บทที่ 67 ฝ่าบาทเห็นกระหม่อมเป็นคนบ้างไหม

ฉินจินจือผลักประตูตำหนักของฮองเฮาเข้าไป ก็เห็นฮองเฮากำลังเช็ดกระบี่เล่มหนึ่งอยู่

นางพูดกลั้วหัวเราะว่า “เสด็จย่า ไม่ถึงขั้นต้องไปไล่ฟันใครหรอกกระมังเพคะ”

ฮองเฮาค้อนขวับให้นางหนึ่งที “เอากระบี่เล่มนี้ไปให้เสด็จปู่เจ้าเป็นของขวัญวันเกิดดีหรือไม่”

ฉินจินจือทำหน้าประหลาดใจ “นี่มันกระบี่คู่กายของท่านนะ ท่านรักกระบี่เล่มนี้ที่สุดไม่ใช่หรือเพคะ”

แววตาฮองเฮาฉายความเศร้าโศกวูบหนึ่ง แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว

นางยกกระบี่ขึ้นตรงหน้า แสงเย็นเยียบวาบผ่าน ใบกระบี่ตวัดขึ้นแตะกาน้ำชาบนโต๊ะเบาๆ

กาน้ำชาขาดเป็นสองท่อนในพริบตา

ตัวกระบี่กลับไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย

สมเป็นกระบี่ชั้นเลิศจริงๆ!

“กระบี่วิเศษต้องคู่กับวีรบุรุษ เก็บไว้บนหิ้งก็รังแต่จะทำให้เสียของ ปล่อยให้มันไปทำหน้าที่ที่ควรทำเถอะ”

ฉินจินจือมองท่าทางสง่างามยามถือกระบี่ของฮองเฮา ราวกับเห็นท่านหญิงแม่ทัพผู้ห้าวหาญเปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจและอิสระเสรีในวัยเยาว์!

ฉินจินจือพิงกรอบประตู นึกอยากจะถามประโยคหนึ่งขึ้นมา

ท่านเสียใจหรือไม่?

เพียงแต่คำพูดนี้ นางไม่ได้เอ่ยออกมา

ฮองเฮาส่งกระบี่ให้ฉินจินจือ “เจ้าเอาไปให้เสด็จปู่ของเจ้าแทนข้าก็แล้วกัน”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “สู้ท่านเอาไปให้เขาด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือเพคะ?”

ฮองเฮานิ่งคิด “ก็ดีเหมือนกัน รอวันพรุ่งนี้งานวันเกิดเขาจบลง จะให้เสด็จปู่ของเจ้าเรียกเขาเข้าวัง ข้าจะทำอาหารสักโต๊ะฉลองให้”

ฉินจินจือกลับยิ้มพริ้มพราย “ไม่เพคะ ต้องวันพรุ่งนี้เลย!”

นับแต่ฉินจินจือกลับเมืองหลวงมา ทั่วทั้งเมืองหลวงก็เต็มไปด้วยตำนานของนาง

คำที่นักเล่านิทานในโรงน้ำชาพูดถึงบ่อยที่สุดคือ…

จวิ้นจู่จินจือวันนี้ไปก่อเรื่องที่ไหนอีกล่ะ?

สรุปสั้นๆ คือ ข่าวลือไม่เคยสงบลงเลย

แล้วนี่ไง เรื่องสนุกครั้งใหญ่ที่สุดของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยก็มาถึง

งานฉลองวันเกิดอ๋องเจิ้นเป่ยคราวนี้ กลับตั้งราคาที่นั่งละหนึ่งแสนทอง!

ชั่วพริบตาเดียว ชาวเมืองหลวงก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ต่างก็รอชมความสนุกและเรื่องตลกกันทั้งนั้น

อย่าว่าแต่ใครจะจ่ายเงินหนึ่งแสนทองไหวเลย แค่เรื่องมนุษยสัมพันธ์ของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยในเมืองหลวงก็ขึ้นชื่อว่าแย่ที่สุด!

นอกจากพวกขุนนางฝ่ายบู๊แล้ว ไม่มีผู้มีอำนาจคนไหนในเมืองหลวงคบหาสมาคมกับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเลย

ถึงตอนนั้นงานวันเกิดที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยคงร้างผู้คน คอยดูเถอะว่าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเมืองหลวงนี้

ฉินจินจือเรียกตัวเสวี่ยหวยอี้มาตั้งแต่เช้าตรู่

เสวี่ยหวยอี้ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก “จวิ้นจู่ บัตรเชิญที่ท่านสั่งให้ส่งออกไป ส่งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ยังไม่มีใครตอบรับกลับมาเลยสักคน”

ฉินจินจือกลับพูดอย่างไม่กังวลแม้แต่น้อย “วางใจเถอะ รับรองว่าจวนอ๋องที่นั่งเต็มแน่นอน เผลอๆ คนอาจจะเยอะจนนั่งกันไม่พอด้วยซ้ำ”

หากเสวี่ยหวยอี้ไม่พ้นวัยที่จะมานั่งลงไปดิ้นพราดๆ กับพื้นแล้ว เขาคงทำให้ฉินจินจือได้เห็นแล้วว่าหญิงปากจัดน่ะเป็นอย่างไร

พอคิดถึงว่าหลังวันนี้ไป พวกคนในเมืองหลวงจะไม่รู้เอาเรื่องจวนอ๋องเจิ้นเป่ยไปนินทาอย่างไรบ้าง เขาก็ปวดหัวขึ้นมา

“ไม่ทราบว่าจวิ้นจู่เรียกกระหม่อมมา มีอะไรจะสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ฉินจินจือทำหน้าเจ้าเล่ห์ “เจ้าไปเรียกคนที่เสียงดังที่สุดในจวนมาให้ข้าให้หมด”

เสวี่ยหวยอี้งุนงง “หา?”

แต่ก็ยังตอบรับ “กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เขาชักจะเดาใจจวิ้นจู่ไม่ออกเข้าไปทุกทีแล้ว

ไม่นานนัก เสวี่ยหวยอี้ก็พาชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำแปดคนมาที่เรือนของฉินจินจือ

ทั้งแปดคนประสานมือทำความเคารพพร้อมกัน “ถวายบังคมจวิ้นจู่พ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินจินจือมองดูชายทั้งแปดคน เห็นว่ามีพื้นฐานการยืนที่มั่นคงแข็งแรงและเสียงกังวาน ก็ค่อนข้างพอใจ

“เดี๋ยวพวกเจ้าไปยืนประจำตำแหน่ง ไล่ตั้งแต่หน้าประตู ระเบียง ฝั่งที่นั่งชาย ฝั่งที่นั่งหญิง โถงหลัก และโต๊ะประธาน นอกจากแขกที่มีบัตรเชิญแล้ว แขกคนอื่นๆ ทุกคน ต้องรายงานชื่อผู้มาเยือนจากแต่ละจวน และจำนวนเงินของขวัญด้วยเสียงที่ดังที่สุดของพวกเจ้า!”

ทั้งแปดคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก “รับบัญชา!”

คำสั่งของจวิ้นจู่พวกเขาต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไข

เพียงแต่จะมีคนมาจริงๆ หรือ?

นั่นตั้งหนึ่งแสนทองเชียวนะ!

ฉินจินจือโบกมือ “ไปได้”

หลังคนทั้งแปดจากไป หลงอวี่เว่ยก็ปรากฏตัวขึ้น

ฉินจินจือสั่งหลงอวี่เว่ยว่า “วันนี้พวกเจ้าต้องคุ้มกันทุกคนที่โต๊ะประธานให้ดี”

“หลงอวี่เว่ยรับคำสั่ง!”

ฉินจินจือมองเสวี่ยหวยอี้ที่ดูแก่ลงไปหลายปีแล้วยิ้ม “อย่าทำหน้าเหมือนจะไปงานศพหน่อยเลย เดี๋ยวเจ้าก็ยุ่งจนหัวหมุนแล้ว ไปยกเก้าอี้นุ่มๆ มาวางหน้าประตูให้ข้าที”

จากนั้นหันไปพูดกับอวิ๋นเชวี่ยและสาวใช้ทั้งสี่ “ไปกันเถอะ ไปเก็บเงินของขวัญกับจวิ้นจู่”

เสวี่ยหวยอี้สูดหายใจเฮือกใหญ่ ยกเก้าอี้!

ฉินจินจือเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้นุ่ม ข้างๆ อวิ๋นจิ่นรีบปอกองุ่น

เม็ดหนึ่งให้จวิ้นจู่ เม็ดหนึ่งให้ข้า เม็ดหนึ่งให้อวิ๋นเชวี่ย เม็ดหนึ่งให้ข้า เม็ดหนึ่งให้อวิ๋นซาน เม็ดหนึ่งให้ข้า เม็ดหนึ่งให้อวิ๋นเกอ เม็ดหนึ่งให้ข้า… ข้าเม็ดหนึ่ง เจ้าเม็ดหนึ่ง

ฉินจินจือและอีกสามคนมองนางด้วยสีหน้าเอือมระอา

สุดท้ายอวิ๋นเชวี่ยเดินไปเบียดนางออก แล้ววางองุ่นทั้งหมดไว้ตรงหน้าฉินจินจือ

อวิ๋นจิ่นยิ้มแหยๆ ด้วยความรู้สึกผิด

จังหวะนั้นเอง ก็มีคนเริ่มมาถึงประตู

“น้องสี่! พวกเรามาอวยพรวันเกิดท่านพ่อบุญธรรมแล้ว”

เสวี่ยหวยอี้ได้ยินเสียงก็ดีใจยิ้มร่า “พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม! พวกท่านมาแล้ว!”

ฉินเย่มีบุตรบุญธรรมทั้งหมดสี่คน นอกจากเสวี่ยหวยอี้คนสุดท้องที่ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการจวนอ๋องแล้ว อีกสามคนที่เหลือล้วนเคยติดตามฉินเย่ออกรบในสนามรบ

คนโตคือหลี่มู่หลี แม่ทัพจงอู่ขั้นสี่เอก คนรองคือเตี่ยนเฟิงหยาง แม่ทัพอี๋เวยขั้นสี่โท คนที่สามคือฝูหยวนจง แม่ทัพหมิงเวยขั้นสี่โท

หลี่มู่หลีเป็นคนแรกที่เห็นฉินจินจือ “จินจือเอ๋อร์ สบายดีนะ”

เสวี่ยหวยอี้รีบก้าวขึ้นไป “พี่ใหญ่ ท่านไม่ควรเรียกชื่อจวิ้นจู่ตรงๆ”

หลี่มู่หลีฟังแล้วหัวเราะ “น้องสี่นี่หัวโบราณจริงๆ”

ในแววตาเสวี่ยหวยอี้ไม่มีแววล้อเล่น “พี่ใหญ่ ธรรมเนียมปฏิบัติจะละเลยไม่ได้!”

หลี่มู่หลีมองฉินจินจือที่ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา แล้วหันไปมองเสวี่ยหวยอี้ที่ทำหน้าเคร่งขรึมก็หุบยิ้มลง

“ผู้น้อยหลี่มู่หลี ถวายบังคมจวิ้นจู่พ่ะย่ะค่ะ!”

“ผู้น้อยเตี่ยนเฟิงหยาง ผู้น้อยฝูหยวนจง ถวายบังคมจวิ้นจู่”

ฉินจินจือเพียงส่งเสียงอือในลำคอเบาๆ ก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจทั้งสามคนอีก

เสวี่ยหวยอี้รีบพูด “พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม เชิญเข้าจวนก่อนเถอะ”

หลี่มู่หลีแค่นเสียงหึ แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในจวน

เตี่ยนเฟิงหยางกับฝูหยวนจงที่ตามหลังมาก็กระซิบประท้วงเสวี่ยหวยอี้เบาๆ “น้องสี่ จินจือคนนี้ไว้หน้าพวกเราที่เป็นอาๆ บ้างไม่ได้เลยหรือ พี่ใหญ่พูดกับนาง นางยังไม่ยอมตอบเลยด้วยซ้ำ!”

เสวี่ยหวยอี้เหลือบมองฉินจินจือที่อยู่ด้านหลัง แล้วดึงตัวทั้งสองคนไปพลางกระซิบไปพลาง “พี่รอง พี่สาม พวกท่านจำไว้ให้ดี เจ้าของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย นอกจากท่านพ่อบุญธรรมแล้ว ก็มีเพียงจวิ้นจู่ท่านเดียว พวกเราต้องรู้จักสถานะของตนเองให้ดี”

ในบรรดาสี่คน เสวี่ยหวยอี้หัวไวที่สุด จึงได้ให้เขาอยู่ที่เมืองหลวงเพื่อรับมือกับผู้คนสารทิศ

เตี่ยนเฟิงหยางกับฝูหยวนจงเองก็รู้ดีว่าคำพูดของเขาต้องเป็นผลดีต่อพี่น้องทั้งสองคนแน่นอน

ทว่าหลี่มู่หลีติดตามท่านพ่อบุญธรรมมานานที่สุด แม้แต่ซื่อจื่อตอนยังมีชีวิตอยู่ยังต้องเรียกเขาว่าพี่บุญธรรม!

จวิ้นจู่ทำกับเขาเช่นนี้ มันจะไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือ?

เสวี่ยหวยอี้รู้ดีว่าทั้งสองคิดอะไรอยู่ในใจ ทำได้เพียงพูดว่า “พี่ชายทั้งสองเพียงจำไว้ว่าทำหน้าที่ของตนให้ดีก็พอ หวยอี้พูดได้เพียงเท่านี้”

ชั่วขณะนั้นแต่ละคนต่างก็จมอยู่ในความคิดของตน

หน้าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยแทบไร้เงาแขกเหรื่อ แต่กลับมีพวกชอบมุงจำนวนไม่น้อยแห่มาดูเรื่องสนุกที่หน้าจวน

“อ๋องเจิ้นเป่ยเสียสติไปแล้วจริงๆ งานนี้เสียหน้าจนไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนแล้ว!”

“คอยดูเถอะว่าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยจะยังหยิ่งผยองไปได้อีกนานแค่ไหน คนไม่มาสักคน ถ้าเป็นข้าอายจนกลับบ้านเก่าไปนานแล้ว!”

“หลานสาวก็บ้า ปู่ก็บ้า ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันก็คงไม่มาอยู่บ้านเดียวกันหรอก ฮ่าๆ!”

ในตอนที่ทุกคนกำลังเยาะเย้ยถากถางอยู่นั่นเอง

บนถนนสายไกลออกไปก็พลันมีเสียงแหลมสูงดังขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จฯ ผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหลีกทาง!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง