บทที่ 72 จวิ้นจู่จอมแสบกับแผนการครั้งใหม่

อวิ๋นเชวี่ยและพรรคพวกอีกสามคนมองตั๋วเงิน ทองคำ และเครื่องประดับล้ำค่าเต็มคลังจนตาค้าง!

อวิ๋นจิ่นเบิกตากว้างพลางอุทาน “เงินตรงนี้ซื้อคันธนูหวนซานได้กี่คันกันเชียว!”

อวิ๋นเกอได้สติจึงพูดขึ้น “รีบตรวจนับเถอะ ของพวกนี้คงต้องให้พวกเรานั่งนับกันอีกนาน”

ทั้งสี่คนเริ่มแยกย้ายกันทำงาน

สองชั่วยามผ่านไป

ตอนที่ฉินจินจือเดินเข้ามา ก็เห็นอวิ๋นจิ่นเอาแต่ส่ายหน้ามองสมุดบัญชี

“ทำหน้าตาแบบนั้นทำไม?”

อวิ๋นจิ่นพอเห็นฉินจินจือก็ปรี่เข้าไปหาทันที “จวิ้นจู่! งานวันเกิดของท่านคราวหน้า เราจัดกันอีกสักรอบเถอะเจ้าค่ะ! แบบนี้ได้เงินเร็วกว่าไปปล้นโรงรับจำนำเสียอีก!”

ฉินจินจือหัวเราะพลางรับสมุดบัญชีมา “เจ้าคิดว่าคนในเมืองหลวงเป็นคนโง่หมดหรือไง?”

อวิ๋นเกอเดินเข้ามาบอก “จวิ้นจู่ ตั๋วเงินรวมเก้าสิบล้านตำลึง หยกและของโบราณอีกแปดสิบชิ้น มูลค่ารวมแปดล้านทองเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือพยักหน้า “เอาตั๋วเงินพวกนี้ไปแลกเป็นเงินก้อนให้หมด ส่วนหยกกับของโบราณที่ไม่จำเป็นก็เอาไปจำนำให้สิ้น”

ทองหนึ่งตำลึงเท่ากับเงินสิบตำลึง

ฉินจินจือขมวดคิ้ว “ยังไม่พอ”

อวิ๋นจิ่นได้ยินดังนั้นก็รีบพูด “จวิ้นจู่ นี่ถ้าเปลี่ยนเป็นเงินขาวก็ตั้งหนึ่งร้อยล้านตำลึงแล้วนะเจ้าคะ! ยังไม่พออีกหรือ!”

ฉินจินจือถือสมุดบัญชีหันหลังเดินออกไป “เตรียมรถม้า ข้าจะเข้าวัง”

ตอนที่นางมาถึงตำหนักฮองเฮา ฮ่องเต้กำลังจะพักผ่อนพอดี

พอเห็นหน้าฉินจินจือก็เป่าหนวดถลึงตาใส่ทันที “เจ้าเด็กเหลือขอ! วันนี้ถ้าเจ้ากล้าไล่เราไปนอนตำหนักข้างอีก เราจะตีขาเจ้าให้หัก!”

ฮองเฮารีบสวนทันควัน “งั้นตอนนี้ท่านก็ไสหัวออกไปเลยสิเพคะ!”

ฉินจินจือวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ “นี่คือเงินของขวัญที่ได้รับจากงานวันเกิดท่านปู่เจ้าค่ะ”

ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นก็รีบคว้าสมุดบัญชีขึ้นมาทันที เขาอยากรู้นักว่าเจ้าแก่ฉินเย่นั่นกอบโกยเงินไปได้เท่าไหร่กันแน่!

ทว่าพอเปิดสมุดบัญชีออก ดวงตาของฮ่องเต้แทบถลนออกมา

งานฉลองวันเกิดแค่งานเดียว กลับได้รับเงินไปเกือบหนึ่งร้อยล้านทอง!

ที่รับเงินได้มากขนาดนี้ก็เพราะเขาแท้ๆ แบ่งให้เขาบ้างคงไม่เกินไปกระมัง!

ฮ่องเต้เบิกบานสำราญใจทันที!

ทว่าคำว่า "หลานรัก" ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ก็ได้ยินฉินจินจือพูดขึ้นมาว่า “ขอเงินเพิ่มอีกหน่อยเจ้าค่ะ”

ฮ่องเต้ถึงกับงง “เจ้าว่าอะไรนะ?”

ฉินจินจือนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ “ข้าบอกว่าขอเงินเพิ่มอีกหน่อยเจ้าค่ะ”

“เจ้าจะเอาเงินไปทำอะไรอีก! เจ้าได้รับเงินไปเยอะขนาดนี้แล้วนะ!”

ฉินจินจือเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

“ใกล้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ต้องเริ่มเตรียมเสื้อกันหนาวและรองเท้าผ้าฝ้ายให้เหล่าทหาร จบศึกกับแคว้นฉู่คราวนี้ อาวุธของพวกเขาก็เสียหายไปมาก ต้องตีอาวุธและชุดเกราะขึ้นมาใหม่ อีกทั้งเงินชดเชยแก่ครอบครัวทหารที่เสียชีวิต และยังต้องซื้อม้าศึกอีกจำนวนมาก เสบียงตลอดฤดูหนาวของทหารและอาหารของม้าศึก ทั้งหมดนี่ต้องใช้เงินเกือบสิบล้านทองเจ้าค่ะ”

ยังไม่ทันที่ฮ่องเต้จะได้เอ่ยปาก ฉินจินจือก็พูดต่อ

“ช่วงนี้มีผู้ลี้ภัยนอกเมืองหลวงเพิ่มมากขึ้น เป็นผลมาจากอุทกภัยที่เจียงหนาน หลังน้ำท่วมใหญ่ย่อมมีโรคระบาดตามมา การขุดลอกคูคลองและช่วยเหลือผู้ประสบภัยเป็นเรื่องจำเป็นเร่งด่วน แถมยังต้องเตรียมรับมือโรคระบาด ข้าวสารและสมุนไพรขาดไม่ได้เลยสักอย่าง เสด็จปู่คิดว่าเงินเท่านี้พอหรือเจ้าคะ?”

สีหน้าของฮ่องเต้เคร่งขรึมขึ้น “อุทกภัยที่เจียงหนานรึ? เหตุใดในราชสำนักจึงไม่มีฎีกาถวายรายงาน?”

ฉินจินจือไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด

“เจียงหนานแม้จะมีฝนตกชุกในช่วงฤดูฝน แต่น้ำไม่มากพอจะทำให้เกิดอุทกภัยได้ โครงการป้องกันอุทกภัยที่ลดสเปกวัสดุ งานนี้เป็นทั้งภัยธรรมชาติและภัยจากน้ำมือมนุษย์ ขุนนางเบื้องล่างไม่รายงานขึ้นมา ก็เพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้เท่านั้น”

แววตาของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความเย็นชา คนพวกนี้ช่างไม่เห็นชีวิตของราษฎรอยู่ในสายตาเหมือนเช่นเคย

อย่างที่ฉินจินจือบอก ลำพังแค่การขุดลอกคูคลองและทำนบกั้นน้ำก็ต้องใช้กำลังคนและทรัพย์สินมหาศาลแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเงินทองที่ต้องใช้ในการบรรเทาทุกข์เลย

ฉินจินจือมองสีหน้าฮ่องเต้แล้วเลิกคิ้ว “เสด็จปู่? ท่านคงไม่ได้ถังแตกขนาดนั้นหรอกใช่ไหมเจ้าคะ?”

ฮ่องเต้ส่งเสียงหึในลำคอ

เฮอะ เขานี่แหละถังแตก! ท้องพระคลังว่างเปล่ายิ่งกว่าว่างเปล่าเสียอีก ทำสงครามมาหลายปี ทั้งเหนื่อยแรงทั้งเสียเงินทอง ที่ไหนก็ต้องการการบูรณะ ซ้ำฮ่องเต้ยังยกเว้นภาษีส่วนใหญ่ไปอีก หากไม่ใช่เพราะหอเทียนเซียงของฉินจินจือช่วยอุดหนุนกองทัพเจิ้นเป่ย ป่านนี้เขาคงไม่มีแม้แต่เงินจ่ายเบี้ยหวัดทหาร

ฉินจินจือทำหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง “ท่านไม่มีเงิน แต่ในถุงเงินของพวกตระกูลขุนนางไม่มีหรือเจ้าคะ? วันนี้เห็นแล้วมิใช่หรือ? เพื่อจะปีนป่ายขึ้นสู่อำนาจ เงินหลายแสนทองพวกเขายังควักจ่ายได้ง่ายๆ เลย”

ฮ่องเต้ลูบหนวดเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น “หรือจะยึดทรัพย์พวกมันดี?”

ฉินจินจือยิ้ม “จะยึดทรัพย์ก็ต้องมีเหตุผลหน่อยสิเจ้าคะ มิเช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับโจรน่ะสิ?”

ฮ่องเต้ถึงกับพูดไม่ออก เจ้าคิดว่าตัวเองไม่ใช่โจรหรืออย่างไร ที่นั่งเดียวขายตั้งหนึ่งแสนทอง! มือยื่นเข้าไปล้วงเงินในกระเป๋าเขาถึงที่เลยนะนั่น

ฉินจินจือหัวเราะคิกคัก “ก่อนหน้านี้ท่านอยากจัดงานแข่งโปโลมิใช่หรือเจ้าคะ จัดมันช่วงนี้แหละ”

ฮองเฮาสงสัย “เผยจิ่นเหนียนมีสัญญาหมั้นหมายกับเจ้าแล้ว จะจัดงานแข่งโปโลไปทำไมกัน?”

ฉินจินจือเลิกคิ้วยิ้ม “ข้าไม่ต้องดูตัวแล้ว แต่คนอื่นยังต้องดูอยู่มิใช่หรือเจ้าคะ?”

ฮ่องเต้มองสีหน้าเจ้าเล่ห์ของนางแล้วยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

ฉินจินจือเก็บสมุดบัญชีเข้าอกเสื้อ “มิใช่ว่าเสด็จปู่ต้องการให้ขุนนางเก่ากับขุนนางใหม่ในราชสำนักรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันหรอกหรือ นี่ไงโอกาสดี พระราชทานสมรสให้มากเข้าไว้ เจ้ามีข้า ข้ามีเจ้า แล้วจะกลัวว่าพวกเขาจะไม่ร่วมมือกันได้อย่างไรเจ้าคะ”

ฮ่องเต้ฟังแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล “แต่ไม่เคยมีธรรมเนียมเช่นนี้มาก่อน หากไม่ลงเอยด้วยการแต่งงาน แต่กลับกลายเป็นสร้างศัตรูแทนจะทำอย่างไร?”

ฉินจินจือทำหน้าตายราวกับเป็นเรื่องปกติ “นั่นก็จะได้มีเหตุผลยึดทรัพย์พวกมันไงเจ้าคะ อีกอย่าง ใครว่าไม่มีธรรมเนียม ข้ากับเผยจิ่นเหนียนมิใช่ท่านเป็นคนพระราชทานสมรสให้เองหรอกหรือ”

ฮ่องเต้ตบมือ “เยี่ยม! อาอิง พรุ่งนี้เจ้าเริ่มเตรียมงานแข่งโปโลได้เลย พวกเรามาจัดให้ครึกครื้นกันหน่อย!”

ฉินจินจือมองประตูห้องที่ปิดสนิทตรงหน้าแล้วลูบจมูก

ข้ายังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะค้างที่นี่! พูดยังไม่ทันขาดคำก็ไล่ข้าออกมาแล้ว!

ฉินจินจือไม่ได้รั้งอยู่ในวัง แต่กลับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยทันที

ระหว่างทางนางสั่งอวิ๋นเชวี่ยว่า “ต้อนพวกผู้ลี้ภัยนอกเมืองหลวงทั้งหมดไปไว้แถวสนามแข่งโปโล ทำช่องโหว่ตรงรั้วไว้ให้ดี ต้องทำให้พวกผู้ลี้ภัยพวกนั้นบุกเข้าไปในสนามแข่งโปโลได้ในวันงานให้ได้ ส่วนเรื่องเผยจิ่นเหนียน ไปบอกเขาด้วยว่างานแข่งโปโลครั้งนี้เขาต้องมาร่วมให้ได้”

ฉินจินจือพิงข้างรถม้า ในเมื่อเจ้าพวกนั้นอยากปิดบังภัยพิบัติ งั้นนางก็จะเปิดโปงภัยจากน้ำมือมนุษย์นี้ให้ปรากฏแก่สายตาคนทั้งเมืองเอง

เผยจิ่นเหนียนได้รับข้อความจากฉินจินจือก็งุนงงอย่างยิ่ง

เขาเป็นแค่บัณฑิต แม้จะพอมีความรู้ในหกศิลป์ของสุภาพชนอยู่บ้าง แต่เขากลับไม่ถนัดเรื่องการแข่งโปโลเลย อีกทั้งงานเลี้ยงแบบนี้ ปกติก็จัดไว้ให้คุณชายคุณหนูที่ยังไม่ออกเรือนได้มาดูตัวกัน ในเมื่อเขามีสัญญาหมั้นกับฉินจินจือแล้ว จะไปร่วมงานที่วุ่นวายแบบนั้นทำไมกัน?

คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก เขาจึงได้แต่ไปหาท่านปู่

เผยชิงได้ฟังดังนั้นจึงพูดว่า

“ในเมื่อจวิ้นจู่กำชับให้เจ้าต้องไปร่วมงานให้ได้ ย่อมมีเหตุผลของนาง! จวิ้นจู่ต้องการให้เจ้าสืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองหลวง การที่เจ้าไปงานแข่งโปโลแบบนี้บ่อยๆ เพื่อหาเพื่อนฝูงบ้างก็เป็นเรื่องดี แต่จงจำไว้ อย่าได้ไปพัวพันเรื่องเสื่อมเสียกับสตรีอื่นเป็นอันขาด”

เผยจิ่นเหนียนรับคำ “หลานเข้าใจแล้วขอรับ”

หลังจากกลับมาจากจวนอ๋องเจิ้นเป่ย เผยจิ่นเหนียนก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงคำพูดของฉินจินจือ ที่แท้ฉินจินจือไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลย เมื่อเทียบกับนางแล้ว เขาก็เหมือนเด็กไร้เดียงสาคนหนึ่ง แต่ฉินจินจือกลับดูรับมือทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย น่ากลัวเหลือเกิน! ทว่านับจากวันนี้ไป เขาจะเป็นผู้แบกรับภาระของตระกูลเผยเอง! เขาจะไม่มีวันยอมให้ฉินจินจือดูแคลนได้อีกต่อไป!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง