บทที่ 71 แจ้งตำรวจให้โดนยิงเป้า!

"ลูกพี่ฮ่าวเทียนของเรานี่สุดยอดจริงๆ อยากได้ผู้หญิงคนไหนก็แค่ชี้นิ้วสั่งเอา"

"เล่นเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้งได้เลย! ไม่ต่างจากสาวๆ คนก่อนๆ ที่ลูกพี่เคยคั่วหรอก"

"ก็แหงสิ ไม่ดูหรือไงว่าพ่อของลูกพี่ฮ่าวเทียนเป็นใคร ส่วนครอบครัวเย่หลิงก็แค่พวกชาวนาบ้านนอก เอาแขนไปสู้ขาจะมีวันชนะได้ยังไง"

คนในห้องนั่งล้อมวงเล่นไพ่ไปพลางหัวเราะร่า เสียงถ้อยคำสรรเสริญเยินยอหวงฮ่าวเทียนที่ดังลอดออกมานั้น เย่เสี่ยวเฟยที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเข้าเต็มสองหู

ความโกรธเดือดพล่านขึ้นมาในอกทันที

เขาถีบเข้าที่บานประตูเต็มแรง แรงปะทะมหาศาลทำให้กลอนประตูหลุดกระเด็น

พวกที่นั่งล้อมวงเล่นไพ่อยู่ในห้องต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พากันหงายหลังตกจากม้านั่งด้วยความตื่นตระหนก

หวงฮ่าวเทียนกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการที่เพื่อนร่วมห้องคอยเลียแข้งเลียขา แต่เมื่อเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้า เขาก็ถึงกับหน้าถอดสี

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู

"พวกแก ใครคือหวงฮ่าวเทียน? ไสหัวออกมา!"

เย่เสี่ยวเฟยกราดสายตามองไปรอบห้องด้วยแววตาเย็นเยียบ

ปกติในโรงเรียน หวงฮ่าวเทียนทำตัวกร่างเหมือนปูที่เดินไปทั่วจนเป็นนิสัย และวางตัวเป็นอันธพาลจนเคยชิน

แต่ทว่าในตอนนี้ กลับมีคนบุกเข้ามาพังประตูห้องพักต่อหน้าลูกสมุนตั้งเยอะแยะ แถมอีกฝ่ายยังทำท่าทางวางอำนาจใส่เขาเสียด้วย!

หวงฮ่าวเทียนตบโต๊ะเสียงดังปังก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ฉันนี่แหละหวงฮ่าวเทียน แกมาหาฉันมีธุระอะไร?”

เย่เสี่ยวเฟยเดือดพล่านทันทีที่นึกถึงเรื่องของเย่หลิง ยิ่งนึกถึงสิ่งที่ได้ยินจากหน้าประตูก่อนหน้านี้ เขาก็ยิ่งโกรธจนกำหมัดแน่น ไม่นึกเลยว่าหวงฮ่าวเทียนจะยังกล้าทำตัวอวดดีได้อีก

เขาเดินปราดเข้าไปประชิดตัวแล้วปล่อยหมัดเสยคางอีกฝ่ายทันที “ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมก็กล้าเรียกตัวเองว่าพ่อคน งั้นวันนี้ฉันจะสั่งสอนให้รู้สำนึก!”

หมัดนั้นกระแทกเข้าที่คางของหวงฮ่าวเทียนจนฟันแทบหลุด ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาเล็ดออกมาทันที

“แกเป็นไอ้ตัวโง่เง่ามาจากไหนวะ? รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร!” พอตั้งสติได้ หวงฮ่าวเทียนก็จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

เย่เสี่ยวเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาคว้าเก้าอี้ที่ล้มอยู่บนพื้นฟาดใส่ไม่ยั้ง “พ่อแกจะเป็นเทวดามาจากไหนก็ไม่เกี่ยว วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนน้องสาวฉันเอง!”

หวงฮ่าวเทียนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด พยายามกระโดดหลบไปทางซ้ายทีขวาที แต่ในหอพักแคบๆ แบบนี้ เขาจะหนีไปไหนพ้น

“พวกแกเป็นไอ้โง่หรือไง? ตาบอดกันเหรอ ไม่รู้จักเข้ามาช่วย!” หวงฮ่าวเทียนตะคอกใส่เพื่อนร่วมห้อง

เพื่อนร่วมห้องถึงได้สติ รีบพุ่งเข้ามาหวังจะช่วย หนึ่งในนั้นเลียนแบบเย่เสี่ยวเฟย คว้าเก้าอี้ขึ้นมาแล้วย่องไปข้างหลัง หวังจะฟาดลงที่ท้ายทอยของเย่เสี่ยวเฟยเต็มแรง เรียกได้ว่าเจตนาหวังเอาถึงตาย

แรงขนาดนี้ ถ้าโดนเข้าไป ต่อให้ไม่ตายก็ต้องกลายเป็นคนโง่ แต่เย่เสี่ยวเฟยเหมือนมีตาทิพย์ที่ท้ายทอย ในวินาทีความเป็นความตาย เขาก้มหัวหลบเล็กน้อยแล้วเหวี่ยงเก้าอี้ในมือสกัดไว้

เก้าอี้สองตัวปะทะกันกลางอากาศดังเปรี้ยง! เก้าอี้ในมือชายคนนั้นแตกกระจายทันที เศษไม้ที่กระเด็นออกไปฟาดเข้าที่หน้าของมันจนเจ้าตัวลงไปนอนดิ้นพราดด้วยความเจ็บปวดในทันที

เพื่อนร่วมห้องที่เหลือเห็นดังนั้นต่างพากันชะงัก วางเก้าอี้ในมือลงเงียบๆ แล้วกรูเข้ามาหมายจะรุมจับตัวเย่เสี่ยวเฟย ทว่าเขาเปรียบเสมือนมนุษย์เหล็กที่แข็งแกร่งเกินต้าน คนพวกนั้นแม้แต่จะเข้าใกล้เขายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ในทางกลับกัน หวงฮ่าวเทียนกลับถูกอัดไม่ยั้งมือ เย่เสี่ยวเฟยทั้งรูปร่างสูงใหญ่และมีเรี่ยวแรงมหาศาล ขณะที่หวงฮ่าวเทียนทั้งเตี้ยทั้งอ้วน เมื่ออยู่ตรงหน้าเขาจึงไม่ต่างอะไรกับกระสอบทรายเดินได้ ทุกหมัดที่กระแทกออกไปหนักหน่วงและเต็มไปด้วยแรงแค้น เสียงหมัดกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว

ช่วงแรกหวงฮ่าวเทียนยังพอจะกัดฟันสู้ตอบโต้ได้บ้าง แต่เย่เสี่ยวเฟยสู้แบบไม่คิดชีวิตราวกับคนบ้า สุดท้ายมันจึงถูกซ้อมจนร้องเรียกพ่อหาแม่ สภาพดูไม่ได้เลย นี่เป็นครั้งแรกที่หวงฮ่าวเทียน ผู้ซึ่งเคยเป็นใหญ่ในโรงเรียนมัธยมหลงหัวต้องตกต่ำถึงเพียงนี้

เสียงอึกทึกครึกโครมย่อมดึงดูดความสนใจของคนห้องข้างเคียง นักเรียนรีบวิ่งไปตามครูดูแลหอพักมา พอครูคนนั้นมาถึงก็ต้องตะลึงงัน

เขาคุ้นเคยกับหวงฮ่าวเทียนดี เพราะได้ยินมาว่าเป็นลูกชายของข้าราชการในคอมมูนหลงหัว อีกทั้งมักเห็นสนิทสนมกับพวกผู้นำเหล่านั้นเป็นอย่างดี ตอนที่เห็นเย่เสี่ยวเฟยถามหาเมื่อครู่ เขายังนึกว่าเป็นผู้นำสักคนมาหาหวงฮ่าวเทียน ใครจะไปคิดเล่าว่าจะเป็นคู่อริกัน!

เมื่อเห็นสภาพหน้าตาปูดบวมเขียวช้ำของหวงฮ่าวเทียน ครูดูแลหอพักก็หน้าถอดสีด้วยความตกใจ เขารีบถลาเข้าไปดึงตัวเย่เสี่ยวเฟยออก แล้วตรงเข้าไปประคองหวงฮ่าวเทียน

"หวงฮ่าวเทียน! เธอเป็นอะไรมากไหม?"

เวลานี้หวงฮ่าวเทียนถูกซ้อมจนสะบักสะบอม มันตวาดด่าสวนกลับทันที "ตาบอดหรือไง! ฉันจะตายอยู่แล้ว ดูไม่ออกหรือไงว่าดีหรือไม่ดี!"

ด่าครูดูแลหอพักเสร็จ มันก็ถลึงตาจ้องไปทางเย่เสี่ยวเฟย

"รีบโทรแจ้งตำรวจมาจับไอ้สารเลวนี่ไปเดี๋ยวนี้! มันบุกเข้ามาทำร้ายฉันโดยไม่มีเหตุผล ถ้าไม่จัดการให้มันได้รับโทษหนัก ฉันจะไม่ใช้นามสกุลหวงอีก!"

หวงฮ่าวเทียนเห็นครูดูแลหอพักมาก็คิดว่าตนมีที่พึ่ง น้ำเสียงจึงเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและแววตาอาฆาตแค้น

เย่เสี่ยวเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ

มิน่าล่ะ ถึงได้เดินกร่างไปทั่วโรงเรียนมัธยมหลงหัวได้ ความเหี้ยมเกรียมระดับนี้ หากไม่ใช่คนเลวถึงกึ๋นก็คงทำไม่ได้แน่

หากเป็นคนอื่นคงตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับเย่เสี่ยวเฟย

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ "ถ้าแน่จริงก็ลองดู ว่าใครกันแน่ที่จะต้องเข้าไปนอนในคุก"

เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเห็นครูดูแลหอพักสั่งคนไปเรียก รปภ. ให้แจ้งตำรวจ ก็ทำหน้าเย่อหยิ่งภูมิใจในความชั่ว "แกซวยใหญ่แล้ว! ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องเข้าให้ เตรียมตัวไปกินลูกตะกั่วในคุกได้เลย!"

เย่เสี่ยวเฟยจ้องมันนิ่งไม่พูดอะไร

พอเห็นเย่เสี่ยวเฟยซัดคนมากมายได้สบายๆ เมื่อครู่นี้ เจ้าคนพูดก็รีบหุบปากด้วยความหวาดหวั่นทันที

"แกชื่ออะไร! จู่ๆ บุกเข้ามาสร้างปัญหาใหญ่โตในโรงเรียนแบบนี้ พวกเราจำเป็นต้องแจ้งตำรวจ!" ครูดูแลหอพักถลึงตาใส่เย่เสี่ยวเฟย

มิน่าล่ะ… เขานึกว่าเป็นผู้นำสักคน ที่ไหนได้เป็นแค่ตัวอันตรายคนหนึ่ง บังอาจมาทำร้ายหวงฮ่าวเทียนถึงที่นี่ คิดจะสร้างความเดือดร้อนให้โรงเรียนมัธยมหลงหัวหรือไง!

"ใช่ครับครู! จู่ๆ มันก็บุกเข้ามาทำร้ายพี่ฮ่าวเทียน แถมยังซ้อมพวกเราอีก นึกว่าตัวเองสู้เป็นแล้วจะเก่งหรือไง!"

"ครูครับ ดูสิครับ พวกเราโดนตีจนเป็นแบบนี้ นี่มันพวกอันตรายชัดๆ!"

เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ก็พากันฟ้องเจี๊ยวจ๊าว

"เอาสิ รอให้คนจากสถานีตำรวจมาถึง แล้วเราค่อยมาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องชดใช้"

เย่เสี่ยวเฟยเมินพวกกระจอกเหล่านั้นแล้วหันไปพูดกับครูดูแลหอพักต่อ "ผมเป็นพี่ชายของเย่หลิงนักเรียนในโรงเรียนนี้ พวกคุณรีบแจ้งตำรวจเถอะ รอให้คนจากสถานีตำรวจมาถึง ผมนี่แหละจะเป็นคนแจ้งความเอาผิดเรื่องที่หวงฮ่าวเทียนทำลงไปด้วย"

ทั้งกลั่นแกล้งบีบบังคับนักเรียนหญิงรุ่นน้อง แถมยังทำตัวเสเพลพูดจาเหมือนเล่นสนุก พอเบื่อแล้วก็จะทิ้ง ในฐานะผู้ปกครอง การที่ผมจะโกรธจนลงมือสั่งสอนมันเป็นเรื่องปกติ!

"พี่ชายของเย่หลิงเหรอ?" หวงฮ่าวเทียนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เมื่อครู่พอมองชุดที่เขาใส่ ก็ยังแอบสงสัยฐานะของอีกฝ่ายอยู่บ้าง แต่พอได้ยินว่าเป็นแค่พี่ชายของเย่หลิง ความกังวลใจทั้งหมดก็หายวับไปทันที

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและดูถูก "นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้บ้านนอกจนกรอบนี่เอง! แกรู้นะว่าฉันเป็นใคร? พ่อฉันเป็นผู้นำคอมมูน เป็นคนที่แกต้องแหงนหน้ามองไปตลอดชีวิต! ไอ้ขยะอย่างแกยังกล้ามาตีฉัน บอกไว้เลยนะว่าฉันมีวิธีเป็นหมื่นวิธีที่จะทำให้แกหายไปจากโลกนี้!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง