บทที่ 70 ธาตุแท้

ฮ่องเต้กวาดสายตามองรอบหนึ่ง พอไม่เห็นคนตระกูลเผยก็ขมวดคิ้วถาม "เหตุใดคนตระกูลเผยยังไม่มา?"

ฉินเย่ทำหน้าบึ้งตึง "คนตระกูลเขาจะมาทำไม ข้าไม่อยากเห็นหน้าคนตระกูลเผย"

ฮ่องเต้จึ๊ปาก "พวกเจ้าเป็นดองกันนะ! อย่าบอกนะว่าวันเกิดเจ้า ไม่ได้เชิญคนตระกูลเผยน่ะ"

ฉินเย่ไม่ตอบ ก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ เขาไม่ได้เชิญจริงๆ!

ฉินจินจือยิ้มร่า "ข้าให้คนในจวนส่งเทียบเชิญไปแล้วเพคะ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนใต้เท้าเผยเพิ่งโดนข้าแกล้งจนเป็นลมไป ไม่รู้ตอนนี้หายดีหรือยัง?"

มุมปากขององค์ชายหกกระตุกยิก ยัยนี่กล้าพูดเรื่องแกล้งใต้เท้าจนเป็นลมออกมาได้! ถ้าพวกตุลาการรู้เข้า พรุ่งนี้ฎีกาถวายคงกองท่วมหัวแน่!

ฮ่องเต้ทำหน้าไม่เห็นด้วย "คนเขาเป็นลม เหตุใดไม่ให้อยู่รักษาตัวในจวนเล่า อย่างไรเสียหากเจ้ากับเผยจิ่นเหนียนแต่งงานกัน เจ้าก็ยังต้องเรียกใต้เท้าเผยว่าท่านปู่นะ"

ฉินจินจือยักไหล่ "ข้ากลัวเขามาตายในจวนอ๋อง แล้วตระกูลเผยจะมาเรียกค่าเสียหายเอาจากข้าน่ะสิ"

องค์ชายหกเบิกตากว้าง นี่เจ้าฟังสิ่งที่ตัวเองพูดบ้างไหม!

ฮ่องเต้ทำหน้าสงสัย "ตระกูลเผยสั่งสมชื่อเสียงมานับร้อยปี ไม่น่าเป็นเช่นนั้นกระมัง!"

องค์ชายหกหันขวับไปมองฮ่องเต้ เสด็จพ่อ นั่นประเด็นหรือ! ไม่ต้องสนคนที่เป็นลมก่อนหรือไร?

ทันใดนั้น คนเฝ้าประตูก็ตะโกนขึ้น "ใต้เท้าเผยมาถึงแล้ว!"

ฉินจินจือเชิดคางใส่ฮ่องเต้ "นั่นไง มาแล้ว"

เห็นเผยชิงพาเผยจิ่นเหนียนเดินเข้ามาอย่างสง่างาม

เผยชิงถูกนำมาที่โต๊ะประธาน "กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮา คารวะท่านอ๋องพะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้พอเห็นเผยชิงก็รีบพูดทันที "ใต้เท้าเผยเชิญนั่ง ข้าเพิ่งได้ยินจินจือพูดว่าช่วงนี้ท่านร่างกายไม่ค่อยดี ไม่ทราบว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

เผยชิงนั่งลงแล้วกล่าว "ขอบพระทัยที่ฝ่าบาททรงห่วงใย กระหม่อมแก่ตัวแล้ว ร่างกายเจ็บป่วยเป็นธรรมดา วันนี้วันเกิดท่านอ๋อง กระหม่อมเตรียมภาพม้าศึกบุกค่ายมาเป็นของขวัญ หวังว่าท่านอ๋องจะไม่รังเกียจ"

ฉินเย่กำลังจะทำหน้าบึ้งตึงก็โดนเตะใต้โต๊ะ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉินจินจือยิ้มหวาน "ท่านปู่ ใต้เท้าเผยกำลังพูดกับท่านอยู่นะเจ้าคะ"

หลังเผยชิงนั่งลง ก็เหลือที่ว่างข้างฉินจินจือเพียงที่เดียว เผยจิ่นเหนียนจำใจต้องนั่งลง

เขาเห็นเต็มสองตาว่าฉินจินจือเตะท่านอ๋องใต้โต๊ะ

เห็นฉินเย่กระแอมไอ "ขอบใจ"

ฮ่องเต้หัวเราะร่า "อย่างนี้สิถึงจะถูก รอจินจือกับจิ่นเหนียนแต่งงานกัน พวกเจ้าก็เป็นดองกันแล้ว ไม่ต้องห่างเหินกันถึงเพียงนั้น!"

เผยจิ่นเหนียนได้ยินดังนั้นก็นึกในใจ ฉินจินจือ นางเต็มใจแต่งงานกับเขาจริงๆ หรือ?

วันนี้ที่ท่านปู่บอกว่าจะมาร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยก็ทำให้เขางุนงงพอแล้ว

เขายังจำได้ติดตาตอนที่ฉินจินจือบีบคั้นจนท่านปู่เป็นลมไป

รัศมีนั้น… ขนาดตอนนั้นเผยจิ่นเหนียนยังไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตานาง

แต่เผยชิงกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดกับฮ่องเต้ว่า "เรื่องแต่งงาน ในเมื่อวันนี้ทั้งฝ่าบาท ฮองเฮา และท่านอ๋องอยู่ที่นี่พร้อมหน้า ไม่สู้เรามาปรึกษาเรื่องแต่งงานของจวิ้นจู่กับจิ่นเหนียนกันเถอะ อีกสามเดือนข้างหน้าวันที่แปดเป็นฤกษ์งามยามดี ไม่ทราบว่าฝ่าบาท ฮองเฮา และท่านอ๋องเห็นว่าอย่างไร?"

องค์ชายหกเหมือนเจอผี ใต้เท้าเผยเลอะเลือนเพราะโดนแกล้งจนเป็นลมไปแล้วหรือไง?

เพิ่งโดนทำให้อับอายจนเป็นลมเมื่อไม่กี่วันก่อน วันนี้กลับมาขอหารือเรื่องแต่งงานเนี่ยนะ

ฉินเย่พอได้ยินคำว่าแต่งงานก็อยากคว่ำโต๊ะ ฉินจินจือเตะเขาอีกรอบใต้โต๊ะ

เขาเลยเลือกที่จะเงียบเสียดีกว่า

ฮ่องเต้กลับดูตื่นเต้น "วันนั้นเป็นฤกษ์ดี แต่สามเดือนมันเร่งรีบเกินไป! แค่เตรียมงานหนึ่งปียังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ รอข้ากลับวังไปหารือกับฮองเฮาก่อน แล้วค่อยเรียกใต้เท้าเผยมาปรึกษากันอีกที"

เผยชิงสีหน้าเรียบเฉย "สุดแล้วแต่ฝ่าบาทและฮองเฮาจะทรงตัดสินใจพะย่ะค่ะ"

งานเลี้ยงฉลองวันเกิดจัดขึ้นอย่างครึกครื้น

กว่าจะเลิกก็ล่วงเลยไปจนดึกดื่น

พอฮ่องเต้ ฮองเฮา และเหล่าองค์ชายเสด็จกลับ คนอื่นๆ ก็ทยอยกลับกันไป

แต่มีคนหนึ่งที่รอฉินจินจืออยู่ตลอด

เผยจิ่นเหนียนเดินเข้ามา สีหน้ามีความเกร็งเล็กน้อย "ท่านปู่มีเรื่องอยากคุยกับจวิ้นจู่ ไม่ทราบว่าจวิ้นจู่พอจะมีเวลาหรือไม่"

ฉินจินจือยิ้มมุมปาก "ย่อมได้ เชิญใต้เท้าเผยย้ายไปที่ห้องหนังสือเถิด"

เผยจิ่นเหนียนมองดูท่าทีแสนสบายของฉินจินจือ ราวกับนางรู้อยู่แล้วว่าท่านปู่จะต้องมาหานาง

ตอนนี้ความรู้สึกของเขาซับซ้อนนัก ไม่รู้ว่าควรใช้ความรู้สึกเช่นไรไปเผชิญหน้ากับนาง

ใต้เท้าเผยพอถึงห้องหนังสือก็บอกเผยจิ่นเหนียน "จิ่นเหนียน เจ้าออกไปก่อน"

เผยจิ่นเหนียนกำลังจะออกจากห้อง ก็ได้ยินฉินจินจือพูดขึ้น

"เขาอายุพ้นวัยสวมหมวกมาแล้ว ท่านปู่เผยยังเอาแต่ปกป้องเขาไว้ในหอคอยงาช้าง รอท่านลงหลุมไปแล้วใครจะปกป้องเขา? ข้าหรือ? คนข้างกายข้าไม่เก็บคนอ่อนแอและคนขลาดเขลาหรอกนะ"

คำพูดของฉินจินจือนับว่าฟังดูรุนแรงนัก

หากเป็นเมื่อก่อน เผยชิงคงสะบัดหน้าเดินออกไปแล้ว

แต่เหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนทำให้เขารู้ว่า ฉินจินจือไม่ใช่รุ่นเยาว์ที่จะดูเบาได้

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ห้ามดูเบา แต่ห้ามดูแคลนเลยแม้แต่นิด!

ความตายของเผยอวิ๋นเซียวเป็นความเจ็บปวดในใจที่ไม่มีวันจางหาย

และเพราะความรู้สึกผิดนี้เอง เขาถึงไม่มีความกล้าพอจะอยู่ในตำหนักตะวันออกอีกต่อไป

พอคิดถึงไท่จื่อที่เขาอบรมจนเสียคน เขาก็เห็นภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเผยอวิ๋นเซียว

ตระกูลขุนนางเสื่อมทราม มีเงื้อมมือคอยกัดกินแคว้นจิ้น!

'ข้าจะกวาดล้างเงื้อมมือพวกนี้! ให้ราษฎรไม่ต้องพเนจรร่อนเร่! ให้แคว้นจิ้นร่มเย็นเป็นสุขอย่างแท้จริง!'

ถ้อยคำที่เผยอวิ๋นเซียวเคยกล่าวไว้ราวกับยังก้องอยู่ในหู!

'ท่านพ่อ! อำนาจตระกูลขุนนางที่มากเกินไป สักวันหนึ่งจะเป็นภัยพิบัติ!'

'ท่านพ่อ เกียรติยศของตระกูลเราต้องแลกด้วยกองซากศพและทะเลเลือดของราษฎรเชียวหรือ!'

'นี่ไม่ใช่แผ่นดินที่ข้าอยากเห็น!'

วันนั้นเพิ่งผ่านวันเสี่ยวเหนียน ท้องฟ้าโปรยหิมะบางๆ

เสียงร่ำไห้ของคนตระกูลเผยดังขึ้นพร้อมกับเสียงประทัด

ศพที่เปียกโชกและแข็งทื่อร่างนั้น เผยชิงไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจยอมรับได้ว่าใบหน้านั้นคือบุตรชายที่เคยเป็นความภาคภูมิใจที่สุดของเขา

คำพูดของฉินจินจือทำให้เขาจำต้องปลุกความทรงจำที่ถูกฝังลึกขึ้นมา

เผยชิงเงียบไปครู่หนึ่ง "จิ่นเหนียน เจ้าอยู่เถิด บางเรื่องก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องเผชิญหน้าแล้ว"

เพราะความตายของเผยอวิ๋นเซียว ทำให้เผยชิงปกป้องเผยจิ่นเหนียนมากเกินไป

เผยจิ่นเหนียนถึงได้ใสซื่อเหมือนแผ่นกระดาษเปล่า

เผยชิงมองฉินจินจือ "จวิ้นจู่ กระหม่อมมีคำถามหนึ่ง การแต่งงานกับตระกูลเผย เป็นความประสงค์ของท่าน หรือประสงค์ของฝ่าบาท?"

ฉินจินจือสบตาเผยชิง แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"การแต่งงานนี้ย่อมเป็นความประสงค์ของข้า"

สีหน้าเผยชิงเคร่งเครียด "กระหม่อมอยากถามจวิ้นจู่ ท่าน… ต้องการจะสนับสนุนตระกูลเผย หรือต้องการจะกวาดล้างตระกูลเผยกันแน่"

วินาทีนี้ เขาไม่อาจมองฉินจินจือเป็นเพียงรุ่นเยาว์ธรรมดาได้อีกแล้ว

แววตานั้นคือความเวทนาของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

ฉินจินจือจ้องมองเผยชิงครู่หนึ่งก็หัวเราะออกมาพลางปรบมือเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ

"ใต้เท้าเผยสมกับเป็นคนไม่ธรรมดา! เผยอวิ๋นเซียวที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น ดูท่าจะขาดการอบรมสั่งสอนของท่านไม่ได้จริงๆ"

เพียงบทสนทนาเดียว เผยชิงก็รู้ถึงจุดประสงค์เบื้องหลังของฉินจินจือ

สมเป็นอาจารย์ของจักรพรรดิโดยแท้!

เผยจิ่นเหนียนแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับบทสนทนาของทั้งสอง

สนับสนุน, กวาดล้าง!

คำพูดที่หนักอึ้งเช่นนี้กลับหลุดออกมาจากปากของฉินจินจือ!

ที่นางอยากแต่งงานกับเขา ไม่ใช่เพราะชอบเขาจริงๆ สินะ!

เผยจิ่นเหนียนรู้สึกเหมือนจะยืนไม่อยู่

นี่คือโฉมหน้าที่แท้จริงของนางหรือ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง