาโยนทิ้งที่หอเทียนเซียงต่างหาก"

หลี่เฉานึกไม่ถึงเลยว่าฉินจินจือจะเป็นเจ้าของที่แท้จริงของหอเทียนเซียง จวิ้นจู่ผู้สูงศักดิ์กลับมาเปิดหอโคมเขียว! เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไปจนถึงเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท นางต้องได้รับโทษทัณฑ์อย่างหนักเป็นแน่ เขาสืบพบเบาะแสมาแล้วว่าองค์ชายหกอาจเป็นเจ้าของหอเทียนเซียง ทว่าคาดไม่ถึงว่าฉินจินจือจะยอมรับออกมาเองเช่นนี้!

"แล้วข้าจะเชื่อใจท่านได้อย่างไร!"

ฉินจินจือยักไหล่ "ท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันเกี่ยวอะไรกับข้าเล่า? นั่นบุตรชายท่าน ไม่ใช่บุตรชายข้าเสียหน่อย"

สีหน้าของหลี่เฉาดำคล้ำราวกับก้นหม้อ

ฉินจินจือหัวเราะคิกคัก "ล้อเล่นน่า เสนาบดีหลี่ อย่าได้ถือสาโกรธเคืองข้าเลย"

นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาหลี่เฉา จนหลี่เฉาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ฉินจินจือยิ้ม "องค์ชายหกอยากได้หอเทียนเซียงของข้า ส่วนตระกูลเหวยก็อยากได้ตำแหน่งเสนาบดีของท่าน ท่านว่าหากท่านถูกข้าสังหาร หรือตัวข้าถูกท่านสังหาร… พวกเขาจะไม่สมหวังกันทั้งสองฝ่ายหรอกหรือ?"

ศีรษะของหลี่เฉาเหมือนถูกระเบิดตูมใหญ่ ความตกตะลึงล้นทะลักออกมาจากแววตา

องค์ชายหกต้องการเงินทอง ส่วนตระกูลเหวยต้องการขยับขยายอำนาจ บารมี บุตรชายของเขาต้องมาตายอย่างอนาถในหอเทียนเซียงของฉินจินจือ หากเขาปะทะกับฉินจินจือจริงอย่างที่นางว่า สุดท้ายต้องมีคนหนึ่งที่ต้องตาย ไม่ว่าฝ่ายใดจะตาย ผู้ที่อยู่เบื้องหลังต่างก็สมปรารถนากันทั้งสิ้น แต่ที่ฉินจินจือพูดมาเป็นความจริงหรือ? เป็นองค์ชายหกหรือคนตระกูลเหวยที่สังหารบุตรชายของเขา หรือแท้จริงแล้วเป็นทั้งสองฝ่ายที่ร่วมมือกัน

ฉินจินจือบิดขี้เกียจเล็กน้อย "เรื่องการสืบคดีคงไม่ต้องให้ข้าสอนเสนาบดีหลี่แล้วกระมัง พูดธุระจบแล้ว ข้าไม่รบกวนเวลาท่าน ไม่ต้องไปส่งหรอก"

หลี่เฉามองแผ่นหลังของฉินจินจือที่จากไปอย่างสง่างาม ในใจรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่มาทับไว้

เขาจะต้องสืบให้รู้ความจริงจนได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่! หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลเหวยและองค์ชายหกจริงๆ แล้วละก็! เขาไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่!

ฉินจินจือเงยหน้ามองจันทร์กระจ่าง

บุตรชายของหลี่เฉาจะใช่ฝีมือตระกูลเหวยหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลเหวยย่อมกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลหลี่ไปโดยปริยาย แม้จะไม่ใช่ฝีมือพวกมัน ฉินจินจือก็จะทำให้นั่นเป็นความจริงให้ได้ เพราะอย่างไรเสีย 'หอยกาบกับนกกระเต็นห้ำหั่นกัน ชาวประมงย่อมได้รับผลประโยชน์' เมื่อตระกูลใหญ่ต้องมาห้ำหั่นกันเอง… ช่างน่าติดตามนักว่า ใครกันที่จะเหนือชั้นกว่ากัน

ฉินจินจือยิ้มตาหยีพลางก้าวขึ้นรถม้า นางหันกลับมาสั่งอวิ๋นจิ่น "องค์ชายหกมิใช่หรือที่อยากได้หอเทียนเซียงของข้า? งั้นก็มอบโอกาสให้เขาได้เป็นเจ้าของหอเทียนเซียงเสียหน่อย ปล่อยข่าวออกไป เอาให้กระจายไปทั่วบ้านทั่วเมือง ให้ทุกคนล่วงรู้โดยทั่วกันว่า… องค์ชายหกคือคนเบื้องหลังของหอเทียนเซียงตัวจริง!"

องค์ชายที่ลดตัวลงมาเปิดหอโคมเขียวเยี่ยงนี้ ราษฎรยังจะสนับสนุนให้เขาขึ้นสู่ตำแหน่งนั้นอยู่อีกหรือ? เมืองหลวงต้องปั่นป่วนวุ่นวายแน่!

หลิวอีอี นั่งมองฉินจินจือด้วยความรู้สึกเดียวผุดขึ้นในใจ พวกที่ชอบเล่นเล่ห์เพทุบายเนี่ย… สกปรกสิ้นดี!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง