บทที่ 66 ไอ้ขี้ขลาด

หยางเหวินซวนถูกองค์ชายหกเรียกตัวไปที่จวน

ในใจเขารู้สึกยินดี เป็นไปตามคาด การมอบหอเทียนเซียงให้องค์ชายหกสำเร็จถือเป็นความดีความชอบชิ้นใหญ่ ที่ผ่านมาองค์ชายหกเคยเรียกเขาเข้าพบที่จวนที่ไหนกัน คราวนี้ถึงตาที่เขาจะได้ออกหน้าต่อหน้าองค์ชายหกเสียที!

ทว่าทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป แท่นฝนหมึกก็ลอยมาฟาดเข้าที่หน้าผากเขาทันที เลือดไหลนองออกมาในทันที

“ไอ้ขยะ! เจ้าทำงานกันอย่างไร!”

หยางเหวินซวนไม่สนใจความเจ็บปวด รีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความลนลาน “องค์ชายโปรดระงับโทสะ! ไม่ทราบว่าเหตุใดองค์ชายถึงได้กริ้วถึงเพียงนี้พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายหกเดินดุ่มเข้ามาตรงหน้าเขาแล้วกระชากคอเสื้อขึ้น “ไอ้โง่! ใครสั่งให้เจ้าเอาข่าวที่ข้าต้องการหอเทียนเซียงไปป่าวประกาศ!”

หยางเหวินซวนงงงันชั่วขณะ ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดขององค์ชายหก

องค์ชายหกจ้องมองเขาเขม็งแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ทั่วเมืองหลวงต่างร่ำลือกันว่าผู้อยู่เบื้องหลังหอเทียนเซียงคือข้า! หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูเสด็จพ่อ ข้าจะอธิบายอย่างไร!”

หยางเหวินซวนทำตัวไม่ถูก หอเทียนเซียงนี้ไม่ใช่สิ่งที่องค์ชายต้องการหรอกหรือ? การให้ผู้อื่นรู้ว่าหอเทียนเซียงเป็นกิจการขององค์ชาย แล้วทำไมยังต้องไปอธิบายกับฝ่าบาทอีก? หยางเหวินซวนครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “องค์ชาย หลัวเซียงฟูตอบตกลงที่จะมอบหอเทียนเซียงให้องค์ชายแล้ว โฉนดที่ดินก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นพวกเรายังจะไปอยู่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ไปกะผีน่ะสิ!”

องค์ชายหกถีบหยางเหวินซวนล้มคว่ำลงกับพื้น ไอ้โง่นี่มันโผล่มาจากไหนกันแน่! “ไสหัวไปให้พ้น! อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก!”

หยางเหวินซวนไม่กล้ารั้งรอแม้แต่วินาทีเดียว รีบเผ่นแนบไปอย่างหมดท่า ตกลงว่ามันผิดพลาดตรงไหนกัน! ทำไมองค์ชายถึงไม่เอาแล้วล่ะ!

ฉินจินจือหลับสบายนัก วันรุ่งขึ้นตะวันโด่งแล้วถึงเพิ่งตื่น

อวิ๋นเกอเดินเข้ามาแล้วยื่นป้ายคำสั่งสองอันมาให้ “เมื่อวานมีนักฆ่าสองกลุ่มต่อสู้กันอยู่นอกจวน นี่เป็นสิ่งที่ค้นเจอจากศพเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือรับป้ายคำสั่งมาดูแวบหนึ่ง “มาเร็วจริงๆ” นางโยนป้ายคำสั่งคืนให้อวิ๋นเกอ “ตอนเอาข้าวไปส่งให้หวงฝู่หนานเฟิง ก็เอาป้ายพวกนี้ไปด้วย”

“เจ้าค่ะ” อวิ๋นเกอรับป้ายคำสั่งแล้วถอยออกไป

ฉินจินจือเห็นว่าแดดกำลังดี ได้เวลาเข้าวังไปเข้าเฝ้าเสด็จย่าแล้ว

พอเข้าตำหนักเจียวฝาง ฉินจินจือก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศข้างในผิดปกติ เฟยเยี่ยนวิ่งเหยาะๆ เข้ามาแล้วกระซิบว่า “จวิ้นจู่ ท่านมาเสียทีเถิด ไท่จื่อกับฮองเฮาทะเลาะกันอีกแล้วเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “เพราะเสิ่นหลิวอิ๋ง?”

เฟยเยี่ยนเบิกตากว้าง “จวิ้นจู่ทราบได้อย่างไรเจ้าคะ? ไท่จื่ออยากได้ตัวเสิ่นหลิวอิ๋งไปไว้ที่ตำหนักตะวันออก พอฮองเฮาทรงทราบก็กริ้ว เมื่อครู่ทั้งสองพระองค์ทะเลาะกันรุนแรงมากเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือฟังแล้วมุมปากก็ยกยิ้ม หากเดิมทีไท่จื่อแค่คิดจะรับเข้าห้อง ตอนนี้เกรงว่าจะต้องรับเสิ่นหลิวอิ๋งเข้าจวนให้ได้เป็นแน่

“ดูท่าตำหนักตะวันออกคงใกล้จะมีนายหญิงคนใหม่แล้ว”

เฟยเยี่ยนทำหน้าสงสัย “จวิ้นจู่หมายถึงเสิ่นหลิวอิ๋งหรือเจ้าคะ? คงเรียกไม่ได้ว่าเป็นนายหญิงกระมัง ไท่จื่อดูเหมือนแค่จะรับเข้าห้อง ไม่ได้คิดจะให้ตำแหน่งเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือหยิกแก้มยุ้ยของเฟยเยี่ยน “ตราบใดที่เสด็จย่าคัดค้าน เสิ่นหลิวอิ๋งจะต้องได้รับตำแหน่งแน่” ก็นะ ท่านอาไท่จื่อของนางคนนี้ ถูกเผยชิงอบรมสั่งสอนจนถือตัวว่าสายเลือดสูงส่ง ถึงขั้นดูหมิ่นแม่แท้ๆ ที่อุ้มท้องมาเก้าเดือนสิบวัน ยิ่งฮองเฮาคัดค้าน เขาก็ยิ่งจะทำตรงกันข้าม ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถตัดขาดจากฮองเฮาได้อย่างสิ้นเชิง หากไม่ใช่เพราะเผยอวิ๋นเซียวตายไป เผยชิงก็อาจจะทำสำเร็จจริงๆ ก็ได้ แต่ในแง่หนึ่ง เขาก็ถือว่าสำเร็จแล้ว ก็นะ ไท่จื่อถูกเขาอบรมจนเสียคนไปแล้วจริงๆ

ใบหน้ากลมป้อมของเฟยเยี่ยนเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ฉินจินจือบอกเฟยเยี่ยน “เจ้าไปตามเสิ่นหลิวอิ๋งมาที่ลานหน้าตำหนักซิ”

เฟยเยี่ยนรีบหันไปตามคนทันที

เสิ่นหลิวอิ๋งไม่รู้ว่าเหตุใดฉินจินจือถึงเรียกนางมาที่ลานหน้าตำหนัก ที่นี่คนพลุกพล่านหูตาเยอะ ไม่สะดวกที่จะพูดจา เสิ่นหลิวอิ๋งเพียงแต่กล่าวอย่างนอบน้อม “จวิ้นจู่ ท่านเรียกหม่อมฉันหรือเจ้าคะ”

ฉินจินจือยกมือตบหน้าทันที

เสิ่นหลิวอิ๋งโดนตบฉาดนั้นเข้าไปถึงกับมึนงง กำลังจะคุกเข่าลงก็ได้ยินฉินจินจือสั่งว่า “ร้องไห้ซะ!”

ฉินจินจือส่งสายตาไป เฟยเยี่ยนก็วิ่งไปที่หน้าต่างของไท่จื่อแล้วตะโกนว่า “ไท่จื่อไม่ดีแล้วเจ้าค่ะ จวิ้นจู่ตบพี่หลิวอิ๋งแล้ว!”

พูดจบก็วิ่งหายวับไปทันที

ในจังหวะที่ประตูห้องของไท่จื่อถูกเปิดออกอย่างเร่งรีบ ฉินจินจือชักแส้ที่เอวออกมาแล้วฟาดเปรี้ยงเดียว โต๊ะข้างๆ เสิ่นหลิวอิ๋งแตกกระจาย

เสิ่นหลิวอิ๋งเข้าใจความหมายของฉินจินจือในทันที จึงล้มตัวลงนอน น้ำตาไหลพรากออกมาในทันที “จวิ้นจู่ ทุกอย่างเป็นความผิดของหม่อมฉันเองที่ทำให้ฮองเฮาทรงไม่สบายพระทัย หากท่านอยากระบายโทสะแทนฮองเฮา จะตีหม่อมฉันจนตาย หม่อมฉันก็ไม่มีคำครหา แต่หม่อมฉันกับไท่จื่อเรารักกันด้วยใจจริง หลิวอิ๋งไม่เสียใจเจ้าค่ะ”

ใบหน้าของฉินจินจือเปลี่ยนเป็นโกรธจัดในทันที “นังแพศยา กล้าดียังไงมาล่อลวงไท่จื่อในวังหลวง ทำให้เสด็จย่าข้าไม่สบายพระทัย วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย แล้วเอาศพเจ้าไปโยนให้สุนัขกิน!”

ในจังหวะที่ฉินจินจือจะตวัดแส้ ก็มีเสียงหนึ่งแผดดังขึ้น

“หยุดมือ!”

ฉินจินจือเงยหน้ามอง ไท่จื่อวิ่งออกมาโดยที่ยังสวมชุดไม่เรียบร้อยด้วยซ้ำ “ฉินจินจือ! เจ้ากล้าก่อเหตุทำร้ายคนในวังหลวง! ในสายตาเจ้ายังมีกฎหมายอยู่บ้างไหม! เรื่องที่เจ้าพยายามลอบสังหารรัชทายาทข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้า เจ้ากลับกล้าโผล่หัวมาหาเรื่องถึงที่นี่เอง!”

ฉินจินจือกล่าวด้วยท่าทีท้าทาย “ท่านอา หากท่านอยากคิดบัญชีกับข้า ก็ต้องมีความสามารถนั้นก่อน ตราบใดที่เสด็จปู่กับเสด็จย่ายังอยู่ ใครในแคว้นจิ้นกล้าแตะต้องข้า? ท่านกล้าแบกรับผลที่จะตามมาหากกองทัพเจิ้นเป่ยของข้าบุกพังตำหนักตะวันออกหรือไม่?”

คำพูดอุกอาจถึงเพียงนี้ ทั่วทั้งแคว้นจิ้นมีเพียงฉินจินจือคนเดียวเท่านั้นที่กล้าพูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน หากเป็นผู้อื่น ฉินจินจือคงไม่ต้องพูดชัดเจนขนาดนี้ ทว่าท่านอาไท่จื่อคนนี้เป็นคนเขลา หากไม่พูดให้ชัด สมองของเขาก็คิดไปไม่ถึงตรงนั้นหรอก!

“สามหาว!”

บนใบหน้าที่คล้ายฮองเฮาอยู่สามส่วนของไท่จื่อเต็มไปด้วยความดุร้าย หากคำพูดของฉินจินจือมาจากปากผู้อื่น เขาคงสั่งประหารเก้าชั่วโคตรไปนานแล้ว! นี่มันกบฏชัดๆ แต่คนคนนี้คือฉินจินจือ ที่นางกล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ ก็เพราะอาศัยความรักใคร่จากฝ่าบาทและฮองเฮา รวมถึงมีกองทัพเจิ้นเป่ยหนุนหลังอยู่ไม่ใช่หรือ! เขาเป็นถึงรัชทายาท กลับถูกผู้น้อยถีบตกน้ำแถมยังทวงความเป็นธรรมไม่ได้! ช่างน่าสมเพชนัก

“ท่านอา ต่อให้เป็นท่านที่ทำให้เสด็จย่าไม่พอพระทัยก็ต้องได้รับโทษ ไอ้บ่าวชั้นต่ำนี่บังอาจนัก ก็ต้องตายชดใช้ความผิด!”

ฉินจินจือมองสีหน้าของไท่จื่อ แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ใช่แล้ว ต้องเอาความรู้สึกนี้แหละ น่าสมเพช ไร้ทางสู้ โกรธแค้น ไม่ยอมจำนน! ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งอยากพาเสิ่นหลิวอิ๋งไป! เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะพิสูจน์ได้ว่าสถานะอันสูงส่งของเขาในฐานะรัชทายาทยังไม่ถูกทำลาย!

ไท่จื่อกล่าวด้วยสีหน้าดำมืด “หลิวอิ๋งเป็นคนของข้า วันนี้ข้าต้องพาตัวนางไป! ไม่เพียงเท่านั้น! ข้าจะแต่งตั้งให้นางเป็นเฉิงฮุย! ต่อไปนางคือคนของตำหนักตะวันออกของข้า! ใครก็ห้ามแตะต้องนาง!”

มารดาที่เป็นศัตรู ผู้น้อยที่ใจร้าย ทั้งหมดนี้กำลังทำร้ายหญิงอันเป็นที่รักของเขา! เวลานี้เอง ในใจของเขา ร่างของตัวเองดูสูงใหญ่ขึ้นมาทันที

ในห้องที่ปิดประตูสนิทมีเสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของฮองเฮาดังออกมา “พาคนของเจ้าไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”

บนใบหน้าของไท่จื่อเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ฉินจินจือก็ยังมองออกถึงความลำพองใจในแววตาของเขาที่ได้ชัยชนะจากการต่อต้านฮองเฮา

เขาอุ้มเสิ่นหลิวอิ๋งขึ้นแล้วก้าวเดินออกจากตำหนักจงกงไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นหลิวอิ๋งกอดไท่จื่อแน่น ในจังหวะที่ก้าวพ้นประตูวัง นางก็ยิ้มให้ฉินจินจืออย่างรู้กัน

ฉินจินจือเอียงคอไล่ความเมื่อย เฉิงฮุย ตำแหน่งขั้นห้า… ไฟที่นางจุดครานี้โหมกระหน่ำดีเหลือเกิน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง