บทที่ 69 วิชาครองราชย์

ฝ่าบาทในปัจจุบันมีพระโอรสยี่สิบสามพระองค์ พระธิดาสิบห้าพระองค์ นอกเหนือจากไท่จื่อแล้ว ไม่มีผู้ใดได้รับบรรดาศักดิ์เลยสักคน

เว้นก็แต่พระโอรสองค์ที่ยี่สิบสามที่เพิ่งจะมีอายุครบห้าชันษา องค์ชายอีกยี่สิบเอ็ดพระองค์ที่เหลือต่างก็ตบเท้ากันมาเสียเกือบครบ

ภาพบรรยากาศเช่นนี้ นานทีปีหนจะได้เห็นสักครั้ง ยิ่งกว่าช่วงพิธีบวงสรวงสวรรค์เสียอีก

เสวี่ยหวยอี้ซึ่งรับหน้าที่ดูแลภาพรวมหวาดหวั่นเหลือเกินว่าเหล่าองค์ชายเหล่านี้จะเขม่นกันจนเกิดเรื่องขึ้นในจวน เขาจึงกุมขมับจนแทบระเบิดกับการจัดตำแหน่งที่นั่งของแต่ละพระองค์

ฉินจินจือมองแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาไม่ขาดสายก่อนจะเอ่ยถามพ่อบ้านเสวี่ย "ท่านหัวหน้าเสวี่ย ท่านลองฟังดูสิ ได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม"

เสวี่ยหวยอี้ทำหน้ามึนงงเป็นไก่ตาแตก เสียงอะไร? เสียงคนแย่งกันเข้าจวนน่ะหรือ? เขาจะหูชาตายอยู่แล้ว!

ฉินจินจือจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงแล้วเอ่ย "ท่านตั้งใจฟังให้ดี"

เสวี่ยหวยอี้ทำตามนางด้วยการหลับตาลงบ้าง แล้วเขาก็ได้ยินเสียงจากจวิ้นจู่ผู้ดูจะอารมณ์ดีเหลือเกิน

"เสียงเงินทองไหลเข้ากระเป๋าข้าดังกรุ๊งกริ๊งยังไงล่ะ"

เสวี่ยหวยอี้อยากจะทุบใครสักคน จวิ้นจู่ ท่านมาอวดรวยตอนนี้ มันไม่ใจร้ายกับเขาไปหน่อยหรือ

ฉินจินจือมองสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเสวี่ยหวยอี้แล้วหัวเราะ "พวกที่เข้ามาในจวนนี่ล้วนจ่ายเงินจริงทองจริงทั้งนั้น จวนอ๋องเจิ้นเป่ยของเราก็ต้องคุ้มค่าเงินที่จ่ายมาหน่อยไม่ใช่หรือ"

"เอาท่านอาพวกนั้นไปเสิร์ฟให้ครบทุกโต๊ะ!"

เสวี่ยหวยอี้รู้สึกหน้าแทบแตก นั่นมันองค์ชายนะ! นึกว่าเป็นผักกาดขาวในตลาดสดหรืออย่างไร!

ฉินจินจือกล่าวอย่างเจ้าเล่ห์ "ต้องรับประกันนะว่าทุกโต๊ะต้องมี 'เมนู' เอ้ย… ต้องมีท่านอาดีๆ ของข้าประดับโต๊ะด้วย"

นี่คือเมนูเด็ดที่ล้ำค่าที่สุดในงานแซยิดนี้!

มีที่นี่ที่เดียว!

เสวี่ยหวยอี้รู้สึกว่าหัวบนบ่าของตนชักจะเริ่มสั่นคลอนเสียแล้ว

ธรณีประตูจวนอ๋องเจิ้นเป่ยแทบจะถูกเหล่าแขกเหรื่อเหยียบจนพังพินาศ บ่าวที่คอยขานชื่อของขวัญจนคอแห้งผากพูดไม่ออกแล้ว

ฉินจินจือแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ "ทำได้ดีมาก ทุกคนไปเบิกเงินที่ห้องบัญชีคนละสิบตำลึงเป็นรางวัล"

กล่าวจบ นางก็สะบัดชายกระโปรงก้าวเข้าจวนไป

ภายในงาน ฮ่องเต้กับฮองเฮาประทับอยู่บนที่นั่งประธาน ฉินเย่มองฮ่องเต้ที่แย้มพระสรวลด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขพลางแค่นเสียงหึ "ไม่บอกก็นึกว่างานแซยิดเจ้าเสียอีก!"

ฮ่องเต้กระซิบตอบ "ไอ้แก่! ถ้าไม่ใช่เพราะเรา เจ้าจะได้เงินเยอะขนาดนี้หรือ! เราไม่สนหรอก เจ้าต้องแบ่งให้เราครึ่งหนึ่ง!"

ฉินเย่ยืดอกรับอย่างภูมิใจ "ก็ใครใช้ให้ข้ามีหลานสาวที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้กันเล่า"

"ใครกำลังชมข้าอยู่หรือเพคะ?"

ฉินจินจือก้าวยาวๆ เข้ามาในโถง

เมื่อสองวันก่อน ฉินจินจือยังทำตัวร้ายกาจจนน่าชังอยู่เลย ทว่าเวลานี้ ตลอดทางที่นางเดินผ่าน แขกเหรื่อเกือบทุกโต๊ะต่างพยักหน้าแสดงความเคารพนางอย่างนอบน้อม

พ่ออันธพาลเมืองหลวงอะไรกัน นี่มันดอกไม้รู้ใจคนชัดๆ! แต่ก็นะ… เป็นดอกไม้ป่าที่ดุร้ายหน่อยเท่านั้นแหละ!

ฉินจินจือนั่งลงข้างฉินเย่ กวาดสายตามองไปยังที่นั่งซึ่งเตรียมไว้ให้ไท่จื่อซึ่งบัดนี้ยังคงว่างเปล่า

โง่เขลาจนไม่รู้จะด่าอย่างไรดีแล้ว

องค์ชายคนอื่นต่างก็ตบเท้ากันมาแสดงความภักดี อาศัยจังหวะงานแซยิดของฉินเย่มาสร้างสายสัมพันธ์กับขุนนาง

ฉินจินจือชำเลืองมองฝ่าบาท แล้วกระซิบถามอ๋องเจิ้นเป่ย “ท่านปู่ ท่านว่าตอนที่เสด็จย่าคลอดไท่จื่อ โดนคนสลับตัวมาหรือเปล่าเจ้าคะ”

ฉินเย่หันไปมองที่นั่งว่างเปล่านั่นแล้วแค่นเสียงหึ “ถ้าถูกสลับตัวจริง ข้านี่แหละจะเป็นคนแรกที่ซัดให้มันตาย”

ฉินจินจือมองผู้คนที่ชนแก้วดื่มกินกันอย่างสนุกสนานด้วยแววตายิ้มแย้ม

ในเมื่อสถานการณ์มันวุ่นวายอยู่แล้ว ก็ทำให้มันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิมไปเลยเถอะ

นางหรี่ตาลง กวาดสายตามองหาองค์ชายหกผู้มีใบหน้าดำทะมึนในงานเลี้ยง เมื่อเห็นเป้าหมาย จวิ้นจู่สาวก็ลุกขึ้นเดินตรงไปหาทันที “เสด็จอาหก ข้าตามหาท่านตั้งนาน ที่แท้ก็มานั่งอยู่ตรงนี้เอง”

องค์ชายหกพอเห็นฉินจินจือเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าไม่มีเรื่องดีแน่ๆ เรื่องที่นางหลอกกินฉากกั้นปะการังสีแดงของเขาไป เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับนางเลยนะ!

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “จวนจัดให้นั่งตรงนี้ ข้าก็ต้องอยู่ตรงนี้สิ”

ฉินจินจือกลับพูดด้วยน้ำเสียงสนิทสนม “จะได้อย่างไรเล่า รีบตามข้ามาเถิด เสด็จปู่กำลังรอท่านอยู่!”

สิ้นคำนั้น มีหูกี่คู่กี่ข้างในงานที่กำลังแอบเงี่ยฟังอยู่กันแน่?

องค์ชายหกกับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยสนิทสนมกันถึงขั้นนี้แล้วหรือ?

คนในเมืองหลวงนี้มีใครบ้างที่ไม่ใช่ปีศาจจำแลง ที่นั่งประธานว่างอยู่เพียงที่เดียว ทุกคนต่างรู้ดีว่าเป็นที่สำหรับไท่จื่อ หรือท่านอ๋องเจิ้นเป่ยจะให้องค์ชายหกนั่งที่ของไท่จื่อกัน?

แม้แต่องค์ชายหกเองยังมองฉินจินจืออย่างไม่อยากเชื่อสายตา!

ฉินจินจือเร่งเร้า “เสด็จอาหก มัวยืนอึ้งทำไมเล่า เดี๋ยวเสด็จปู่รอนานนะเจ้าคะ!”

องค์ชายหกได้สติ รีบตอบรับ “ไปกันเถอะ อย่าให้ท่านอาต้องรอนาน”

ความดีใจของเขาแสดงออกชัดเจนทางสีหน้า! หรือว่าอ๋องเจิ้นเป่ยจะเล็งเขาไว้จริงๆ? เมื่อครู่ที่ฉินจินจือหาเรื่องเขาหน้าประตู ไม่ได้ตั้งใจจะกลั่นแกล้ง แต่เป็นเพราะต้องการแสดงให้ทุกคนเห็นว่าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยสนิทกับเขามาก?

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

องค์ชายหกกล่าวกับฉินจินจืออย่างอารมณ์ดี “ฉากกั้นปะการังสีแดงนั่น แม้จะล้ำค่า แต่สำหรับท่านอาแล้วมันเกะกะ จินจือ เจ้าเอาฉากกั้นนั่นไปเก็บไว้ในห้องนอนเจ้าเถอะ เดี๋ยวอาจะเตรียมของที่ดีกว่านี้ให้เสด็จปู่เจ้าเอง!”

ฉินจินจือมององค์ชายหกที่มโนไปไกลด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

คนพวกที่ชอบทำตัวฉลาดน่ะ ต่อให้โดนหลอกจนหัวหมุน ก็ยังต้องกลับมาขอบคุณเราอยู่ดี

องค์ชายหกกระซิบ “ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยสร้างกระแสให้ข้าเมื่อครู่! ไว้มีโอกาสเจ้ามาที่จวนอาสิ ในคลังสมบัติของอาของดีเพียบ!”

ฉินจินจือหลุดขำพรืด ทำท่าทางออดอ้อนแบบหลานสาว “จริงหรือเจ้าคะเสด็จอาหก ถ้าอย่างนั้นจินจือจะไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”

เห็นไหมล่ะ เขายังต้องขอบคุณนางเลย

องค์ชายหกเห็นฉินจินจือไม่มีท่าทีไร้มารยาทเหมือนตอนอยู่ที่ประตู ก็ยิ่งมั่นใจว่า อ๋องเจิ้นเป่ยต้องเป็นคนสั่งให้ฉินจินจือมาตีสนิทกับเขาแน่! เขาเดินไปที่ที่นั่งประธานด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข “ลูกขอถวายบังคมเสด็จพ่อ เสด็จแม่ และท่านอา ขอให้ท่านมีอายุยืนยาวเหมือนดั่งขุนเขาและท้องทะเลนะพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินจินจือที่อยู่ข้างหลังองค์ชายหกทำเพียงขยิบตาให้ทั้งสามคนที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานเบาๆ

แม้ฉินเย่จะไม่รู้ว่าหลานสาวตัวดีกำลังวางแผนอะไรอยู่ แต่เขารู้ดีว่าห้ามทำลายแผนของนางเด็ดขาด "อาขอบใจในคำอวยพรของเจ้า นั่งลงเถอะ"

องค์ชายหกยังไม่รีบนั่ง แต่หันไปส่งสายตาถามฮ่องเต้กับฮองเฮาเสียก่อน

ฮ่องเต้ยังไม่ทันเอ่ยปาก ฮองเฮาก็ตรัสขึ้นมาก่อน "มานั่งนี่สิ เดี๋ยวให้คนรินเหล้าให้ท่านอาเจ้าหลายๆ จอก"

สีหน้าองค์ชายหกเบิกบานขึ้นทันตา!

หากเป็นฮ่องเต้ที่เอ่ยปาก นั่นอาจถือว่าเป็นการตบหน้าฮองเฮา เพราะตำแหน่งฝั่งตะวันออกนั้นปกติแล้วเป็นที่นั่งของไท่จื่อ สายเลือดโดยตรงของฮ่องเต้และฮองเฮา สถานะสูงส่งยิ่งนัก

แต่คาดไม่ถึงว่าวันนี้ฮองเฮาจะเต็มใจเชิญเขาให้นั่ง!

องค์ชายหกกล่าวอย่างนอบน้อม "ขอบพระทัยเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ"

กิริยามารยาทเขานั้นไม่มีที่ติ

ทันทีที่เขานั่งลงในตำแหน่งนั้น สีหน้าของทุกคนในงานก็เปลี่ยนไปทันที

โดยเฉพาะเหล่าองค์ชายที่อยู่ในงาน สีหน้าของแต่ละคนดูน่าสนใจเสียจริง

ฉินจินจือกวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง ผลลัพธ์ไม่เลว!

ในเมื่อองค์ชายหกอยากได้ตำแหน่งนั้นนัก ลมพายุเล็กๆ น้อยๆ… ไม่สิ ลมพายุลูกใหญ่ๆ สักลูก ก็น่าจะรับมือไหวล่ะมั้ง

การที่องค์ชายคนหนึ่งนั่งลงในตำแหน่งที่มีกองกำลังหนุนหลังชัดเจนเช่นนี้ คนในงานนี้มีหรือจะไม่เข้าใจความหมาย!

ทุกคนเริ่มคำนวณในใจกันให้วุ่น

ฮ่องเต้เผยรอยยิ้มจางๆ จิบเหล้ากับฉินเย่อย่างอารมณ์ดี

'จินจือไม่ได้แอบพาวิชาปั่นหัวคนมาจากไอ้แก่คนนี้จริงๆ หรือ?'

ไท่จื่อไร้น้ำยา เมืองหลวงกำลังจะเกิดพายุใหญ่ รับมือไม่ไหวหรอก

ฉินจินจือแค่พูดไม่กี่คำ ก็หาเกราะป้องกันชั้นดีมาให้ไท่จื่อแล้ว

กษัตริย์ผู้ไร้หัวใจ ย่อมต้องรู้จักได้รู้จักเสีย

และในบรรดาคนรุ่นหลังของเขา เรื่องศิลปะการปกครอง มีเพียงฉินจินจือคนเดียวที่นำมาใช้ได้คล่องแคล่ว หากนางเป็นชาย แคว้นจิ้นจะมีวันต้องกังวลเรื่องบัลลังก์ไม่มั่นคงงั้นหรือ!

ฉินจินจือไม่ได้สังเกตเห็นความชื่นชมในแววตาของฝ่าบาท

นางกำลังคิดเรื่องหนึ่งอยู่

หากดึงเหล่าองค์ชายลงมาเล่นในเกมนี้ สัญญาพันธมิตรของตระกูลขุนนางจะยังคงอยู่ได้นานอีกเท่าไหร่กันเชียว

นางจะรอดู!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง